Ἑκατὸ χιλιάδες ἄνθρωποι, σύμφωνα μὲ ὅσα μεταδόθηκαν γιὰ τὴ μεγάλη συναυλία τῆς Ἄννας Βίσση, συνέρρευσαν, γιὰ νὰ παρακολουθήσουν τὸ μουσικὸ θέαμα. Μία πραγματικὴ λαοθάλασσα. Ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας πρόθυμοι νὰ περιμένουν, νὰ ταλαιπωρηθοῦν, νὰ στριμωχθοῦν, νὰ φωνάξουν, νὰ τραγουδήσουν καὶ νὰ ἀφιερώσουν ὧρες ὁλόκληρες στὸ εἴδωλο τῆς μουσικῆς βιομηχανίας.
Καὶ τὸ θέαμα; Κόκκινα φῶτα, σκοτεινὴ σκηνοθεσία, ἐνδυμασίες καὶ σκηνικὲς παραστάσεις ποὺ παραπέμπουν στὴ γνωστὴ «δαιμονικὴ» αἰσθητικὴ τῆς σύγχρονης πόπ κουλτούρας. Σύμβολα, προκλητικὲς εἰκόνες, ἔντονο κόκκινο, μία ἀτμόσφαιρα ὅπου τὸ σκοτεινό, τὸ ἐκκεντρικὸ καὶ τὸ προκλητικὸ παρουσιάζονται ὡς τέχνη καὶ ψυχαγωγία.
Καὶ ἐδῶ γεννᾶται ἕνα ἐρώτημα πολὺ σοβαρότερο ἀπὸ μία συναυλία: Γιὰ τὸν Χριστὸ πόσοι θὰ συνωστίζονταν;
Πόσοι θὰ ἔμεναν ὄρθιοι ὧρες γιὰ μία ἀγρυπνία; Πόσοι θὰ διένυαν χιλιόμετρα γιὰ νὰ προσκυνήσουν; Πόσοι θὰ περίμεναν μὲ ὑπομονὴ μπροστὰ στὴν πόρτα ἑνὸς ναοῦ; Πόσοι θὰ θυσίαζαν τὸ βράδυ τους, τὴν ἄνεσή τους, τὴ διασκέδασή τους, γιὰ νὰ σταθοῦν δύο ὧρες στὴ Θεία Λειτουργία;
Γιὰ μία συναυλία ἡ πολυκοσμία θεωρεῖται γιορτή. Στὸν ναὸ ὅμως ἀκόμη καὶ λίγη ὀρθοστασία γίνεται «κούραση». Γιὰ τὸν καλλιτέχνη μποροῦμε νὰ περιμένουμε. Γιὰ τὸν Χριστὸ βιαζόμαστε. Γιὰ τὸ τραγούδι μποροῦμε νὰ ξενυκτήσουμε. Γιὰ τὴν ἀγρυπνία «δὲν ἀντέχουμε». Γιὰ τὸ εἰσιτήριο βρίσκονται χρήματα. Γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη περισσεύουν ψίχουλα.
Αὐτὸ εἶναι τὸ πραγματικὸ πρόβλημα. Ὄχι ἡ Βίσση ὡς πρόσωπο. Οὔτε ἕνας τραγουδιστὴς εἶναι ὁ μεγάλος ἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὸ πρόβλημα εἶναι μία κοινωνία ποὺ μπορεῖ νὰ ἐνθουσιάζεται μέχρι παραληρήματος γιὰ τὸ πρόσκαιρο καὶ συγχρόνως νὰ παραμένει παγερά ἀδιάφορη μπροστὰ στὸ αἰώνιο.
Ἡ ἐποχή μας δὲν στερεῖται λατρείας. Λατρεύει — ἁπλῶς πολλὲς φορὲς ἔχει ἀλλάξει τὸ ἀντικείμενο τῆς λατρείας της. Ἔχει τοὺς ναούς της, τὰ πλήθη της, τὰ εἴδωλά της, τὰ τελετουργικά της. Ἔχει τὶς φωτισμένες σκηνές της καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ φωνάζουν ἐκστασιασμένοι τὸ ὄνομα τοῦ ἀγαπημένου τους καλλιτέχνη.
Καὶ ὁ Χριστός;
Ὁ Χριστὸς παραμένει στὸ ταπεινὸ θυσιαστήριο. Χωρὶς προβολεῖς. Χωρὶς ἐφέ. Χωρὶς τὴ βιομηχανία τοῦ θεάματος. Καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ καλεῖ τὸν ἄνθρωπο ὄχι σὲ μία νύκτα συγκινήσεως, ἀλλὰ σὲ μετάνοια, σταυρό, ἀγάπη καὶ αἰώνια ζωή.
Τὸ ἐρώτημα, λοιπόν, δὲν εἶναι μόνο πόσοι συγκεντρώθηκαν σὲ μία συναυλία. Τὸ ἐρώτημα εἶναι πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ δείχναμε τὸν ἴδιο ζῆλο, τὴν ἴδια ὑπομονή, τὴν ἴδια προθυμία καὶ τὴν ἴδια θυσία, ἐὰν στὸ κέντρο δὲν βρισκόταν μία σκηνὴ καὶ ἕνας διάσημος ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ Χριστός.
Ἑκατὸ χιλιάδες γιὰ μία συναυλία. Γιὰ τὸν Χριστό, πόσοι;