Είναι η αιματοχυσία στα Τέμπη το αντίστοιχο Μάτι της Ν.Δ.;
Share:
Το σαβουάρ βιβρ της θεατρινίστικης διαχείρισης των συμφορών και η ανάποδη ανάγνωση του φρικτού διαγγέλματος της μητσοτακικής μαριονέτας
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης, Καθηγητής Ποινικού Δικαίου – Δικηγόρος Αθηνών
Σαν τους σαλίγκαρους μετά την καταιγίδα βρήκαν πάλι την ευκαιρία να βγουν στο υπνωτιστικό γυαλί ή να πιάσουν στα χέρια τους το ελαφρύ πληκτρολόγιο κάποιοι ποινικολογούντες, οι οποίοι ψοφάνε για προπαγάνδα ή/και δημοσιότητα αλλά στερούνται ειδικών γνώσεων.
Στο παρόν άρθρο, με την βοήθεια του εργαλείου που μας παρέχει ο Θαυμαστός Ανάποδος Κόσμος, επιχειρείται να ερμηνευθεί η θεατρική παράσταση που έδωσε η μητσοτακική μαριονέτα ενώπιον των χαροκαμένων πολιτών αλλά και των εν γένει τηλεθεατών-χαυνοπολιτών, υποδυόμενη την τεθλιμμένη χήρα, η οποία από τις 26 Μαρτίου 2019 είχε προφητεύσει τον εκτροχιασμό των τρένων, χρησιμοποιώντας σέξι ορολογία και επιδιδόμενη σε γελάκια:
«Όσον αφορά τους σιδηροδρόμους: Επιμένουμε σε παρεμβάσεις οι οποίες δεν είναι πολύ ελκυστικές, να το πω πολύ απλά, δεν είναι πολύ σέξι, δεν αφορούνε τρένα τα οποία έρχονται για δέκα μέρες από την Ιταλία για να μας πείσουν ότι ξαφνικά, ως διά μαγείας, θα κινούνται με αστρονομικές ταχύτητες σε δίκτυα τα οποία είναι εγκαταλελειμμένα, μάλλον θα εκτροχιαζόντουσαν, αν επιχειρούσαμε [στο σημείο αυτό βάζει τα γέλια] να τα κινήσουμε με αυτές τις ταχύτητες, γι’ αυτό και επιμένουμε τόσο πολύ στα έργα της συντήρησης και της αναβάθμισης αυτού του δικτύου».
Όλα τα «ΘΑ» που εξήγγειλε η μητσοτακική μαριονέτα («η Δικαιοσύνη ΘΑ κάνει τη δική της δουλειά, ευθύνες ΘΑ αποδοθούν, ΘΑ συσταθεί ανεξάρτητη και υπερκομματική Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, που ΘΑ εξετάσει πλήρως τα αίτια του δυστυχήματος και τις διαχρονικές καθυστερήσεις στην υλοποίηση των σιδηροδρομικών έργων) πρέπει να αναποδογυρίσουν σε ένα εκκωφαντικό «ΔΕΝ ΘΑ», όπως προκύπτει από την πάγια τακτική που ακολουθούν μέχρι σήμερα όλες οι (ανθ)ελληνικές κυβερνήσεις, όταν καλούνται να συμβάλουν στην αυτοκάθαρσή τους: Το διεφθαρμένο σύστημα και οι πιστοί υπηρέτες του κάνουν ό,τι μπορούν για να διασφαλίζεται η αδιατάρακτη αυτοαναπαραγωγή του.
Η τυχόν καταδίκη του όποιου σταθμάρχη, ο οποίος, πάντως, αρχικώς υποστήριξε ότι πάτησε το μπουτόν για την αλλαγή γραμμών αλλά δεν υπάκουσε το ηλεκτρονικό σύστημα, αφήνει παντελώς ακάλυπτες τις τεράστιες ποινικές ευθύνες που βαρύνουν ένα πλήθος ωχαδερφιστών, πολιτικών και μη, οι οποίοι δεν είχαν κανέναν ανασχετικό φραγμό να επιτρέπουν να λειτουργεί ένα προβληματικό σιδηροδρομικό δίκτυο, παίζοντας καθημερινά στα ζάρια τις ζωές του άμαχου πληθυσμού.
Αν υπήρχε η ελάχιστη πολιτική ευθιξία και, επιπλέον, η ελληνική δικαιοσύνη ανταποκρινόταν στοιχειωδώς στην αποστολή της, αυτήν την στιγμή η μεν κυβέρνηση των μαριονετών θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί σύσσωμη, οι δε εισαγγελείς να είχαν βάλει τον σελιδοδείκτη τους όχι μόνο στο άρθρο 291 (επικίνδυνες παρεμβάσεις στη συγκοινωνία μέσων σταθερής τροχιάς, πλοίων και αεροσκαφών), αλλά πρωτίστως στο άρθρο 299 του Ποινικού Κώδικα (ανθρωποκτονία με δόλο), θέτοντας στο ποινικό μικροσκόπιο κάθε κρίκο της εγκληματικής αλυσίδας που μετέτρεψε τις σιδηροδρομικές ράγιες σε καρμανιόλα και τα βαγόνια σε κουβούκλια τρόμου.
Δύο είναι τα κρίσιμα, ποινικά ερωτήματα που φαίνεται ότι θα ξανατεθούν με αφορμή την νέα, οδυνηρότερη των δύο προηγούμενων (1999, 2003), αιματοχυσία των Τεμπών στην σημερινή, σιδηροδρομική εκδοχή της:
Πρώτον, όποιο πολιτικό ή υπαλληλικό γρανάζι ενός μπαχαλοποιημένου συστήματος, εν γνώσει μάλιστα του αναλαμβανόμενου ρίσκου, ενστερνίζεται το δόγμα «πάμε κι όπου βγει», μπορεί να υποστηρίξει πειστικά ότι ενεργεί αμελώς, επειδή κατά βάθος ήλπιζε ότι όλα θα πάνε καλά, ή μήπως η ωχαδερφιστική αυτή στάση του πρέπει να αξιολογηθεί υπό το πρίσμα του ενδεχόμενου δόλου, διότι διαφορετικά ευεργετείται κάποιος που ποντάρει απλώς στο τυχερό του άστρο;
Δεύτερον, αν γίνει δεκτό ότι η απλή, αστήρικτη ελπίδα δικαιολογεί κατάφαση του ενδεχόμενου δόλου, είναι ορθό να εφαρμοσθεί μια σολομώντειος λύση, σύμφωνα με την οποία ο δόλος αυτός καλύπτει μόνο τον κίνδυνο διατάραξης της ασφάλειας της συγκοινωνίας, όχι όμως και την ενδεχόμενη επέλευση του θανάτου όσων λαμβάνουν μέρος στην συγκοινωνία;
Πάντως, το γεγονός ότι ο ωχαδερφιστής μπορεί να παίζει κορώνα-γράμματα και την δική του ζωή είθισται να αντιμετωπίζεται ως αντενδείκτης του ενδεχόμενου δόλου ανθρωποκτονίας. Τι πρέπει να ισχύσει, όμως, όταν γίνεται τζογαδόρος της ζωής των τρίτων; Επίσης, αν κάποιος έχει συνηθίσει να ενεργεί ριψοκίνδυνα επί μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να έχει συμβεί ποτέ το μεγάλο κακό, νομιμοποιείται να υποστηρίξει προς όφελός του το επιχείρημα της συνήθειας στον κίνδυνο και, κατ’ ακολουθίαν, της απώθησης της υλοποίησής του στο υποσυνείδητο; Εν τέλει, πρέπει τα πολύνεκρα δυστυχήματα, ακόμη κι όταν οφείλονται σε αμέλεια του δράστη, να είναι λόγος για την αυστηρότερη τιμώρησή του;
Η απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων προϋποθέτει συζήτηση στον ακραιφνώς επιστημονικό χώρο του Ποινικού Δικαίου. Επί του παρόντος, είναι σημαντικό να κατανοήσει ο αναγνώστης αφ’ ενός πόσο πολύ μας εμπαίζουν η μητσοτακική μαριονέτα και οι χειροκροτητές λακέδες της, αφ’ ετέρου πόσο υποκριτικά λειτουργούν οι ελεγκτικοί θεσμοί, προεξαρχούσης της δικαστικής εξουσίας.
Παραφράζοντας το σύνθημα «Ποτέ Ξανά» που είχε διατυπωθεί με αφορμή το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και κατά περίεργο τρόπο το επανέφερε η μητσοτακική μαριονέτα στο διάγγελμά της, πρέπει όλοι οι αφυπνισμνένοι να βροντοφωνάξουμε:
