Χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά Σοῦ
Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή παρὰ 40 χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή
Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Μυργιώτης, Μαθηματικός
Διακόσια χρόνια κύλησαν ὅπως τὸ νερὸ στὸ αὐλάκι. Διακόσια χρόνια ἀπὸ τὸν ξεσηκωμὸ τῶν προγόνων μας. Ἕνας ξεσηκωμὸς γιὰ τὴν Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Ἑλλάδος τὴν Ἐλευθερία. Τὴν ἡμέρα ποὺ τὸ σκλαβωμένο, τότε, γένος γιόρταζε τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου, τὴν καλὴ εἴδηση τοῦ Ἀρχαγγέλου πρὸς τὴν Θεομήτορα Παναγία γιὰ τὴ σάρκωση καὶ τὸν ἐρχομὸ τοῦ λυτρωτῆ μας, ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας, τὸ ὑπόδουλο γένος κήρυττε τὴν ἐπανάσταση ἐναντίον μιᾶς αὐτοκρατορίας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐνῷ στὴν Εὐρώπη ἐπικρατοῦσε ἐχθρικὸ κλῖμα ἐναντίον κάθε ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος. Ἡ Ἱερὰ Συμμαχία μὲ τὴν ἡγεσία τοῦ Μέττερνιχ δὲν ἤθελε νὰ ἀπελευθερωθοῦν σκλαβωμένοι λαοὶ καὶ ἔθνη. Ἐπιθυμοῦσε μία ἰσχυρὰ μουσουλμανικὴ Τουρκία.
Τοῦ Ἕλληνα ὁ τράχηλος δὲν ὑπομένει ζυγό. Ἂς τὸ συνειδητοποιήσουν ὅλοι. Ἐχθροὶ καὶ κυρίως οἱ ὀνειρευόμενοι μπλὲ πατρίδες καὶ Ἑλλάδα σκλαβωμένη. Τὸ ἀποδείξαμε ὅτι εἴμαστε Λαὸς φιλειρηνικὸς καὶ πατριῶτες. Δὲν ὑπολογίζουμε τὴν ὑλικὴ ὑπεροχὴ τῶν ἐχθρῶν μας, προβάλλουμε τὸ πνεῦμα τῆς μαχητικότητας καὶ τὴν πίστη μας εἰς τὸν Τριαδικὸ Θεό.
Τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ πήραμε τὰ ὅπλα μετὰ ἀπὸ τετρακόσια χρόνια σκλαβιᾶς γιὰ νὰ ἀναπνεύσουμε ἀγέρα χριστιανικὸ καὶ ἑλληνικό. Ἀγέρα ἐλευθερίας. Ὁ Εὐαγγελισμὸς ἄνοιγε τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπινου γένους ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας. Ὁ Ἰησοῦς ὡς νέος Ἀδὰμ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν πτώση του, (προπατορικὸ ἁμάρτημα) ἀπὸ τὴν φθορὰ τοῦ θανάτου, στὴν Ζωή. Χαρᾶς εὐαγγέλια τὴν ἡμέρα αὐτή, ἡ φύσις γιορτάζει καὶ ἡ ἀνθρωπότητα πανηγυρίζει. Ὁ Θεὸς τήρησε τὴν ὑπόσχεσή Του πρὸς τὸν ἀρχέκακο χαιρέκακο ὄφιν – διάβολον. «Καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν» (Γέν, γ΄, 15). Ὁ μονογενής μου Υἱὸς θὰ συντρίψει τὸ κράτος τῆς διαβολικῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ σκότους. Θὰ γεννηθεῖ ἀπὸ κόρη παρθένο. Τὸ κράτος τοῦ διαβόλου θὰ συντριβεῖ. Θὰ νικήσει τὸ φῶς, ἡ Ζωή, ἡ ἀλήθεια.
Τὸ ἑλληνικὸ γένος τὸ 1821 διεκδικεῖ μὲ ἐπανάσταση τὴν Λευτεριά του. «Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη (καὶ χριστιανικὴ) ζωή παρὰ 40 χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή», σαλπίζει ὁ Ρήγας Βελιστενλής. Προετοιμάζεται τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος γιὰ αὐτὴ τὴν ἡμέρα χρόνια πολλὰ πρίν. Πρωταγωνιστικὸ ρόλο διαδραματίζει ἡ Φιλικὴ Ἑταιρεία ποὺ συστήνεται καὶ κινεῖται κρυφὰ καὶ στοχεύει στὴν ἡμέρα αὐτή. Σὲ ἐχθρικὸ διεθνὲς περιβάλλον, ὅπως προείπαμε, μὲ τὴν Ἱερὰ Συμμαχία. Σκλαβωμένοι οἱ Ἕλληνες σιγὰ-σιγὰ ἀρχίζουν νὰ ἀντιδροῦν στὴ σκλαβιά τους. Στεροῦνται τὴ δυνατότητα νὰ μιλοῦν καὶ νὰ μαθαίνουν τὴ μητρική τους λαλιά. Νὰ δοξολογήσουν τὸν ἕνα ἀληθινὸ τριαδικὸ Θεό. Τὰ στεροῦνται καὶ συγχρόνως δέχονται ἰσχυρὲς πιέσεις νὰ ἀλλαξοπιστήσουν, νὰ ἀρνηθοῦν τὸν Ἀρχηγὸ τῆς Ζωῆς καὶ Σωτῆρα καὶ νὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀλλάχ. Νὰ πιστεύσουν στὸ κτίσμα καὶ ὄχι στὸν κτίσαντα. Πιέζονται νὰ γίνουν εἰδωλολάτρες καὶ ἀρνητὲς τῆς Ζωῆς καὶ τῆς Σωτηρίας. Ὀργανώνουν τὸ κρυφὸ σχολεῖο. Ἐκεῖ στὸ τρεμάμενο φῶς τοῦ καντηλιοῦ τὸ Ἑλληνόπουλο μαθαίνει γράμματα ἀπὸ τὸ ψαλτήρι καὶ τὴν ὀκτώηχο. «Φεγγαράκι μου λαμπρὸ φέγγε μου νὰ περπατῶ νὰ μαθαίνω γράμματα σπουδάγματα τοῦ Θεοῦ τὰ πράγματα» θὰ γράψει καὶ θὰ ἐξυμνήσει ὁ ποιητής. Μαθαίνει τὴν ἱστορία του, τί τὸ πρέπει. Ἐνθυμεῖται τὶς Θερμοπύλες, τὶς Πλαταιές.
…