ΑΓΙΑ ΣΙΩΝ-ΜΟΣΧΟΒΙΑ ΚΡΑΤΑΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Οἱ Ῥῶσοι ἐπιστηρίζουσι τὴν “Ἁγίαν Γῆν”· Βραχίων “Ἠπίας Ἰσχύος»”. Τιτανομαχία τῶν “Ἱερο-Σολύμων”

ΑΓΙΑ ΣΙΩΝ-ΜΟΣΧΟΒΙΑ ΚΡΑΤΑΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

 Ἡ ξυνωρὶς τοῦ πυρηνικοῦ Τράμπ καὶ τοῦ ἐσβησμένου Βαρθολομαίου ἀποχαλινοῦται κατὰ τῆς “Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν”, τῆς διαφυλασσούσης ἀλώβητον καὶ ἱερὰν τὴν παρακαταθήκην αὐτῆς

 

Τοῦ κ. Παναγιώτου Κοσμίδη

 

[Ἀπαρέσκεια προσφορῶν]: « … ἀνώτερον λέγων // ὅτι θυσίας καὶ προσφορὰς // καὶ ὁλοκαυτώματα // καὶ περὶ ἁμαρτίας οὐκ ἠθέλησας // οὐδὲ εὐδόκησας͵ …» (Ἑβρ. ι’ 8).

Α. ΕΠΙΣΤΗΡIΞΙΣ ΑΠΟ ΡΩΣΟΥΣ

Πυριφλεγεῖς προκλήσεις

καὶ γεωστρατηγικαὶ πιέσεις κατὰ τῆς “Μητρὸς τῶν Ἐκκλησιῶν”

Ἐν μέσῳ τῶν πυριφλεγῶν γεωπολιτικῶν ἐντάσεων, ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ἀγωνίζεται νὰ ἐπιβιώσῃ καὶ νὰ διατηρήσῃ ἀλώβητον τὴν ἱερὰν αὐτοῦ ἀποστολήν. Προσπαθεῖ νὰ πορεύηται ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς, μεταξὺ διασταυρουμένων πυρῶν, ἀπειλῶν καὶ ποικίλων γεωστρατηγικῶν ἀνταγωνισμῶν, ἐντὸς περιβάλλοντος ἔνθα ἡ ἐπιβίωσις τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας οὐδόλως θεωρεῖται δεδομένη.

Κατὰ τὴν ἐκτίμησιν πολλῶν παρατηρητῶν, ἀσκοῦνται ἰσχυραὶ πιέσεις, ἐκ μέρους ἀμερικανικῶν κύκλων καὶ τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς ἡγεσίας, πρὸς τὸ Σεπτὸν Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ὥστε νὰ περιορίσῃ ἢ καὶ νὰ διακόψῃ τοὺς κανονικοὺς καὶ πνευματικοὺς αὐτοῦ δεσμοὺς μετὰ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας.

Ὁ «γεωπροσωπικὸς» ἐκβιασμὸς τῆς Οὐάσιγκτων καὶ ἡ σθεναρὰ ἀντίστασις τοῦ Πατριάρχου

Ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ, διαπιστώνων ὅτι τὰ Ἱεροσόλυμα δὲν ὑποτάσσονται εἰς τὰς γεωπολιτικὰς προσταγὰς καὶ τὰ ἐγκλήματα, ἐξεμάνη ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Θεοφίλου. Τὸν προσεκάλεσε λοιπὸν εἰς τὸ σκοτεινὸν σπήλαιον τῶν ληστῶν, εἰς τὴν «Οὐάσιγκτων», τῇ 4ῃ Ἰουνίου 2026, καὶ τοῦ ἔταξε ἀναβαθμίσεις καὶ ἐνισχύσεις, ὑπονοήσας δὲ κατ’ αὐτοῦ καὶ τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἀκόμη καὶ τὴν κατάλυσιν τῆς ὑπάρξεως αὐτῶν—ὁ δαιμονικὸς καὶ ἀδίστακτος, ὅστις ἠπείλησε διὰ πυρηνικῶν τὴν μετατροπὴν τῆς Περσίας εἰς λίθους, δημοσίως τοὐλάχιστον δίς. Ἐχρησιμοποίησε δέ —ὡς ἀπεκάλυψεν ἡμῖν Ἀρχιερεὺς ἐξ Ἀμερικῆς— πληθωρικῶς τὰ ἀπατηλὰ θέλγητρα τοῦ νῦν αἰῶνος καὶ τὰ φόβητρα τῆς τοῦ ἀντιχρίστου ἐξουσίας.

Ὡστόσο, ὁ εὔψυχος Ἀρχιερεὺς ἀπέδειξε τί σημαίνει ἀλκὴ Ἕλληνος Πατριάρχου τῆς Ὀρθοδοξίας. Δευτερευόντως δέ, ἐπιστηριζόμενος καὶ ἐπὶ τὴν ἰσχυρὰν προστασίαν τοῦ Προέδρου τῆς Ῥωσίας, Βλ. Πούτιν, ὕψωσε ἀνάστημα ἁγιοπατερικὸν καὶ ἐξαπέστειλε τὸν Λεβιάθαν πρὸς τὴν ἄγουσαν εἰς τὴν γέενναν. Δυστυχῶς, ἡ δουλικὴ ἑλλαδικὴ καὶ οὐχὶ ἑλληνικὴ κυβέρνησις —ἑνὸς ἀφορισμένου πρωθυπουργίσκου ὀνόματι Κυρ. Μητσοτάκη— ἀπετόλμησε θρασύτατα νὰ ἐπιστηρίξῃ τὸ ἄθλιο αἴτημα τοῦ ἀφελοῦς καὶ παγκοσμίου ἐγκληματίου Ντ. Τράμπ.

Ἡ φαρισαϊκὴ μεθοδεία καὶ ἡ ἐκκλησιολογικὴ         μετάθεσις τῶν ἐκβιασμῶν εἰς τὸ Φανάριον

Οἱ ἀδελφοί, οἵτινες μελετῶσι τὴν μελανὴν ἐκκλησιαστικὴν κατάστασιν μετὰ τοῦ ἐν δυνάμει σχίσματος, εὐκόλως θὰ προέβλεπον τὴν συνέχειαν. Δηλονότι τί; Ἡ ἑτερόκλητος συμμαχία Φαρισαίων καὶ Ῥωμαίων κατεδίκασε τὸν Κύριον, ἀφοῦ πρῶτα διεκήρυξε τὴν ἀθωότητά Του, διὰ δύο κατηγοριῶν· μιᾶς πολιτικῆς (Βασιλεύς) καὶ μιᾶς θρησκευτικῆς (Θεός).

Ἀφοῦ ὁ δυνάστης Τράμπ ἀπέτυχε πολιτικῶς, ἐπεστράτευσε τὸν ὑποτακτικὸν αὐτοῦ, τὸν «Παπα–ΝΑΤΟ» Πατριάρχην Βαρθολομαῖον πρὸς ἐπιστήριξιν θρησκευτικήν. Μὰ εἶναι δυνατόν; Καὶ ὅμως, τάχιστα, τῇ 21ῃ Ἰουλίου ὁ Πατριάρχης Θεόφιλος μετέβη εἰς τὸ Φανάριον. Προφανέστατα, μετεφέρθησαν οἱ τοῦ ἀνόμου Τράμπ ἐκβιασμοὶ εἰς τὸ ἐκκλησιολογικὸν ἐπίπεδον. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος συνήντησε τὸν τοῖχον τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Εὐαγγελικῶν προσταγμάτων, τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ἔχει ἀποπτύσει.

Καὶ τὸ σατανικώτερον· ἐδῶ ἡ ψευδῶς αὐτοδιαφημιζομένη καὶ αὐτοτιτλοφορουμένη ὡς «Μήτηρ Ἐκκλησία» τοῦ τρεμοσβήνοντος ἠθικῶς Φαναρίου, ἁπλώνει ἀναισχύντως βολὴν «πυρηνικὴν» τοῦ παγκοσμίου τυράννου πρὸς τὴν ἀληθῶς «Μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν», τὰ Ἱεροσόλυμα, ῥίπτουσα αὐτὴν εἰς τὰ αἱμοβόρα νύχια τοῦ θηρίου.

Ἡ ῥωσικὴ προσφορὰ  εἰς τὰ Πανάγια Προσκυνήματα

Παρὰ ταῦτα, ἡ Ὁμόδοξος αὕτη Ἐκκλησία καὶ ῥωσικοὶ ἐκκλησιαστικοὶ παράγοντες ἐξακολουθοῦν νὰ παρέχουν οὐχὶ μόνον οἰκονομικήν, ἀλλὰ πρωτίστως πνευματικὴν στήριξιν καὶ κοινωνίαν πρὸς τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα καὶ τὸν κλῆρον τῶν Ἱεροσολύμων. Εἰς τὰ ἀνωτέρω δέον νὰ προστεθῇ καὶ ἡ λίαν ἀξιοσημείωτος, συναισθηματικὴ καὶ ἐνθουσιαστικὴ προσφορὰ μυριάδων Ῥώσων προσκυνητῶν καί πληθώρας μοναστῶν.

Εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἡ ῥωσικὴ προσφορὰ κέκτηται μακρὰν ἱστορίαν, ἀποτυπουμένη ἐναργῶς καὶ ἐπὶ τῶν ἱερῶν τούτων προσκυνημάτων.

Ἀνεκαίνισε πλήρως τὰ παλαίφατα Πατριαρχεῖα. Ἐν τῷ Παν­ιέρῳ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως, πλησίον τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, ἀνεδείχθησαν καὶ ἀπεκατεστάθησαν παλαιὰ ξυλόγλυπτα, τὰ ὁποῖα ἐπεχρυσώθησαν καὶ ἀποτελοῦν ἰδιαίτερον κόσμημα τοῦ ἱεροῦ χώρου. Ὡσαύτως, μνημονεύεται ἡ ῥωσικὴ συμβολὴ εἰς τοὺς πολυελαίους τοῦ Ναοῦ, καθὼς καὶ εἰς τὴν ἀνακαίνισιν, τὸν ἐξωραϊσμὸν καὶ τὸν ἐξοπλισμὸν μικροῦ παρεκκλησίου.

Ἡ ῥωσικὴ προσφορὰ δὲν περιορίζεται εἰς τὸν Πανίερον Ναὸν τῆς Ἀναστάσεως. Ῥωσικοὶ κύκλοι καὶ δωρηταὶ ἔχουν κατὰ καιροὺς στηρίξει καὶ ἕτερα Πανάγια Προσκυνήματα, προσφέροντες οἰκονομικοὺς πόρους διὰ τὴν συντήρησιν, τὴν ἀνακαίνισιν καὶ τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν αὐτῶν.

Δυσχερὴς ἡ ἀποκοπὴ  ἀπὸ τῆς ῥωσικῆς πλευρᾶς

Ὑπὸ τὰ δεδομένα ταῦτα, οὐδόλως εὐχερὲς τυγχάνει διὰ τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων νὰ ἀποκοπῇ ἀπὸ πάσης σχέσεως μετὰ τῆς ῥωσικῆς πλευρᾶς. Ἡ σχέσις αὕτη δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς σύγχρονον πολιτικὴν ἐπιλογήν· συνδέεται ἀρρήκτως μετὰ μακρᾶς παραδόσεως πνευματικῶν δεσμῶν, προσκυνηματικῆς παρουσίας καὶ ὑλικῆς στηρίξεως.

Δι’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν αἰτίαν, τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, κατὰ τὴν ἀνωτέρω ἑρμηνείαν, συντάσσεται μετὰ τῆς ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην Ὀνούφριον ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας ἐν Οὐκρανίᾳ καὶ οὐχὶ μετὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς δομῆς τοῦ Ἐπιφανίου Ντουμένκο, ἥτις θεωρεῖται ἀντικανονικὴ καὶ ἀχειροτόνητος.

Ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπτικῆς γωνίας, ἡ στάσις αὕτη ἑρμηνεύεται ὡς ἀπόρροια τῆς ἐπιθυμίας διατηρήσεως τῶν παραδοσιακῶν ἐκκλησιαστικῶν δεσμῶν μετὰ τῆς Ῥωσικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ὡς τήρησις ἀποστάσεως ἀπὸ τῶν πολιτικῶν πιέσεων τῆς Δύσεως, ἰδίως ἐκ μέρους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς.

Β. ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΟΣ  Ἤ ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ἡ ῥωσικὴ «ἄρκτος»  ἀκονίζει τοὺς ὄνυχας αὐτῆς

Ἡ ῥωσικὴ «ἄρκτος», κατὰ τὴν γνωστὴν δυτικὴν γεωπολιτικὴν μαύρην προπαγάνδα, φαίνεται νὰ ἀνασυντάσσηται καὶ νὰ ἀκονίζῃ τοὺς ὄνυχας αὐτῆς, ἐν ᾧ χρόνῳ ἡ Κίνα ἐνισχύει συν­εχῶς τὴν οἰκονομικήν, τεχνολογικὴν καὶ στρατηγικὴν παρουσίαν αὐτῆς. Ἡ συμμαχικὴ προσέγγισις Πεκίνου καὶ Μόσχας δύναται νὰ μεταβάλῃ οὐσιωδῶς τὴν παγκόσμιον ἰσορροπίαν, οὐχὶ μόνον ἐπὶ τῆς ξηρᾶς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν θαλασσίων κυμάτων, ἔνθα ἡ κυριαρχία τῶν ναυτικῶν ὁδῶν καὶ τῶν ἐνεργειακῶν διαδρομῶν ἀποκτᾷ ὁσημέραι μεῖζον στρατηγικόν βάρος.

Καὶ οὕτως, ἡ σημερινὴ ἐμφύλιος σύγκρουσις ἐν Οὐκρανίᾳ δὲν εἶναι ἀποκλειστικῶς μία περιφερειακὴ πολεμικὴ ἀναμέτρησις. Ἀντανακλᾷ βαθύτερον ἀγῶνα περὶ τῆς διαμορφώσεως τοῦ νέου διεθνοῦς συστήματος, περὶ τῶν πηγῶν ἐνεργείας, τῶν στρατηγικῶν ὁδῶν, τῶν φυσικῶν πόρων καί, τελικῶς, περὶ τοῦ τίς θὰ κεκτήσηται τὸ προβάδισμα ἐν τῷ κόσμῳ τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνος.

Ἡ Ἐκκλησία ὡς πνευματικὴ ἀσπίς

«Ὁ δήσας τὸν κώδωνα εἰς τὸν λαιμὸν τῆς τίγρεως, οὗτος ὀφείλει καὶ νὰ ἀφαιρέσῃ αὐτόν»· ἡ ῥῆσις αὕτη τοῦ Κινέζου Προέδρου Σὶ Τζινπίνγκ ἡρμηνεύθη ὡς ὑπόδειξις ὅτι ὁ προκαλέσας μίαν ἐπικίνδυνον κρίσιν ὀφείλει νὰ ἀναλάβῃ καὶ τὴν εὐθύνην διὰ τὴν ἀποκλιμάκωσιν αὐτῆς.

Ἐντὸς τοῦ αὐτοῦ κλίματος ἐντάσσεται καὶ ἡ ἔντονος κριτικὴ τῆς Μαρίας Ζαχάροβα, ἐκπροσώπου τοῦ ῥωσικοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, ἥτις κατὰ τὸ ἔτος δισχιλιοστὸν εἰκοστὸν δεύτερον ἐπετέθη δριμύτατα κατὰ τῆς πολιτικῆς τῆς Δύσεως ἔναντι ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ζητημάτων. Εἰδικώτερον, κατεδίκασε τὴν φυλετικὴν μεταβολὴν τῶν ἀνηλίκων, τὰς νομοθετικὰς μεταρρυθμίσεις περὶ τῶν γάμων προσώπων τοῦ ἰδίου φύλου, ὡς καὶ τὸ ζήτημα τῶν ἀμβλώσεων, χαρακτηρίζουσα τὴν ἐπικρατοῦσαν ἀντίληψιν ὡς ἐκδήλωσιν «δικτατορίας τοῦ φιλελευθερισμοῦ».

Αἱ οἰκονομικαὶ κυρώσεις, αἵτινες ἐπεβλήθησαν κατὰ τῆς Ῥωσίας ἐξ αἰτίας τοῦ ἐμφυλίου οὐκρανικοῦ πολέμου, ἀπετέλεσαν, κατὰ τὴν ἄποψιν τῶν ἐπικριτῶν τῆς δυτικῆς πολιτικῆς, ἓν ἐκ τῶν πλέον ἐντυπωσιακῶν γεωοικονομικῶν σφαλμάτων —κατ’ ἀναλογίαν πληγῆς ἐξ οἰκείων χειρῶν— τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Αὗται ἀπετέλεσαν τὸν φόρον τιμῆς καὶ ἐλευθερίας τῆς Ῥωσίας. Ἡ Ῥωσία, παρὰ τὰς πιέσεις, κατώρθωσε νὰ διατηρήσῃ ἀξιολόγους δημοσιονομικὰς καὶ ἐξωτερικὰς πλεονασματικὰς ῥοάς.

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις  ἀπηντλοῦσε τὴν ἐνέργειαν ἐκ τῆς Ῥωσίας

Ἡ Εὐρώπη, ἐπὶ δεκαετίας, ἐπορεύθη στηριζομένη εἰς μίαν ἰδιότυπον στρατηγικὴν κατανομὴν ῥόλων: τὴν μὲν στρατιωτικὴν προστασίαν ἀνέθεσεν ἐν πολλοῖς εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς, τὸ δὲ μεῖζον μέρος τῆς ἐνεργειακῆς αὐτῆς τροφοδοσίας ἐστηρίζετο ἐπὶ τῆς Ῥωσίας. Ὅτε ἐξερράγη ἡ Οὐκρανικὴ κρίσις, ἡ εὐρωπαϊκὴ ἤπειρος εὑρέθη ἐν μέσῳ ἀντιπαραθέσεως, τὴν ὁποίαν δυσκολεύεται νὰ διαχειρισθῇ αὐτοτελῶς. Ἡ ἐξάρτησις ἐκ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν διὰ τὴν ἀσφάλειαν καὶ ἡ ἀνάγκη ἀναπροσαρμογῆς τῆς ἐνεργειακῆς πολιτικῆς κατέδειξαν ἐναργῶς τὰ ὅρια τῆς εὐρωπαϊκῆς στρατηγικῆς αὐτονομίας.

Ἐντὸς τῆς αὐτῆς συγκρουσιακῆς ἀτμοσφαίρας ἐντάσσονται καὶ αἱ καταγγελίαι περὶ βιολογικῶν ἐργαστηρίων ἐν Οὐκρανίᾳ, αἵτινες ἀπετέλεσαν ἀντικείμενον ἐντόνου ῥωσικῆς καὶ κινεζικῆς κριτικῆς κατὰ τὸ ἔτος δισχιλιοστὸν εἰκοστὸν δεύτερον. Ἡ ὕπαρξις βιολογικῶν ἐγκαταστάσεων καὶ προγραμμάτων ἐπιστημονικῆς συνεργασίας τυγχάνει πραγματικότης.

Ἡ Ἐκκλησία ὡς πολιτισμικὴ ἰσχύς

Ἐν μέσῳ πασῶν τούτων τῶν γεωπολιτικῶν ἀνακατατάξεων, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εὑρίσκεται ὡσαύτως ἐνώπιον λεπτοτάτου διλήμματος. Κατὰ τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, ἡ Ῥωσικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία λειτουργεῖ ὡς ὀργανικὸς βραχίων πολιτισμικῆς ἐπιρροῆς τοῦ ῥωσικοῦ κράτους, συμβάλλουσα εἰς τὴν προβολὴν τῆς ῥωσικῆς ἐξουσίας τόσον εἰς τὸ ἐγγὺς γεωπολιτικὸν περιβάλλον τῆς Ῥωσίας ὅσον καὶ ἐπὶ τῆς διεθνοῦς σκηνῆς. Ἡ θέσις αὕτη ἀποτελεῖ πολιτικὴν ἀξιολόγησιν τῆς ἀμερικανικῆς διπλωματίας καὶ οὐχὶ ἐκκλησιαστικὸν δόγμα· ἀναδεικνύει ὅμως ἐναργῶς τὴν σημασίαν τῆς θρησκευτικῆς διπλωματίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ.

Ἔναντι τῆς ὀξυτάτης ταύτης πολώσεως, ἄξιόν ἐστι νὰ ἀνακληθῇ καὶ ἡ ἄποψις τοῦ Γερμανοῦ Ναυάρχου Κάϊ-Ἀχὶμ Σαινμπάχ, ὅστις ἐπεσήμαινεν ὅτι στερεῖται λογικῆς τὸ νὰ θεωρῇ μία χριστιανικὴ χώρα, οἵα ἡ Γερμανία, ὡς ἐχθρικὴν μίαν ἑτέραν χριστιανικὴν χώραν, οἵα ἡ Ῥωσία. Ἀνεξαρτήτως τῆς πολιτικῆς ἀποτιμήσεως τῆς ῥήσεως ταύτης, τὸ ἐρώτημα παραμένει μετέωρον: δύνανται δύο κοινωνίαι μετὰ κοινῶν ἱστορικῶν καὶ χριστιανικῶν θεμελίων νὰ ὁδηγῶνται εἰς ἀέναον ἀντιπαράθεσιν;

Ἐξ ἑτέρου, ἡ Οὐκρανία ἀποτελεῖ ἱστορικῶς ἑνιαῖον ὀργανικὸν τμῆμα τοῦ εὐρυτέρου «ῥωσικοῦ ἔθνους».

Ἐν τέλει, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἐὰν πράγματι ἐπιθυμῇ νὰ ἀποτελῇ πνευματικὴν ἀσπίδα καὶ πολιτισμικὴν ἰσχύν, ὀφείλει νὰ ἀποφεύγῃ τὴν μετατροπὴν τῆς πνευματικῆς αὐτῆς ἀποστολῆς εἰς ὄργανον γεωπολιτικῆς προπαγάνδας. Ἡ δύναμις αὐτῆς οὐκ ἔγκειται εἰς τὰς κοσμικὰς συμμαχίας, ἀλλ’ εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς μαρτυρίας αὐτῆς, εἰς τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ εἰς τὴν ἱκανότητα νὰ ὑπερασπίζηται τὸν ἄνθρωπον ἔναντι πάσης μορφῆς ἀπολυτοποιήσεως τῆς πολιτικῆς, τῆς ἰδεολογίας ἢ τῆς τεχνολογικῆς ἐξουσίας.

Γ. ΠΡΟΕΧΕΙ Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ

Ἠθικὴ διάστασις τῆς ῥωσικῆς στάσεως

Πέραν τῶν γεωπολιτικῶν δεδομένων, ὑφίσταται καὶ βαθύτερον χάσμα ἀντιλήψεων μεταξὺ τῆς Δύσεως καὶ τῆς Ῥωσίας. Κατὰ τὴν ἄποψιν πολλῶν, ἡ σύγχρονος Δύσις ἀπομακρύνεται βαθμηδὸν ἀπὸ τῶν χριστιανικῶν καὶ παραδοσιακῶν ἀξιῶν, αἵτινες ἐπὶ αἰῶνας ἐσφράγισαν τὸν εὐρωπαϊκὸν πολιτισμόν. Ἡ ἐνίσχυσις νέων κοινωνικῶν προτύπων, αἱ μεταβολαὶ περὶ τὴν οἰκογένειαν καὶ τὸ φῦλον, τὸ ζήτημα τῶν ἀμβλώσεων, ἀλλὰ καὶ ἡ διαρκὴς ἐπέκτασις μηχανισμῶν ψηφιακῆς καὶ κοινωνικῆς ἐπιτηρήσεως, γεννῶσιν εὐλόγως τρόμον περὶ τοῦ μέλλοντος τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς πνευματικῆς ταυτότητος τῶν λαῶν.

Ἀντιθέτως, ἡ σημερινὴ Ῥωσία ἐπιχειρεῖ νὰ προβάλῃ ἑαυτὴν ὡς δύναμιν ἀντιστάσεως εἰς τὴν κατάπτωσιν ταύτην, προτάσσουσα τὴν παραδοσιακὴν οἰκογένειαν, τὴν θρησκευτικὴν πίστιν, τὴν ἱστορικὴν μνήμην καὶ τὴν ἐθνικὴν ταυτότητα, ὡς αὐτοκρατορικὸς διάδοχος τῆς Βυζαντινῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ στάσις αὕτη κέκτηται ἰδιαιτέραν σημασίαν ἐν τῷ δημοσίῳ λόγῳ τῆς Ῥωσίας, ἥτις καθίσταται ὑπερασπίστρια τοῦ ἠθικοῦ προτύπου κοινωνικῆς καὶ πολιτιστικῆς ὀργανώσεως.

Ὑπὸ τὸ πρῖσμα τοῦ ἀνωτέρω προβληματισμοῦ, τίθεται καὶ διὰ τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας ἕν κρίσιμον ἐρώτημα: δύνανται νὰ διατηρήσωσιν ἀκέραιον τὸ πνευματικὸν καὶ ἐκκλησιαστικὸν αὐτῶν φρόνημα, ἄνευ τῆς μετατροπῆς αὐτῶν εἰς ἐξαρτήματα οἱουδήποτε γεωπολιτικοῦ κέντρου; Ἡ ἀπάντησις, ἀσφαλῶς, οὐδόλως δύναται νὰ ἀναζητηθῇ οὔτε εἰς τὴν ἄκριτον ὑποταγὴν εἰς τὴν Οὐάσιγκτων οὔτε εἰς τὴν ὑποταγὴν εἰς τὴν Μόσχαν, ἀλλ’ εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, τὴν πιστότητα εἰς τὴν Παράδοσιν καὶ τὴν ἀμερόληπτον μαρτυρίαν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.

Ἡ «Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν»  ἐπὶ τῆς ἱερᾶς ἐπάλξεως

Κατὰ λογικὴν συνέπειαν, τὰ Ἱεροσόλυμα ὑψώνουν λάβαρον Ἐκκλησιολογίας, ἠθικῆς παραδοσιακότητος καὶ ἰσχυρᾶς Ὀρθοδόξου ἀλκῆς. Δὲν πρόκειται μόνον περὶ ἀγῶνος ἐπιβιώσεως καὶ ἀνθήσεως, ὅστις ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας διεξάγεται ὑπὸ δυσμενεῖς καὶ ἰδιαιτέρως εὐαλώτους ὅρους, ἀλλ‘ ἡ Μήτηρ αὕτη τῶν Ἐκκλησιῶν καλεῖται νὰ σταθῇ ἐπὶ τῆς ἱερᾶς ἐπάλξεως, μεταξὺ πολεμικῶν συγκρούσεων, γεωπολιτικῶν ἀναμετρήσεων καὶ διεθνῶν πιέσεων. Ὀφείλει νὰ κρατήσῃ σταθερὸν τὸ πηδάλιον, νὰ διαφυλάξῃ τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τῶν Ἁγίων Τόπων καὶ νὰ πορευθῇ μετὰ συνέσεως, ἀνεξαρτησίας καὶ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος.

Ἡ Κύριος οὐδέποτε ἐγκαταλείπει τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησία παραμένει ἑδραία ἐπὶ τῆς πέτρας τῆς πίστεως, δύναται νὰ ἀντιμετωπίζῃ τοὺς κλυδωνισμοὺς τῶν καιρῶν, ἔχουσα ὡς σταθερὸν πηδάλιον τὴν Ἱερὰν Παράδοσιν καὶ ὡς κραταιὰν χεῖρα τὴν πρόνοιαν τοῦ Κυρίου.

Ἀδιαλώβητος παρουσία καὶ μαρτυρία

Ἐν τοῖς Ἁγίοις Τόποις οὐχὶ μόνον κρίνεται ἡ τύχη ἑνὸς Πατριαρχείου, ἀλλὰ διακυβεύεται ἡ δυνατότης τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ διαφυλάξῃ ἀλώβητον τὴν παρουσίαν, τὴν μαρτυρίαν καὶ τὴν πνευματικὴν παρακαταθήκην αὐτῆς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔνθα ἐπάτησαν οἱ πόδες τοῦ Κυρίου. Καί κατ’ ἀνάγκην ὁ ἁπανταχοῦ Ἑλληνισμός ὁ ἐλεύθερος, ὁ ἀλύτρωτος καί ὁ ἀπόδημος νά ἐνισχύσουν ἐμψύχως τήν ἀδελφότητα, μέ μοναχούς, ἀφιερωμένους, ἐπιτελικούς κτλ.

[Οἱ προσφορές μᾶς ἐξαγιάζουν]: «… μιᾷ γὰρ προσφορᾷ// τετελείωκεν εἰς τὸ διηνεκὲς// τοὺς ἁγιαζομένους» (Ἑβρ. ι’ 14)._