Τοῦ κ. Δημητρίου Β. Ἐμμανουήλ
Πρώτη ἀπάντησις εἰς τὴν «χλιαράν» Ἀπόφασιν τῆς Δ.Ι.Σ. μὲ ἀφορμὴν «τὸ δικαίωμα ἐγγάμων ὁμοφύλων ζευγαριῶν πρὸς υἱοθεσίαν ἀνηλίκου»
«Σκοπὸς τοῦ γάμου: “Δὲν πρέπει νὰ φροντίζουμε νὰ πάρουμε πλούσια γυναίκα, ἀλλὰ νὰ πάρουμε σύντροφο τῆς ζωῆς, μὲ σκοπὸ τὴν ἀπόκτησι παιδιῶν”» (Ἱερὸς Χρυσόστομος)
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Ἐσταυρωμένος.
Ἄλλη μία τρανὴ ἀπόδειξη καταπάτησης τοῦ Συντάγματος τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τῶν Ἱερῶν Κανόνων -χάριν ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας- ἀποτελεῖ ἡ ὑπ’ ἀρ. 392/2026 (ἄκρως ἀντιευαγγελικὴ) ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ: «Συνταγματικὴ ἡ σύναψη πολιτικοῦ γάμου καὶ ἡ υἱοθεσία ἀνηλίκου ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια».
«Ὢ Θεέ μου, Θεέ μου! ὢ Ἑλλάδα, ἄστρο οὐράνιο, ποῦ κατέπεσες!», ἔλεγε ὁ π. Αὐγουστῖνος σὲ ἀνάλογη περίπτωση, κι ἔχει ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε αὐτήν, ἂν καὶ ἔχουν περάσει ἀπὸ τότε 55 ὁλόκληρα χρόνια. Βλέπετε ἐκσυγχρονισμὸς ἐξ ὁρισμοῦ σημαίνει: «Προσαρμόζω κάτι (μετὰ ἀπὸ μεταρρυθμίσεις) στὸ σύγχρονο τρόπο ἢ συνθῆκες».
(Φωνὴ π. Αὐγουστίνου) «Κανένα ἔθνος δὲν προσέφερε τόσους μάρτυρες καὶ ὁμολογητάς ὅσους προσέφερε τούτη ἡ πατρίδα.
Τὴν ἅγια ἡμέρα τῶν Βαΐων ὁ Χριστὸς συναντήθηκε μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν εὐλόγησε. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη τὸ εὐλογημένο ἔθνος μας διέρχεται μέσα ἀπὸ καμπές, θύελλες, τυφῶνες, ἀστραπὲς καὶ βροντές, καὶ φθάνει μέχρι τὶς ἡμέρες μας. Καὶ σήμερα; Ὢ τί νὰ πῶ τώρα; Μοῦ ’ρχεται νὰ φύγω νὰ πάω στὸ Ἅγιο Ὄρος, νὰ βρῶ μιὰ σπηλιὰ νὰ κλαίω. Γιατί; δὲν ἀκούσατε, δὲν μάθατε; Στὴν Ἀθήνα μαθηταὶ Γυμνασίου ἔκαναν διαδήλωσι στὸ ὑπουργεῖο παιδείας· καὶ ποιὰ ἦταν τὰ αἰτήματά τους; Θεέ μου, ποῦ κατήντησαν τὰ παιδιά μας! Πρῶτο αἴτημα· νὰ καταργηθῆ ἡ ἑλληνικὴ Ἱστορία, νὰ μὴ διδάσκεται στὰ γυμνάσια. Καὶ τὸ δεύτερο αἴτημα· νὰ καταργηθοῦν τὰ Θρησκευτικά.
Βέβαια· νὰ καταργηθῆ ἡ Ἱστορία, γιατί ἡ Ἑλληνικὴ Ἱστορία ἐνοχλεῖ τοὺς ἐχθρούς. Κανένα ἔθνος δὲν ἔχει Θερμοπύλες καὶ Σαλαμίνες καὶ Μαραθῶνες. Νὰ σβήση ἡ Ἱστορία, γιατί ἅμα σβήση θὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε Ἕλληνες. Αὐτὸ θέλουν οἱ ἐχθροί. Ὁ ποιητὴς Σολωμὸς ὅμως λέει· Ἕλληνες, μὴ ξεχνᾶτε τὴ γενιά σας, τὴν ἔνδοξη κληρονομιά σας!
Καὶ τὸ δεύτερο πονηρὸ αἴτημα· Νὰ σβήσουν τὰ Θρησκευτικά, ὥστε νὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Καὶ τί ζητοῦν νὰ γίνουμε; Δὲν σᾶς λέω παραμύθι. Ἀκοῦτε τί ζητοῦν αὐτὰ τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, τὰ ἐγγόνια τῶν ἡρώων τῆς Ἀλβανίας καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας; Ζητοῦν, ἀντὶ τῶν Θρησκευτικῶν νὰ εἰσαχθῆ στὰ σχολεῖα μάθημα τοῦ σέξ, νὰ διδάσκωνται τὰ παιδιὰ τὸ σέξ. Ὢ Θεέ μου, Θεέ μου! ὢ Ἑλλάδα, ἄστρο οὐράνιο, ποῦ κατέπεσες!»[1].
ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΑ (Εἰκόνα ἀναστάσεως)
(Φωνὴ ἱεροῦ Χρυσοστόμου) «Πάρα πολὺ μεγάλη παρηγοριὰ εἶναι ἡ διαδοχὴ τῶν παιδιῶν στὴν ἐπελθοῦσα θνητότητα τῶν ἀνθρώπων. Γι’ αὐτὸ βέβαια καὶ ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ἀμέσως καὶ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ χάρισε τὴ διαδοχὴ τῶν παιδιῶν, καταπραΰνοντας τὴ σκληρότητα τῆς τιμωρίας καὶ ἀφαιρώντας τὸ φοβερὸ προσωπεῖο τοῦ θανάτου, καὶ ὅπως θὰ μποροῦσε νὰ πῆ κάποιος, φανερώνοντας κάπως ἀπὸ ἐδῶ εἰκόνα ἀναστάσεως καὶ κανονίζοντας ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε στὴ θέσι αὐτῶν ποὺ πεθαίνουν νὰ ἀνασταίνωνται ἄλλοι.» [2/σελ. 179].
ΝΕΑ «ΕΙΚΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ»
(«Ὅταν ὅμως ἔγινε γνωστὸ ὅτι ὁ θάνατος εἶναι ὕπνος»)
Ἀγαπητοί,
Ἕνας ἀκόμη λόγος τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ὡς ἄλλη γέφυρα, μᾶς βοηθάει νὰ φτάσουμε στὸν σκοπὸ αὐτῆς τῆς συγγραφῆς ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸ νά δείξει καὶ ἀποδείξει τὴν ἐν λόγῳ Ἀπόφαση τῆς Δ.Ι.Σ. ὡς «χλιαρή», ὡς μία ἀκόμη «Ἀπόφαση» ποὺ κρύβει ἐντός της τὸ «χλιαρὸ πνεῦμα» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλ. τοῦ Συμβιβασμοῦ-Ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ ἐν Ἑλλάδι Χριστιανισμοῦ, καὶ ἐπιπλέον τὸ «πονηρὸ γράμμα» τῆς Ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, δηλαδὴ τὴν ΑΠΟΦΑΣΗ (21-28 Ἰανουαρίου) τῆς ‘Σύναξης Ὀρθοδόξων Προκαθημένων’, στὸ Σαμπαζὺ-Γενεύη τὸ 2016 περὶ τῆς ἀποστολῆς «τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ» (= «Ἡ συμβολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀδελφοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης μεταξὺ τῶν λαῶν, καὶ ἄρσιν τῶν φυλετικῶν καὶ λοιπῶν διακρίσεων.»)
[Δυστυχῶς, οἱ «νέας γενιᾶς Ἐπισκόπων» (τύπου Περιστερίου Γρηγορίου καὶ Φλωρίνης Εἰρηναίου, Ἀλεξανδρουπόλεως Ἀνθίμου καὶ Μεσογαίας Νικολάου) ἀγνοοῦν τόσο τὴν περὶ Σταυροῦ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ αὐτὴν τῆς Ἀναστάσεως!]
Νὰ σημειώσουμε ἐδῶ καὶ πάλι τὴν ἡμερομηνία: 28 Ἰανουαρίου 2016, ὅτι δηλαδὴ 11 μῆνες μετὰ (ἢ ἕξ μῆνες μετὰ τὸ πέρας τῆς ἐν λόγῳ Ψευδοσυνόδου) οἱ σχολικὲς Μονάδες τοῦ Γυμνασίου παραλαμβάνουν μαζὶ μὲ τοὺς οἰκουμενιστικοὺς «Φακέλους» τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν τὴν Ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας περὶ τὴν ὑποχρεωτικὴ ὑλοποίηση τῆς Σοδομιτικῆς Ἑβδομάδας (τῆς δῆθεν Θεματικῆς Ἑβδομάδας μὲ τίτλο «Σῶμα καὶ ταυτότητα», μὲ τρεῖς Ἄξονες, ὁ δὲ τρίτος οἱ «Ἔμφυλες Ταυτότητες» / τὶς ὁποῖες «Ἔμφυλες», ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναβάθμισε σὲ «Ἔμφυτες Ταυτότητες». Ὁ νοῶν νοείτω!)… Ὡς γνωστό, ἡ ὑλοποίησή της κατέληξε, λίγους μῆνες μετά, στὴν ψήφιση τοῦ Νόμου 4491/2017 (δηλ. τῆς ἀλλαγῆς φύλου ἀπὸ τὸ 15ο ἔτος) ποὺ κατ’ οὐσία ἀναγνώρισε τὴν ἀντιεπιστημονικὴ καὶ ἀντίχριστη θεωρία τοῦ «κοινωνικοῦ φύλου», καὶ ἔγινε ἐκεῖνο τὸ νομικὸ θεμέλιο ἐπάνω στὸ ὁποῖο στηρίχθηκε τόσο ὁ «πολιτικὸς γάμος», ὅσο καὶ ἡ «υἱοθεσία ἀνηλίκου»…! [Αὔριο, ἴσως καὶ ὁ «θρησκευτικός»;]
Ἀλλὰ ἂς ἔλθουμε στὴν «νέα εἰκόνα ἀναστάσεως», τὴν ὁποία μᾶς φανερώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀφήνοντας γιὰ ἀργότερα τὸν σχολιασμὸ τῆς ἐκείνου τοῦ καιροῦ Ἀποφάσεως τῆς Δ.Ι.Σ. σχετικὰ μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἐν λόγῳ «Θεματικῆς ἑβδομάδας»…
Λοιπόν, ἰδοὺ τί λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Πὼς ἀπὸ τὴν τεκνογονία καὶ τὴν πολυπαιδία φτάσαμε στὴν ΠΑΡΘΕΝΙΑ):
«Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ποὺ τὰ πνευματικὰ κριτήρια τῶν ἀνθρώπων ἦταν κατώτερα, ἀπὸ τὰ αἰσθητὰ κρίνονταν τὰ τῆς εὐλογίας καὶ ἡ πολυπαιδία θεωροῦνταν πολὺ σπουδαῖο πρᾶγμα. Διότι, ἐπειδὴ μὲ τὴν ἁμαρτία εἰσῆλθε ὁ θάνατος στὸ ἀνθρώπινο γένος, παρηγορώντας ὁ Θεὸς τὸ γένος μας καὶ γιὰ νὰ δείξη ὅτι ὄχι μόνο δὲ θὰ τοὺς ἐξαφανίση, οὔτε θὰ τοὺς παραδώση στὴν πανωλεθρία, ἀλλὰ ὅτι θὰ γίνουν πολὺ περισσότεροι ἀπὸ πρίν, λέγει: «Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε» (Γέν. 1,28).».
Καὶ συνεχίζει, ὁ ἅγιος:
[Ἀποκαλύπτοντας σὲ ἐμᾶς τοὺς πιστούς, τὴν ἀληθινὴ ἢ καλύτερα τὴν τελικὴ «εἰκόνα Ἀναστάσεως», ποὺ σαφῶς ἔχει σχέση μὲ τὸ «Αἰώνιον Πάσχα», «τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον», ποὺ σαφέστατα πηγάζει ἀπὸ τὰ τοῦ Κυρίου λόγια πρὸς τοὺς Σαδδουκαίους: «Πλανᾶσθε μὴ εἰδότες τὰς γραφάς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ· ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει οὔτε γαμοῦσιν οὔτε ἐκγαμίζονται, ἀλλ’ ὡς ἄγγελοι Θεοῦ ἐν οὐρανῷ εἰσι.» (Ματθ. 22, 29-30)]
«Ὅταν ὅμως ἔγινε γνωστὸ ὅτι ὁ θάνατος εἶναι ὕπνος, παρουσιαζόταν καὶ τὸ καλό τῆς Παρθενίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Παῦλος ἔλεγε: «Θέλω δὲ πάντας ἀνθρώπους εἶναι ὡς καὶ ἐμαυτὸν» (Α΄ Κορ. 7,7). Καὶ πάλι: «Καλὸν ἀνθρώπῳ γυναικὸς μὴ ἅπτεσθαι» (Α΄ Κορ. 7,1). Καὶ ὁ Χριστός: «Εἰσὶν εὐνοῦχοι, οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 19,12). Ἄλλωστε καὶ στὴν ἀρχὴ αὐτὸ ὑπαινίχθηκε ὅτι χρειάζεται ἀρετὴ καὶ ὄχι πολυπαιδία. Καὶ ἄκουε πῶς. Διότι λέγει κάποιος σοφός: «Μὴ ἐπιθύμει πλῆθος τέκνων ἀχρήστων, εἰ μὴ ἐστι φόβος Κυρίου μετ’ αὐτῶν· κρεῖσόν γὰρ εἷς ἢ χίλιοι, καὶ ἀποθανεῖν ἄτεκνον, ἢ ἔχειν τέκνα ἀσεβῆ· καὶ κρείσσων εἷς ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ἢ μύριοι παράνομοι» (Σοφ. Σειρ. 16, 1-3). Ἀλλὰ οἱ ἀναίσθητοι Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶχαν συγκεντρωμένο τὸ ἐνδιαφέρον τους στὴ σάρκα καὶ ἀδιαφοροῦσαν γιὰ τὴν ἀρετὴ ἔλεγαν: «Τί ἄλλο, ἀλλ’ ἢ σπέρμα ζητεῖ ὁ Θεός;» (Μαλαχ. 2,15). Γιὰ νὰ δείξη λοιπὸν σὲ αὐτοὺς ὅτι δὲ ζητεῖ αὐτά, ἀμέτρητες φορὲς τοὺς κατέστρεψε, ἐπειδὴ ἦταν γυμνοὶ ἀπὸ ἀρετή. (Εἰς τὸν ΡΙΓ΄ Ψαλμόν, ΕΠΕ 6,508-510. PG 55,312)» [2 / σελ. 181].
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ἀδελφοί, ἐπειδὴ καὶ πάλι ἡ γῆ γυμνὴ ἀπὸ ἀρετή, ὁ δὲ «τρίτος πόλεμος» (Ἁγία Σοφία τῆς Κλεισούρας) ἐγγύς. Ἂς προσέξουμε,
Ὁ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ ἔλεγε σὲ ἀνάλογη περίπτωση πὼς “ὅτι εἶναι νόμιμο, δὲν εἶναι καὶ καλό”! Γιὰ παράδειγμα, τὸ τσιγάρο ἢ τὸ ἀλκοόλ. Ἐλεύθερα μπορεῖ νὰ τὰ ἀγοράσει κι ἕνα παιδί, ἀλλὰ ὅλοι μας συμφωνοῦμε ὅτι αὐτὰ βλάπτουν τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν σωματική, τὴν ψυχικὴ καὶ τὴν πνευματική.
Θὰ ἦταν, λοιπόν, προτιμότερο τὰ «ὁμόφυλα ζευγάρια» (τὰ ὀρθοδόξως Βαπτισμένα) νὰ υἱοθετήσουν ζῶα καὶ νὰ ἀφήσουν τὴν περιουσία τους σὲ αὐτά, παρὰ νὰ ἐπιδιώξουν νὰ «υἱοθετήσουν» ἀνήλικα παιδιά. Ἀδελφοί, ἔχοντας ὑπόψη τὸ «ἐρώτημα» τῶν Σαδδουκαίων πρὸς τὸν Κύριο: «Κατὰ τὴν ἀνάστασιν λοιπὸν τῶν νεκρῶν εἰς ποῖον ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ θὰ ἀνήκη ἡ γυναίκα;» (Ματθ. 22,28), ἀλλὰ κυρίως τὸν λόγο ποὺ ὁ Μωυσῆς νομοθέτησε ὑπὲρ τοῦ δεύτερου καὶ τρίτου…καὶ ἕβδομου γάμου! δηλαδή, τὸ νὰ καταστεῖ ὁ υἱὸς νόμιμος κληρονόμος τόσο τοῦ πατρός του, ὅσο καὶ τῆς περιουσίας τῶν λοιπῶν προκεκοιμημένων (νομίμων) ἀνδρῶν αὐτῆς… Λοιπόν,
Αὐτὸ ποὺ ἐν προκειμένῳ εἶναι σημαντικὸ νὰ ποῦμε, ἀκροθιγῶς, εἶναι α) ὅτι ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν χαρίζεται στὸν ἀληθινὰ «Περιούσιο λαὸ τοῦ Θεοῦ», ὡς κληρονομιὰ («Δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.»), καὶ β) ὅτι ἡ ὑπόθεση τῆς «υἱοθεσίας ἀνηλίκων» ἀπὸ «ὁμόφυλα ζευγάρια», δὲν εἶναι μία ὑπόθεση ποὺ ξεκινᾶ καὶ σταματᾶ στοὺς ἔχοντες συνάψει πολιτικὸ γάμο, ἀλλὰ σχετίζεται ἄμεσα μὲ μία ἄκρως οἰκουμενιστικὴ- προτεσταντική, παναιρετικὴ καὶ δι’ αὐτὸ ἐπικίνδυνη θεολογικὴ θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Μυστηρίων Αὐτῆς… Ὁ νοῶν νοείτω!
[Σημαντικὰ καὶ ἄκρως διαφωτιστικὰ εἶναι καὶ τὰ παρακάτω Θεῖα λόγια τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννη. Λέγει ὅτι: «εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον. ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰω. 1,11-12). Δήλ. «Ἦλθε μεταξὺ τῶν ἰδικῶν του, δηλαδὴ τῶν Ἰουδαίων, τοὺς ὁποίους μὲ ἰδιαιτέραν στοργὴν διὰ μέσου τῶν αἰώνων εἶχε προστατεύσει, καὶ αὐτοὶ οἱ ἰδικοί του δὲν τὸν ἐδέχθησαν ὡς Σωτήρα καὶ Θεὸν των. Ἄλλοι ὅμως τὸν ἐδέχθησαν. Εἰς ὅσους δὲ τὸν ἐδέχθησαν μὲ πίστιν ὡς Σωτήρα καὶ Θεὸν των ἔδωκε τὸ δικαίωμα νὰ γίνουν τέκνα Θεοῦ, εἰς αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ πιστεύουν στὸ ὄνομά του.». Καὶ συμπληρώνει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής: «οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν.» (Ἰω. 1,13), δηλ. «Αὐτοὶ δὲν ἐγεννήθησαν ἀπὸ ἀνθρώπινα αἵματα οὔτε ἀπὸ θέλημα σαρκὸς οὔτε ἀπὸ θέλημα ἀνδρός, ἀλλὰ ἐγεννήθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν.»]
Δημήτριος Β. Ἐμμανουὴλ
Πτολεμαΐδα, 7 ἡμέρες μετὰ τὸ Ἅγιο Πάσχα.
ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ
(Ὅταν ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου, ἔφερε μίαν «καινούργιαν καὶ παράξενον συμπεριφορὰν εἰς τὴν ζωήν μας»)
ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ; (Τί λένε: Ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ σχετικοὶ Ὕμνοι-κατ’ ἐπιλογὴ)
ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΑΣ ΚΟΙΜΗΣΗ: «Σὲ πολλὰ σημεῖα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης θὰ βρεῖς νὰ ὀνομάζεται ἡ ἀποχώρηση ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτὴ θάνατος καὶ ἅδης. Ἀφότου ὅμως ὁ Χριστὸς καὶ Θεός μας, προσφέρθηκε θυσία καὶ ἀναστήθηκε, ἔβγαλε ἀπὸ τὴ μέση καὶ αὐτὲς τὶς ὀνομασίες ὁ φιλάνθρωπος Κύριος καὶ ἔφερε καινούργια καὶ παράξενη συμπεριφορὰ στὴ ζωή μας. Γιατί, ἀντὶ γιὰ θάνατος λέγεται στὸ ἑξῆς κοίμηση καὶ ὕπνος καὶ ἀναχώρηση ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτή.» (Ἱερὸς Χρυσόστομος)[3],
«Τὰ παιδιὰ λοιπὸν χλευάζουν τώρα τὴν ἡδονὴν ποὺ παλαιότερα ἐξηπάτει ἀκόμη καὶ τοὺς γέροντας, καὶ ἐνῶ δὲν ἔχουν φτάσει ἀκόμη εἰς νόμιμον ἡλικίαν, ἔχουν ζωσθῆ μὲ σωφροσύνη ἀνωτέραν τοῦ νόμου, καὶ μὲ τὸ νὰ μένουν παρθένοι, καταπατοῦν μὲ τὸν λόγον τὰς ἀπάτας τῆς ὀφιώδους ἡδονῆς, χωρὶς νὰ φοβοῦνται τὰ θανατηφόρα δαγκώματα αὐτῆς. …Ἀκόμη δὲ καὶ εἰδωλολάτραι, οἱ ὁποῖοι συκοφαντοῦν τὸν Χριστὸν ὡς ἄνθρωπον, ἀναγνωρίζουν μετὰ αὐτὸν ὡσὰν Θεόν, καὶ ἐγκαταλείπουν τὰ εἴδωλα. …Καὶ τὴν ἡδονὴν ποὺ ἐθεωροῦσαν σεβαστὴν ὡς εἰδωλολάτραι, αὐτὴν τώρα περιφρονοῦν διὰ τὸν Χριστόν, καὶ τὴν ἁμαρτίαν ποὺ τότε ἐνίκα αὐτούς, τώρα μὲ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ τὴν νικοῦν καὶ τὴν περιπαίζουν. Διότι, ἐνῶ δὲν ἐπίστευαν καθόλου εἰς τὴν παρθενίαν, καὶ ἔλεγαν ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ πραγματοποιηθῆ αὐτὴ ἡ ἀρετὴ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, τώρα μὲ τὸ νὰ πιστεύουν εἰς τὸν ἐκ Παρθένου Σωτήρα, ὄχι μόνον τὴν παραδέχονται, ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι πλέον τώρα τὴν ζοῦν, καὶ δυσπιστοῦν πλέον εἰς τοὺς ἐξ ἐθνῶν εἰδωλολάτρας. …Ἰδού τοῦτο εἶναι ἕνα κατόρθωμα τοῦ σταυροῦ· ἰδοὺ αὐτὰ ἐπραγματοποίησεν ὁ θάνατος τοῦ Σωτῆρος». (Μέγας Ἀθανάσιος)[4].
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΞΑΓΝΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΑΣ
«Τί καινούργια καὶ περίεργα πράγματα! Στὸν κόσμο αὐτὸ εἶναι παρθένες πρὶν ἀπὸ τὸν γάμο, ποτὲ ὅμως μετὰ τὸν γάμο. Στὴν Ἐκκλησία ὅμως δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο, ἀλλά, κι ἂν ἀκόμη δὲν εἶναι παρθένες πρὶν ἀπὸ τὸν γάμο, γίνονται παρθένες μετὰ ἀπὸ τὸν γάμο. Ἔτσι ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία εἶναι παρθένος. Καὶ τὰ λέει αὐτὰ ὁ Παῦλος (Β΄ Κορ. 11,1), μιλώντας σ’ ὅλους, καὶ στοὺς νυμφευμένους καὶ στὶς παντρεμένες» [5].
Η ΠΑΤΡΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΑΣΤΡΟΝ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ!
«Ὢ Θεέ μου, Θεέ μου! ὢ Ἑλλάδα, ἄστρο οὐράνιο, ποῦ κατέπεσες!
Ἄλλ’ ὄχι! δὲν θὰ σβήση ἡ Ἑλλάδα, γιατί τὸ θέλουν πέντε, δέκα, εἴκοσι, ἑκατό. Ὄχι! Ἡ πατρίδα μας θὰ μείνη ἄστρο τ’ οὐρανοῦ. Ὅ,τι εἶπε ὁ Χριστὸς μένει, αἰώνιος τίτλος τιμῆς γιὰ τὴ χώρα μας· «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Ὕμνησε ἡ Ἑλλάδα τὸ Χριστό, καὶ θὰ τὸν ὑμνῆ μέχρι τέλους. Γιὰ νὰ δοξάζεται ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν».
Σημειώσεις:
[1] augoustinos-kantiotis.gr [2] «Ο ΓΑΜΟΣ, Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ», ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, “Ἔκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ἱερομονάχου Νέα Σκήτη Ἁγ. Ὄρους”. [3] «Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ», ΓΕΩΡΓΙΟΥ Β. ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΤΕΡΤΙΟΣ» ΚΑΤΕΡΙΝΗ, ΣΕΛ. 80. [4] «ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ», Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΡΓΑ 12, ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ”, ΣΕΛ. 91-97 [5] «ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ», ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Δ. ΧΑΡΩΝΗ, ΤΟΜΟΣ Β’, ΑΘΗΝΑ 1994, ΣΕΛ.490