Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Οἱ ἄνθρωποι συνήθως ἀσχολοῦνται μέ τίς δικές τους ὑποθέσεις καί ἀδιαφοροῦν γιά ὅσα συμβαίνουν στούς ἄλλους. Τούς ἐνδιαφέρουν οἱ ἐπαγγελματικές τους ἐπιτυχίες, ἡ ἀπόκτηση πλούτου, ἡ ἀφθονία ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιά νά περνοῦν καλά στή ζωή τους καί νά μή ἔχουν δυσάρεστα γεγονότα, πού διαταράσσουν τήν οἰκογενειακή τους γαλήνη. Περιορίζονται στόν στενό συγγενικό τους κύκλο, ἐνῶ ὅσα συμβαίνουν πέρα ἀπ’ αὐτόν τά παρακολουθοῦν, γιά νά διατυπώνουν μόνο ἐπικριτικά σχόλια καί νά μιλοῦν γιά τά καθήκοντα καί τίς ὑποχρεώσεις τῶν ἄλλων, ἀφήνονας τόν ἑαυτό τους ἐλεύθερο ἀπό κάθε ὑποχρέωση. Μένουν ἐπίσης παγεροί καί ὅταν ὁ συνάνθρωπός τους εἶναι βυθισμένος στήν ἀπαρηγόρητη δυστυχία!
Οἱ συνειδητοί χριστιανοί ἀντίθετα ἔχουν ἄλλες ἐπιλογές καί ἄλλες δραστηριότητες. Δέν ἀσχολοῦνται μόνο μέ τίς οἰκογενειακές τους ὑποχρεώσεις, ἀλλά τούς ἐνδιαφέρουν καί οἱ ἄλλοι πού εἶναι δίπλα τους, πού ἔχουν ἀνάγκες καί ἀντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα. Προσφέρουν ἀνάλογα μέ τίς δυνατότητές τους, ἔχουν πνεῦμα διακονίας καί προθυμία ἔμπρακτης ἀγάπης πρός τόν πλησίον τους. Βοηθοῦν ταπεινά, χωρίς νά περιμένουν ἀνταπόδοση. Ἔχουν τήν καλή ἀνησυχία γιά τούς ἄλλους, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται μέ ποικίλους τρόπους, χωρίς νά προκαλοῦν ἤ νά ἐλέγχουν δημοσίως καί μέ πάθος.
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέει ὅτι «τίποτα δέν εἶναι τόσο ἀγαπητό στό Θεό, ὅσο τό νά ἐξυπηρετεῖ κανείς τούς πάντες». Καί ὁ Μέγας Βασίλειος συμπληρώνει: «Τά πηγάδια γίνονται καλύτερα, ὅταν ἀντλοῦνται».
Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἔχει ἔντονη ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Ὅποιος ἰσχυρίζεται ὅτι πιστεύει στό Θεό, ἀλλά δέν τόν ἐνδιαφέρουν οἱ ἄλλοι, πλανᾶται. Λησμονεῖ τό ἱερό καθῆκον τῆς προσφορᾶς, τήν ὥρα πού οἱ προσφορές καί οἱ εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρός αὐτόν εἶναι καθημερινές καί ἀδιάκοπες. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀκούραστος διάκονος τῆς προσφορᾶς καί τῆς ἀγάπης, συμβουλεύει σχετικά: «Ὁ καθένας ἀπό μᾶς ὀφείλει νά ὑπηρετεῖ τόν ἄλλο μέ τά τάλαντά του, μέ τίς ἱκανότητές του καί τίς δυνάμεις του, μέ τή θέση πού κατέχει, μέ τήν περιουσία του καί τή μόρφωσή του. Οἱ ἐπιστήμονες, οἱ προϊστάμενοι τῶν διαφόρων ὑπηρεσιῶν, οἱ διδάσκαλοι, οἱ συγγραφεῖς πρέπει νά ὑπηρετοῦν τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί τήν ὠφέλεια τοῦ λαοῦ σύμφωνα μέ τίς ἀρχές τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Μή ρωτᾶς πότε νά γράψεις γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ ἤ πότε νά πεῖς κάτι τό ὠφέλιμο ἤ πότε νά κάνεις μιά ἀγαθοεργία. Ὅλα αὐτά εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά τά κάνουμε σέ κάθε εὐκαιρία. Εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ἀξιοποιοῦμε τά τάλαντα πού μᾶς δώρισε ὁ Κύριος».
Ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης προσφέρει ὅ,τι ἔχει. Εἶναι ἐλεήμων, χωρίς θόρυβο. Σέβεται τήν ἀξία κάθε ἀνθρώπου καί δέν ἀμελεῖ «νά σπέρνει τό λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά διακονεῖ μέ ἀληθινή καρδιά, ὄχι ὑποκριτικά. Μέ ἄλλα λόγια, ἀληθινά ἐλεήμων εἶναι ὅποιος ὅλα τά ἐναγκαλίζεται καί δέν ἀφήνει κανένα ἄνθρωπο ἔξω ἀπό τήν καρδιά του», συμπληρώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης.