Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης
Δαφνοστεφανωμένη κι ὁλόρθη μὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο στέκεται μπροστὰ μας ἡ Ἑλληνικὴ Ἱστορία. Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιδειχτεῖ, οὔτε γιὰ νὰ ἀναζητήσει τὰ χειροκροτήματα καὶ τοὺς ἐπαίνους μας. Νὰ μᾶς μιλήσει θέλει. Νὰ μᾶς διηγηθεῖ τὰ βάσανα καὶ τὶς δόξες της, 4.000 χρόνια τώρα. Ἄραγε ἐμεῖς οἱ ἐλεύθεροι Ἕλληνες, τὰ σημερινὰ παιδιά της, ἀκοῦμε τὴ φωνή της;
Ἔχει ἡ Ἱστορία ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες τὰ παράπονά της. Εἶναι μερικοὶ ποὺ τὴν προσπερνᾶνε ἀδιάφορα. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν ὅτι δὲν μᾶς ἀφορᾶ, γιατί ἀνήκει στὸ παρελθόν. Ἐκεῖνοι μόνο γιὰ τὸ παρὸν ἐνδιαφέρονται, λένε. Εἶναι καὶ κάποιοι ἄλλοι ποὺ διαστρέφουν τὴ φωνή της. Εἶναι οἱ πλαστογράφοι, οἱ παραχαράκτες της, ποὺ μᾶς σερβίρουν τὶς ἀερολογίες τους σάν…Ἱστορία. Εἶναι οἱ ἀνιστόρητοι…ἱστορικοὶ ποὺ θέλουν νὰ ξεγυμνώσουν τὴν Ἱστορία μας ἀπὸ τὸ πνευματικό της περιεχόμενο καὶ νὰ τὴν ντύσουν μὲ τὰ κουρέλια τοῦ ὑλισμοῦ.
Ἐμεῖς ὅμως δὲν ἀνήκουμε σ’ αὐτὲς τὶς δύο κατηγορίες. Ἐμεῖς ἀγαπᾶμε τὴν Ἱστορία μας καὶ τὴ μελετᾶμε μὲ πάθος. Ἡ Ἱστορία γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἕνας πολύτιμος δάσκαλος. Μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες της διαβλέπουμε τὸ πάθος τοῦ Ἕλληνα γιὰ τὴν ἐλευθερία, τὴν τόλμη τῆς ἀνδρείας, τὴ ζωὴ τῆς ἀρετῆς. Συνειδητοποιοῦμε ὅτι ὡς λαὸς δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ἀλλὰ ὅτι κουβαλᾶμε τὸ βάρος 40 αἰώνων ἱστορικοῦ παρελθόντος. Βλέπουμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι ἕνα τυχαῖο ἔθνος, ἀνάμεσα στὰ ὑπόλοιπα ἔθνη, ἀλλὰ ὅτι ἔπαιξε πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὴν παγκόσμια ἱστορία μὲ τὰ ἡρωικὰ κατορθώματα, μὲ τὰ ἀξεπέραστα δημιουργήματα, μὲ τὴ μοναδικὴ προσφορά της στὴν τέχνη καὶ τὸν πολιτισμό. Μὲ ὅλα τοῦτα νιώθουμε ὑπερηφάνεια καὶ συγκίνηση γιὰ τοὺς προγόνους μας, τονώνεται ἡ ἀγάπη μας γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὸ λαό της καὶ χαλυβδώνεται μέσα μας ἡ ἐθνική μας συνείδηση.
Τὸ ἱστορικὸ παρελθὸν εἶναι μία ἀστείρευτη πηγὴ γνώσεων καὶ ἐμπειριῶν, γι’ αὐτὸ καὶ ἀποτελεῖ πολύτιμο σύμβουλο στὸ πλευρό μας, ὥστε νὰ στηρίξουμε σὲ αὐτὸ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον μας. Ὡς ἔθνος, βλέπουμε τὰ προτερήματα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Βλέπουμε ὅτι κάθε φορά ποὺ ἤμασταν ἑνωμένοι μεγαλουργήσαμε, ἐνῷ κάθε φορά ποὺ βρεθήκαμε διχασμένοι καταστραφήκαμε. Μὲ ἄλλα λόγια, μᾶς προσφέρει συνεχῶς πρότυπα γιὰ μίμηση καὶ παραδείγματα πρὸς ἀποφυγή.
Ἐπιπλέον, ἡ ἱστορικὴ γνώση κράτησε ἀνεξίτηλες στὴ μνήμη μας, τόσο τὴν ἰδιαίτερη ἰδιοσυγκρασία μας, ὅσο καὶ τὴν ἐθνική μας ταυτότητα. Αὐτὴ ἡ γνώση διατήρησε ἀνέπαφη τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀλλὰ καὶ τὴν ὀρθόδοξη συνείδησή μας, στὴ μακραίωνη περίοδο τῆς τουρκοκρατίας καὶ μᾶς βοήθησε νὰ ἐπιβιώσουμε καὶ νὰ ἀναγεννηθοῦμε ὡς ἐλεύθερο ἔθνος. Ἄλλωστε, ὅπως ἔχει ὑποστηριχτεῖ, λαοὶ χωρὶς ἱστορικὴ μνήμη, ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ τὸ προσκήνιο τῆς Ἱστορίας.
Ἕνας ἀκόμα λόγος γιὰ νὰ γνωρίζουμε καλὰ τὴν Ἱστορία μας, δὲν εἶναι μονάχα γιὰ νὰ ἀπαντᾶμε στοὺς ντόπιους παραχαράκτες της, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ξεσκεπάζουμε τὰ ψεύδη τῆς ξενικῆς προπαγάνδας ποὺ ἀμφισβητεῖ τὸ ἱστορικό μας παρελθὸν καὶ προσπαθεῖ νὰ τὸ ὑποκλέψει. Σὲ καιροὺς ποὺ ἡ πατρίδα μας περιστοιχίζεται ἀπὸ παλιοὺς καὶ νέους ἐχθρούς, ποὺ τὴν ὑποβλέπουν καὶ τὴν ἀπειλοῦν, γίνεται ἀκόμα πιὸ ἐπιτακτικὸ αὐτὸ τὸ καθῆκον.
Γι’ αὐτό, στὸ σημεῖο αὐτό, θὰ πρέπει νὰ τονιστεῖ ἀκόμα μία φορά, ἡ τεράστια εὐθύνη αὐτῶν ποὺ ἀναλαμβάνουν νὰ γράψουν τὴν Ἱστορία, ἀλλὰ κι αὐτῶν ποὺ διδάσκουν τὴν Ἱστορία. Κάθε εὐσυνείδητος ἱστορικὸς ἐρευνητής, κάθε δάσκαλος Ἱστορίας, θὰ πρέπει νὰ ἀναζητᾶ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν παραδίδει ἀλώβητη στοὺς νεότερους, γιὰ νὰ γίνει πραγματικὸς βοηθός τους. Ἂν ὅμως ἑρμηνεύει τὰ γεγονότα μὲ προκατασκευασμένα ἰδεολογικὰ σχήματα καὶ ὑπηρετεῖ ἀλλότριες σκοπιμότητες, τότε μονάχα βλάβη καὶ σύγχυση θὰ μπορέσει προκαλέσει.
Ἀπὸ τὰ ὅσα ἐλάχιστα εἰπώθηκαν παραπάνω, μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὸ τεράστιο μέγεθος καὶ τὴν ἀξία τῆς Ἱστορίας μας. Ὀφείλουμε λοιπὸν νὰ σκύβουμε μὲ ἐνδιαφέρον καὶ λαχτάρα μέσα σ΄ αὐτήν. Νὰ μὴ τὴν θεωροῦμε ἄχρηστη παρελθοντολογία, οὔτε κομμάτι γιὰ ἀποστήθιση, ἀλλὰ πολύτιμο θησαυρὸ γνώσεων καὶ διδαγμάτων. Νὰ ἀφουγκραζόμαστε τὸν ἀντίλαλό της ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια καὶ διαβαίνοντας τοὺς αἰῶνες φτάνει στὸ τώρα. Νὰ μᾶς ἐμπνέει ἀρχές, ἀξίες, ἰδανικὰ καὶ νὰ διαμορφώνει τὴν κρίση μας. Εἶναι ἡ πολύτιμη παρακαταθήκη ποὺ ἄφησαν πίσω τους ὅσοι πάτησαν κάποτε τὰ ἴδια χώματα ποὺ πατοῦμε ἐμεῖς σήμερα. Τὸ χρωστᾶμε σ’ αὐτούς, τὸ χρωστᾶμε στοὺς ἑαυτούς μας, τὸ χρωστᾶμε σ’ ἐκείνους ποὺ στὸ μέλλον θὰ πάρουν τὴ θέση μας. Γι’ αὐτό, ἂς μὴ ἀρκούμαστε νὰ εἴμαστε παθητικοὶ δέκτες καὶ ἀμέτοχοι στὰ γεγονότα ποὺ τὴ διαμορφώνουν, ἀλλὰ νὰ γινόμαστε ἕνα μὲ τὸ σῶμα της. Γιατί ἡ Ἱστορία δὲν εἶναι μονάχα τὸ μακρινὸ παρελθόν, ἀλλὰ καὶ τὸ ζωντανὸ παρόν. Δὲν γράφτηκε μονάχα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ τότε, ἀλλὰ συνεχίζει νὰ γράφετε κι ἀπὸ ἐμᾶς σήμερα!