Τοῦ κ. Χαραλάμπους Μηνάογλου
Μετὰ τὰ χθεσινά, νομίζω ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἔχει μείνει καμία ἀμφιβολία πὼς ἡ διεθνὴς νομιμότητα δὲν ὑπάρχει πλέον οὔτε ὡς πρόσχημα. Πλέον δὲν εἶναι μόνον τὸ Ἰσραήλ, γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἰσχύει τὸ διεθνὲς δίκαιο, ἀλλὰ τὸ διεθνὲς δίκαιο δὲν ἰσχύει γιὰ κανένα. Καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ ζήτημα: πῶς συμφέρει νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες αὐτὴν τὴν κατάσταση; Ἡ πεπατημένη μετὰ τὸν Καποδίστρια εἶναι ἡ πλήρης, ἀπόλυτη, δουλικὴ καὶ ἐπιζήμια γιὰ τὸ ἐθνικό μας συμφέρον ὑποταγὴ στὸν ἰσχυρότερο. Αὐτὴ ὅμως ἡ ἐπιλογή, νὰ δοῦμε ποῦ μᾶς ἔχει ὁδηγήσει; Σὲ μία Ἑλλάδα ὁλοένα καὶ λιγότερο ἰσχυρή, λιγότερο ὑπολογίσιμη, λιγότερο ἱκανὴ νὰ προασπιστεῖ τὸν ἑαυτό της.
Ἂν θέλουμε, δηλαδή, νὰ πεθάνουμε ἁπλῶς ἀργὰ καὶ ἥσυχα, τότε πορευόμαστε στὸν σωστὸ δρόμο καὶ στὴν “σωστὴ” πλευρὰ τῆς ἱστορίας. Ἐάν, ὅμως, θέλουμε νὰ ζήσουμε, ἐὰν δὲν θέλουμε νὰ χαθοῦμε, τότε ἀκόμη περισσότερο σὲ ἕνα κόσμο χωρὶς καμία πλέον ἐπίφαση διεθνοῦς νομιμότητας, χρειάζεται πρῶτον νὰ τροποποιήσουμε τὸ σύστημα νομῆς τῆς ἐξουσίας ποὺ ἀναπαράγει τὴν ἐθελοδουλία καὶ νὰ ἐπικεντρωθοῦμε στὸ νὰ γίνουμε ἱκανοὶ νὰ ὑπερασπιστοῦμε μόνοι μας τὸν ἑαυτό μας καὶ τὰ ζωτικά μας συμφέροντα ἀπομακρυνόμενοι σταδιακὰ ἀπὸ τὰ μεγάλα κέντρα ἰσχύος ποὺ πλέον καταπίνουν ὁλόκληρα κράτη καὶ τὶς πλουτοπαραγωγικὲς πηγὲς τους ἐν μιᾷ νυκτί. Νὰ ξαναμάθουμε στὰ παιδιά μας νὰ ἀγωνίζονται καὶ ὄχι νὰ συμβιβάζονται παίρνοντας τὸ ὑψηλότερο δυνατὸ ἀντάλλαγμα, ὅπως δυστυχῶς κάνουμε οἱ περισσότεροι ἐδῶ καὶ δεκαετίες.
Ἀλλιῶς τὸ ἀργό, ἀλλὰ βέβαιο τέλος μας ἔρχεται…