«Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας διώκεται πλέον ἐμφανῶς»
Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σάμου, Ἰκαρίας και Κορσεῶν, Εὐσεβίου
Ἀγαπητοί μου Πατέρες και Ἀδελφοί,
Ἡ ἐφετινή Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, πέρα ἀπό τόν ἑορτασμό τοῦ θριάμβου τῆς ἀναστυλώσεως τῶν ἱερῶν Εἰκόνων ἀποτελεῖ γιά τόν εὐσυνείδητο Ὀρθόδοξο Χριστιανό μία πρώτης τάξεως εὐκαιρία γιά ἔλεγχο καί αὐτοκριτική.
Σήμερα περισσότερο ἴσως ἀπό ὁποιαδήποτε ἄλλη φορά, ἔχουμε ἀνάγκη νά μετρήσουμε τήν πίστη μας καί τήν ζωή μας μέ τό μέτρο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μέ σκοπό νά ἐπαληθεύσουμε τόν δρόμο τῆς σωτηρίας μας. Και τοῦτο ὄχι γιά νά καυχηθοῦμε πώς εἴμαστε Ὀρθόδοξοι, ἀλλά γιά νά βεβαιωθοῦμε ὅτι πορευόμαστε ὀρθά, ὀρθόδοξα, ὥστε νά ὁδηγούμαστε στήν λόγῳ καί ἔργῳ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ.
Δέν ἀρκεῖ τό ὅτι βαπτισθήκαμε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἐάν δέν γνωρίζουμε τήν πίστη καί τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει τυπικά ὡς μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ κι ἁπλῶς ἐκκλησιάζεται σέ μεγάλες γιορτές ἤ πανηγύρεις, ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πειθαρχεῖ στὴ διδασκαλία καί τούς ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ἐπί τῇ βάσει τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως. Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἐστρατευμένο στήν εἰρηνική στρατεία τοῦ Χριστοῦ, λόγος γιά τόν ὁποῖον ἡ Ἐκκλησία μας πάνω στή γῆ ὀνομάζεται στρατευομένη καί γι’ αὐτό φροντίζει νά ὑπάρχει ἑνωμένος μέ τόν Χριστό. Διότι ὁ Χριστός μᾶς στρατολόγησε καί ὀφείλουμε νά εὐαρεστοῦμε τόν Χριστό μέ τή ζωή μας, ὅπως ἐπισημαίνει κι Ἀπόστολος Παῦλος στόν Τιμόθεο (βλ. Β΄Τιμ. β΄4)
Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μονάκριβη ἀλήθεια καί πίστη γιά τόν Ἕνα και Μόνο Ἀληθινό Τριαδικό Θεό, τόν Πανάγαθο καί Πάνσοφο Δημιουργό καί Κυβερνήτη τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη κρυστάλλινη ἀλήθεια καί πίστη γιά τόν Θεό καί τόν κόσμο, γιά τόν ἄνθρωπο καί τόν ὑπέροχο προορισμό του, ὅπως μᾶς τόν ἀπεκάλυψε ὁ Ἐνανθρωπήσας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.
Ἡ Ὀρθοδοξία ὅμως δέν σώζει τόν ἄνθρωπο, ἄν δέν τόν ὁδηγεῖ στήν Ὀρθοπραξία. Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν μπορεῖ κάποιος νά εἶναι Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἄν ὁ τρόπος τῆς ζωῆς καί οἱ ἐπιλογές του δέν ἐπαληθεύουν τήν πίστη του, ἀλλά φανερώνουν ἄλλη ἰδιότητα.
Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός εἶναι μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὅταν στέργει καί ἀποδέχεται τήν Ὀρθόδοξη ζωή καί τήν διδασκαλία καί τό ἀποδεικνύει αὐτό μέ τή ζωή του χωρίς νά διαφοροποιεῖται ἀπό αὐτήν εἴτε μέ τόν λόγο του, εἴτε μέ τό ἔργο του.
Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς εἶναι μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὅταν τιμᾶ τὸ βάπτισμά του καὶ ἐνεργεῖ σύμφωνα μὲ τὰ πνευματικὰ ἐντάλματα τῆς Ἐκκλησίας του μὲ ὁποιοδήποτε τίμημα, ὑπομένοντας τὴν περιθωριοποίηση, τὸν χλευασμό, τὸν διωγμό, ἀκόμη καὶ τὸν θάνατο. Κι ἂν βέβαια χάσει τὸν πνευματικό του βηματισμὸ πάντα μπορεῖ νὰ διορθώνει τὸ λάθος καὶ νὰ λαμβάνει τὴν χάρη καὶ τὴν ἄφεση μέσα ἀπὸ τὴν μετάνοια, τὴν πρώτη ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του.
Αὐτὸν τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ τιμᾶμε σήμερα καθὼς διαβάζουμε τὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ψάλλουμε τὸ «αἰωνία ἡ μνήμη». Τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανό, ὁ ὁποῖος στὸ διάβα τῶν αἰώνων, ἀκόμη καὶ στὰ δύσκολα χρόνια τῆς σκλαβιᾶς δὲν ὑπέστειλε οὔτε πρὸς στιγμὴν τὴν σημαία τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης καὶ ἔτσι διέσωσε καὶ τὴν ἐθνική μας ὑπόσταση ὡς Ἑλλήνων καὶ Ὀρθοδόξων, ὅπως καὶ αὔριο σὺν Θεῷ θὰ διατρανώσουμε μὲ τὴν δοξολογία γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας τοῦ 1821.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος βεβαίως εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπιλέξει ὅ,τι θέλει στὴ ζωή του καὶ νὰ ἐφαρμόσει ὅποιον τρόπο ζωῆς ἐπιθυμεῖ, ἀκόμη καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ τὸν ἀποδεχθεῖ καὶ νὰ τὸν συμπεριλάβει στὰ μέλη της, ἀφ’ ᾗς στιγμῆς μάλιστα ὁ ἴδιος ἀπεκόπη ἀπὸ αὐτήν, ἐξαιτίας τῶν ἐπιλογῶν του.
Μᾶς ἐκπλήσσει ἀρνητικὰ τὸ γεγονός, ὅτι κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν τὴν ἀπαίτηση ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ ἐπιβραβεύει τὶς ὅποιες ἐπιλογές τους, ἐνῷ αὐτὲς ἔρχονται σὲ εὐθεῖα ἀντίθεση μὲ τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν δισχιλιετῆ Ἱερά της Παράδοση, ὅταν ἀκόμη καὶ σὲ ἕνα ἁπλὸ σύλλογο τὰ μέλη ἐπιβάλλεται νὰ συμμορφώνονται μὲ τὸ καταστατικό του, εἰδάλλως ἀποβάλλονται ἀπὸ αὐτόν.
Μᾶς ἐκπλήσσει ἀρνητικὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἐκκλησία καλεῖται νὰ σιωπήση, ὅταν διακυβεύεται ἡ ἀνθρώπινη φυσιολογία καὶ μαζί της ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, ὁ ἀλληλοσεβασμὸς καὶ καταστρατηγεῖται ἡ κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου.
Μᾶς ἐκπλήσσει ἀρνητικὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῷ ἡ Ἐκκλησία ἔχει κατ’ ἐπανάληψιν ἀποδείξει τὴν μητρική της στοργή, ἐντούτοις κατηγορεῖται ὅτι δὲν ἔχει ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ δὲν συσχηματίζεται μὲ τὶς κατὰ καιροὺς κοσμικὲς ἐπιθυμίες καὶ τὶς διάφορες νεοφανεῖς καὶ νεοεποχίτικες ἰδιορρυθμίες.
Ἂς μάθουν λοιπὸν ὅσοι ἀδαεῖς καὶ ἡμιμαθεῖς, ὅτι, ὅπως ἐπισήμανε ἡ Ἱερὰ Σύνοδος στὴν πρόσφατη ἐγκύκλιό της, ἡ Ἐκκλησία «ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφεσ. δ 15) καὶ «ἀγαπᾶ ἐν ἀληθείᾳ» (Β Ἰω. Α 1). Ἡ ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἀποδεικνύεται, ὅταν σιωπᾶ ἤ ὅταν θωπεύει ἐμπαθεῖς συνειδήσεις κι ἐγωϊσμούς, ἀλλὰ ὅταν μὲ τὸν λόγο καὶ τὴ χάρη Της ἐπιχειρεῖ νὰ θεραπεύσει καὶ νὰ ἐξυγιάνει, ἀκόμη κι ἄν, ὅπως ὁ ἰατρός, προξενήσει κάποιο πόνο ἤ ὅπως τὸ καλὸ φάρμακο, προκαλέσει πικρία. Αὐτὴ εἶναι ἡ θεραπευτικὴ μέθοδος τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς ἁμαρτίας καὶ ὅποιος ἀφήσει κατὰ μέρος τοὺς ἐγωϊσμοὺς καὶ τὶς ἐμμονὲς καὶ τὴν ἀναζητήσει, γεύεται τῆς γλυκύτητας καὶ τῆς πνευματικῆς θαλπωρῆς.
Ἀγαπητοί μου Πατέρες καὶ Ἀδελφοί,
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας διώκεται πλέον ἐμφανῶς. Τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσιά μας καθυβρίζονται ἀναίσχυντα. Ὁ Τίμιος Σταυρός, τὸ ὅπλο μας κατὰ τοῦ διαβόλου, τὸ στήριγμα τῶν πιστῶν κι ὁ φύλακας τῆς Οἰκουμένης, ὁ ὁποῖος σήμερα προπορεύεται τῆς λιτανείας μας, χλευάζεται στὴν ἀφίσσα ἑνὸς Φεστιβάλ, ὅπου καὶ διαπομπεύεται ἡ πίστη μας ὁλόκληρη, ἀφοῦ ἀντὶ τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ, ἀπεικονίζεται ἐσταυρωμένη μία γυμνὴ ἔγκυος γυναίκα, ἡ ὁποία κατ’ αὐτοὺς εἶναι ἡ Παναγία μας!
Τί μεγάλη ντροπή! Τόσο γιὰ τὴν βλάσφημη ἀπεικόνιση, ὅσο καὶ γιὰ τὸ ὅ,τι ὅλες οἱ ὑγιεῖς διαμαρτυρίες σκόνταψαν τάχα στὴν ἐλευθερία ἔκφρασης καὶ λόγου καὶ στὴν ἀδυναμία λογοκρισίας τῆς τέχνης, ἐνῷ ὁ νόμος γιὰ τὴν ἐξύβριση τῶν θείων καὶ τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων παραμένει γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ἀνεφάρμοστος, ἕνεκα τῆς ἀνεκτικότητας τοῦ Χριστιανισμοῦ. Φεῦ!
Ὅλα αὐτὰ μᾶλλον συστήνουν μία σκληρὴ πολεμικὴ πρὸς ὅ,τι χριστιανικὸ κι Ὀρθόδοξο, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐποχή μας ἀναδεικνύεται σὲ ἐποχὴ ὁμολογίας τῆς Ὀρθόδοξης πίστης μας.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἂς ἐντείνουμε τὸν πνευματικό μας ἀγῶνα κι ἂς κοιτάξουμε νὰ μένουμε ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστὸ μέσα ἀπὸ τὴν Μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, φροντίζοντας νὰ ἀξιοποιοῦμε κάθε εὐκαιρία, γιὰ νὰ προετοιμαζόμαστε καὶ νὰ κοινωνοῦμε συχνὰ τῶν ἀχράντων Μυστηρίων.
Κόντρα στὴν ἀδιακρισία καὶ τὴν σκληρότητα τοῦ κόσμου, ἂς κηρύττουμε μὲ τὸ λόγο καὶ τὴν πράξη μας, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο καὶ οἱ ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγοῦν στὴ σωτηρία καὶ ὄχι γιὰ νὰ ἀλλάζουν κατὰ τὸ δοκοῦν τῆς ἑκάστοτε κοσμικῆς διανόησης ἤ ἐπιθυμίας.
Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ κληθήκαμε νὰ καλλιεργοῦμε τὸν βασιλικὸ ἀμπελῶνα τοῦ Χριστοῦ κι ἀκόμη κι ἂν διωχθοῦμε, ποτὲ δὲν θὰ ἀθετήσουμε τὴν κλήση μας, οὔτε θὰ προδώσουμε τὸν Κύριο καὶ Θεὸ καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστό. «Πάντα ἰσχύωμεν ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι ἡμᾶς Χριστῷ».
Μετ’ εὐχῶν διαπύρων
καὶ πατρικῆς ἀγάπης Χριστοῦ