ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ
22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026
Ἀπόστολος: Ρωμ. ιγ΄ 11 – ιδ΄ 4
Εὐαγγέλιον: Ματθ. στ΄ 14-21
Ἦχος: δ΄- Ἑωθινόν: Δ΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
«θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ» (Ματθ. ΣΤ΄ 20).
Ὁ Θησαυρὸς τῆς συγχωρήσεως!!!
Εἰς πολλαπλοῦν ἀγῶνα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς καλεῖ σήμερον ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἐν ὄψει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἥτις ἄρχεται ἀπὸ τῆς αὔριον! Ἐν πρώτοις προβάλλει τὸ μέγα «κεφάλαιον» τῆς συγχωρήσεως ὅλων ἐκείνων οἵτινες ποικιλοτρόπως μᾶς ἠδίκησαν καὶ συμπεριεφέρθησαν ἐχθρικῶς πρὸς ἡμᾶς! Μᾶς καλεῖ νά συγχωρήσωμεν τούτους ἀπὸ καρδίας καὶ παρακάμψωμεν καὶ «ξεχάσωμεν» τὴν πικρὰν συμπρεριφοράν των! Ἐκείνην τὴν συμπεριφοράν, …ἥτις, πολλάκις, «ὑπερέβη τὰ ἐσκαμμένα» καὶ ἐδημιούργησεν ἐντὸς ἡμῶν καὶ θλῖψιν, «δικαιολογημένην» ἐχθρότητα, ἀλλὰ καὶ διάθεσιν ἐκδικήσεως! Ὁ Διδάσκαλος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, μᾶς καλεῖ νά «κοιτάξωμεν» πρὸς τὸν Κύριον, ὅστις … καθ’ ἡμέραν καὶ ὥραν, μᾶς συγχωρεῖ τὰς ἀπείρους καὶ τεραστίας ἁμαρτίας ἡμῶν! Καὶ ἔχοντες τοῦτο ὑπ’ ὄψιν, νὰ μιμηθῶμεν τὴν Θείαν ταύτην ἀνεξικακίαν καὶ Ἀγάπην! «Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος»! Τεραστία ὄντως ἡ ὑπόσχεσις αὕτη τοῦ Κυρίου, ἥτις μᾶς ἐγγυᾶται μίαν … «δωρεὰν Βασιλείαν Οὐρανῶν»!
Ἐὰν δὲ συνεχίσωμεν καὶ εἰς τὸν ἑπόμενον στίχον, θὰ συνειδητοποιήσωμεν, ὅτι ἐὰν δὲν συγχωρήσωμεν καὶ ἐὰν κρατῶμεν εἰς τὴν καρδίαν μας, τήν… μνησικακίαν, καὶ ἀνταποδίδωμεν κακὸν ἀντὶ κακοῦ, τότε θὰ ἐνθυμηθῇ καὶ ὁ Κύριος, τὰς τόσας ἁμαρτίας μας καὶ θὰ συμπεριφερθῇ ἀπέναντί μας… ἀντιστοίχως! Συνεπῶς ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας συγχώρησιν πρὸς τοὺς ἐχθρούς μας, ἐξαρτᾶται καὶ «πηγάζει», καὶ ἡ πρὸς ἡμᾶς ἀντίστοιχος, ὑπὸ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ! Μέγας, ὄντως, ὁ Θεῖος οὗτος θησαυρός!
Ὁ Θησαυρὸς τῆς νηστείας!
Κατὰ δεύτερον, διδάσκει ἡμᾶς ὁ Κύριος, διὰ τὸ … πῶς πρέπει νὰ νηστεύωμεν! Ἤδη ἀπὸ τῆς αὔριον, καλούμεθα ἅπαντες νά περιορίσωμεν τροφάς, καὶ διεξέλθωμεν τὸ ὄντως μέγα στάδιον τῆς Ἁγίας ταύτης Τεσσαρακοστῆς, ἐν αὐστηροτάτῃ νηστεία, … ἕως τοῦ Μεγ. Σαββάτου! Ὅμως ὁ Διδάσκαλος δὲν ἀναφέρεται εἰς τὸ εἶδος τῆς τροφῆς, – τοῦτο τὸ καθορίζει ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία, – ἀλλὰ εἰς τὸν τρόπον καὶ τὴν … συμπεριφοράν μας, ἐν ὅσῳ νηστεύομεν! «Μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί»! Αὕτη εἶναι… νηστεία! Νὰ τὴν τηρῶμεν χωρὶς νὰ παρρησιαζώμεθα καὶ νὰ «κομπάζωμεν» δι’ αὐτήν! Οἱ φαρισαῖοι, γνωστοὶ διὰ τὴν ὑποκρισίαν των καὶ τὴν «ἐπιφάνειάν» των, ἐπεδίωκον νά δημοσιεύωσι τὰς «ἀρετάς» των! Τὸ ἠκούσαμεν τοῦτο, ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Φαρισαίου τῆς παραβολῆς! «Νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου» (Λουκ. ΙΗ΄ 12), ἔλεγε καὶ διεφήμιζε, καυχώμενος, κατὰ τὴν ὥραν τῆς δῆθεν προσευχῆς του!
«Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ»! Ταύτην τὴν ἀληθῆ νηστείαν, τὴν ἐν πένθει καὶ ταπεινώσει βιουμένην, ἐπιθυμεῖ ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν! Δὲν ἐνδιαφέρεται Οὗτος τόσον διὰ τὸ εἶδος τῆς τροφῆς, – ἄλλωστε, νηστεία σημαίνει … ἀποχὴ ἀπὸ τὰς τροφάς, ὡς ὁ Ἴδιος ἔπραξεν ἐπὶ τοῦ Σαρανταρίου, – ὅσον διὰ τό, νὰ τὴν ἐργαζώμεθα ἀφιερουμένην εἰς τὸν Σωτῆρα ἡμῶν! Νηστείαν, ἥτις περιπλέκεται τῇ ταπεινώσει, καὶ ἐν ταὐτῷ, περικόπτει πάθη καὶ ἀδυναμίας! «Νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ· ἀληθής νηστεία, ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις, ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ἐπιθυμιῶν χωρισμός, καταλαλιᾶς, ψεύδους, καί ἐπιορκίας· ἡ τούτων ἔνδεια, νηστεία ἐστίν, ἀληθής καί εὐπρόσδεκτος» (Ὕμνος Καθαρᾶς Δευτέρας). Ἐὰν οὕτω πως νηστεύσωμεν καὶ ταπεινώσωμεν ἑαυτούς, … τότε, μέγας καὶ οὗτος ὁ Θησαυρός!
Ὁ Θησαυρὸς τῆς ἀκτημοσύνης!
Κατὰ τρίτον, τέλος, διδάσκει ἡμᾶς ὁ Ραββί, τὴν ματαιότητα τῶν «θησαυρῶν» τῆς παρούσης ζωῆς! Τῶν «θησαυρῶν» ἐκείνων διὰ τὴν ἀπόκτησιν τῶν ὁποίων κοπιάζουσι καὶ ἀναλίσκονται οἱ ἄνθρωποι! Τῆς ὑγείας, τῶν χρημάτων, τῆς δόξης, τῶν ποικίλων ἐπιγείων ἀπολαύσεων! Βεβαίως τινὰ ἐκ τούτων τῶν «ἀγαθῶν», ἔχουσιν ἀξίαν ἐφ’ ὅσον προσφέρονται ταῦτα ὑπὸ τοῦ Κυρίου, διὰ τὴν διεκπεραίωσιν τινῶν ἀναγκῶν τῆς παρούσης ζωῆς! Ὅμως, τὸ νὰ ἀνάγωνται ταῦτα, εἰς πρωτεύοντα, καὶ νὰ ἀναλίσκωμεν τὴν ζωήν μας διὰ ταῦτα, καὶ ἐν ταὐτῷ νὰ παραμελῶμεν τὰ … ὄντως πρωτεύοντα, τοῦτο ἀποσυντονίζει καὶ παραχαράσσει τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας ἡμῶν! Ἐὰν διὰ ταῦτα τά μάταια ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου ἐκοπιάσαμεν καὶ κοπιάζωμεν ἔτι˙ καὶ ἐὰν ἐδαπανήσαμεν χρήματα πάμπολλα προκειμένου νὰ τὰ ἀποκτήσωμεν, – ὡς ἐκεῖνος ὁ ταλαίπωρος καὶ ἄφρων πλούσιος τῆς γνωστῆς παραβολῆς, – καὶ ἐστερήθημεν καὶ ἐπικράνθημεν καὶ εἴχομεν ἀδιακόπως ἐστραμμένην τὴν προσοχήν μας εἰς ταῦτα, τότε τί ἐπετύχαμεν;
Ὁ Διδάσκαλος, κατ’ ἐπανάληψιν μᾶς ἔδειξε τὴν ματαιότητα τοῦ ὑλικοῦ τούτου πλούτου καὶ ἐν ταὐτῷ τὸ ἄκρως ἐπικίνδυνον διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν, τὸ προερχόμενον ἐκ τούτου τοῦ πλούτου! Καὶ μέσῳ τῆς προαναφερθείσης «παραβολῆς τοῦ ἄφρονος πλουσίου», ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίας» Του, καὶ διὰ τῆς συζητήσεως μετὰ τοῦ πλουσίου ἐκείνου νεανίσκου, οὐδὲν ἕτερον διδάσκει ἡμᾶς, παρὰ τοῦτο ὃ ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τῶν παναχράντων χειλέων Του: «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν»! Διὰ τούτους τούς, ὄντως, θησαυρούς, ἀλήθεια, τί ἐκάναμεν; Πόσον εἰργάσθημεν; Εἰς πόσας καὶ ποίας θυσίας ὑπεβλήθημεν; Πόσα χρήματα ἐδαπανήσαμεν προκειμένου νὰ τοὺς ἀποκτήσωμεν; Διὰ τούτους ὄντως τοὺς οὐρανίους καὶ ἀθανάτους θησαυρούς, ἀξίζουσι καὶ κόποι καὶ ἱδρῶτες καὶ ἔξοδα, προκειμένου νὰ μᾶς ὑποδεχθῶσιν οὗτοι, εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Κυρίου τὴν ἐπουράνιον καὶ αἰωνίαν! Οὗτος, ἐπὶ πλέον εἶναι, ἀκόμη εἷς ἀνεκτίμητος θησαυρός!
«Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν»!
Οὗτος ὁ Θεῖος λόγος, ἀρκεῖ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μοι, εἶναι τὸ αὐτονόητον ἐκεῖνο συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον, ὅμως, ἠθελημένως καὶ ἐσκεμμένως παρακάμπτομεν! Ἐπειδὴ θέλομεν νὰ πιστεύωμεν ὅτι ἀνήκομεν εἰς τοὺς συνεπεῖς χριστιανούς, καὶ ἐπειδὴ θεωρῶμεν (πλανώμενοι σαφῶς), ὅτι ἀκολουθῶμεν τὰ ἴχνη τοῦ Κυρίου, ἂς σταθῶμεν μετὰ προσοχῆς εἰς τὴν τοιαύτην ἐπισήμανσιν τοῦ Χριστοῦ! Ἐὰν ὁ θησαυρὸς ἡμῶν εἶναι ὁ Κύριος καὶ ἡ αἰώνιος ζωή, τότε καὶ ἡ καρδία ἡμῶν … ζῆ καὶ ἀγωνίζεται, διὰ νὰ ἐπιτύχῃ ταῦτα! Τοῦτο τὸ ὁποῖον ἠγωνίσθησαν καὶ ἐπέτυχον ἅπαντες ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι τῆς πίστεως ἡμῶν, οἵτινες ἐθυσίασαν τὰ πάντα, διὰ νὰ κερδίσωσι ταύτην τὴν αἰωνίαν ζωήν!
Ἐάν, ὅμως, ἀντιθέτως, ἐνεπιστεύθημεν τούτους τοὺς φθαρτοὺς καὶ ματαίους, ἐπὶ τῆς γῆς, θησαυρούς, τότε θὰ διαπιστώσωμεν καὶ εἰς τὴν παροῦσαν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν μέλουσαν ζωήν, ὅτι ματαίως ἐκοπιάσαμεν καὶ ματαίως ἠναλώθημεν …!
Ἂς βιασθῶμεν νά ἐργασθῶμεν διὰ τοὺς μετὰ θάνατον, θησαυρούς, τοὺς ὁποίους, «οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν»!
Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου
Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν