Ως γνωστόν, “κατάπτυστες” είναι όλες σχεδόν οι σε επίπεδο Διεθνών Σχέσεων κινήσεις της ελληνικής πλευράς, ιδίως κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και στη συνέχεια. “Κατάπτυστες” είναι οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου βάσει των οποίων ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κύπρου. Κατεξοχήν “κατάπτυστες” μάλιστα αυτές, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ότι η κρατική οντότητα που έτσι δημιουργήθηκε ήταν, σε γενικές γραμμές, αυτή που ήθελε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’.
“Κατάπτυστες” είναι και οι συμφωνίες των Πρεσπών, όχι όμως λόγω της απειλής που, εξαιτίας τής ολοένα και μεγαλύτερης ισχύος της Λαϊκής Κίνας, ελλοχεύει στο κείμενό τους μα για τα οιονεί αυτονόητα που χάρη σε αυτές διεθνώς αναγνωρίστηκαν. “Κατάπτυστες” είναι και οι διστακτικές προσπάθειες των αλληλοδιαδόχων κυβερνήσεων της Αθήνας να βρουν τρόπο συνύπαρξης με την πραγματικότητα που εδώ και μισόν αιώνα έχει παγιωθεί στην Κύπρο.
Έτσι, μέσα σε αυτό το “πέλαγος των πτυσμάτων” ένα και μόνο θέμα δεν είναι “κατάπτυστο”: Η από την τελευταία δεκαετία του περασμένου αιώνα και μετά στάση της χώρας μας στο Βορειοηπειρωτικό. Και είναι ο εν προκειμένω μοναδικός “μη κατάπτυστος” χειρισμός εθνικού μας ζητήματος, διότι το Βορειοπειρωτικό, αν και η Ελλάδα είχε 100% δίκιο, τελικώς καταβαραθρώθηκε εξαιτίας της ελληνικής πολιτικής.
Επιχειρώντας την ανασκόπηση του θέματος, δεν θα ασχοληθούμε με την Αρχαία Ιστορία της Ηπείρου. Και αυτό, διότι θα προκύψει το ζήτημα της πραγματικής έκβασης του Τρωικού Πολέμου, το οποίο έχει δεόντως τεθεί ήδη κατά τις αρχές τής μετά Χριστόν εποχής. Ας έλθουμε λοιπόν στα καθ’ ημάς… και ας τονίσουμε ότι πράγματι η νότια ζώνη της τωρινής αλβανικής επικράτειας είχε από τον Μεσαίωνα δεχθεί ισχυρή την επίδραση της Ορθοδοξίας.
Η επίδραση αυτή καρποφόρησε κυρίως στην ευρύτερη περιοχή του Αργυροκάστρου, με αποτέλεσμα την εμπέδωση ελληνικής εθνικής συνείδησης στη μεγάλη πλειοψηφία των εκεί αυτοχθόνων. Η ζώνη της Κορυτσάς επίσης υπήρξε πρόσφορη ως προς την αποδοχή ελληνικής πολιτιστικής και θρησκευτικής επιρροής. Η Κορυτσά, όμως, σε αντίθεση με το Αργυρόκαστρο που συνδεόταν με τα Γιάννενα, συγκοινωνούσε κυρίως με τη Θεσσαλονίκη και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε συχνά να θεωρείται πόλη της Μακεδονίας.
Διαβάστε τή συνέχεια τοῦ ἄρθρου παρακάτω: