Ὄχι εἰς τὰς ἀνδραποδώδεις νομοθετικὰς “ρυθμίσεις”
Γράφει ὁ Δρ Τάκης Φλωριᾶς, Διδάκτωρ Φυσικὸς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (ΕΚΠΑ) Νομικὸς (Νομικὴ Σχολὴ ΕΚΠΑ)
Ἀρθρογράφος εἰς ἐφημερίδας Ἀθηνῶν καὶ Λευκωσίας
Στόν «Πρωταγόρα» τοῦ Πλάτωνος, ἀναφέρεται ἐμφατικά, ὅτι προϋπόθεση τῆς ἁρμονικῆς συμβίωσης καί ἑπομένως, προόδου τῆς κοινωνίας Πόλης- Κράτους, εἶναι ἀπαραιτήτως, οἱ πολίτες νά μετέχουν τῆς Αἰδοῦς καί τῆς Δίκης. «Θεϊκός νόμος» προβλέπει, ὁ μή μετέχων τῆς Αἰδοῦς (δηλ. ὁ ἀναίσχυντος, ὁ χωρίς αὐτοσεβασμό, ἄρα καί σεβασμό στούς συμπολίτες του καί συνεπῶς χωρίς ἠθικούς φραγμούς ντροπῆς), καί ὁ μή μετέχων τῆς Δίκης (δηλ. ὁ ἰταμός, ὁ ἀδικῶν καί πόρρω ἀπέχων τῆς δικαιοσύνης), νά θεωροῦνται καί οἱ δύο, ὡς «νόσος τῆς πόλεως».
Ἡ νόσος, ὅμως αὐτή , γρήγορα ἐξαπλώνεται καί παίρνει (κατά τά γνωστά μας!) χαρακτηριστικά «πανδημίας», καί τότε, ὅλοι αὐτοί, πού δέν ἔχουν ντροπή, καί ἑπομένως δέν ἔχουν κανένα ἐνδοιασμό, ἀδικοῦν, (ἀφοῦ, ἡ δικαιοσύνη εἶναι ἡ νομική συνέπεια τῆς ντροπῆς), καί ἔτσι, ἀδιάντροπα θά «ἐξολοθρεύουν», παντοιοτρόπως, καθώς εἶναι καί οἱ πιό ἰσχυροί, ὅλους τοὺς ἄλλους, πού προφανῶς θά εἶναι, οἱ πιό ἀδύνατοι.
Γι’ αὐτό καί ὁ «Θεϊκός νόμος», προέβλεπε τήν ὁριστική ἀποπομπή ἀπό τήν Πόλη, ὅλων ὅσων στεροῦνται τῆς Αἰδοῦς καί τῆς Δίκης. Δηλαδή αὐτῶν, πού συνιστοῦν τήν «νόσον τῆς πόλεως», καί ἐξουθενώνουν καί κατατρομοκρατοῦν τούς ἄλλους, τούς διάγοντας βιοτή μέ ἠθικούς φραγμούς, ἀξιοκρατικές ἐπιλογές καί ἔμπρακτη δικαιοσύνη.
Τό μεγάλο πρόβλημα καί ἡ βδελυρά κατάντια τῶν κοινωνιῶν σήμερα, καί κυρίως καί προεχόντως, τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, εἶναι ὅτι, ἡ ἀρχαία «νόσος τῆς πόλεως», ἔχει ἐπανεμφανισθεῖ, καί εἶναι ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια, καί μέχρι καί σήμερα, ἡ «ἀρχή τῆς ἑλληνικῆς πόλεως», δηλαδή, ἡ κινοῦσα ἀρχή καί συνεπῶς ἡ κινοῦσα δύναμη τοῦ πολιτικοῦ καί οἰκονομικοῦ κατεστημένου, τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς πολιτείας. Γι’ αυτό καί ἡ ἀσκούμενη, «ἐν τοῖς πράγμασι», πολιτική, κατά κανόνα, δέν ἔχει, οὔτε κατ’ ἐλάχιστον, ὡς συστατικό της ,τήν ἀρχαιοελληνική Αἰδῶ.
Χρήσιμο, ὅμως εἶναι νά γνωρίζουμε ὅτι αὐτό πού θεωρεῖται πολιτική σήμερα, εἶναι ἕνα ἐκμαυλιστικό προσωπεῖο τῆς πολιτικῆς, (κάτι ὡσάν καρικατούρα ἐξαπάτησης), καί ὄχι τό ἀληθινό, αὐθεντικό πρόσωπό της. Ἡ ἀληθινή πολιτική, σέ ὅλες της τίς ἐκφάνσεις, σέ κάθε γνησίως δημοκρατική χώρα, εἶναι διδακτική παιδαγωγία, ὅπου, συνυπάρχουν, σεβασμός (ὡς ἐκδήλωση τῆς Ντροπῆς), δίκαιο καί ὁ πατριωτισμός.
Ζοῦμε, ἐδῶ καί καιρό, σ’ ἕνα δηλητηριῶδες νέφος, παρακμῆς καί κατάρρευσης, πού ἔχει τίς ρίζες του, στό, συνεχῶς ἐπιδεινούμενο, ἔλλειμμα δημοκρατίας τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος καί στήν ἀπαξίωση τῆς πολιτικῆς, λόγω, βλαπτικῆς γιά τόν λαό καί τήν χώρα, μετάλλαξής της. Μετάλλαξη, κυνική, ἀδιάντροπη καί βαθιά ἀνθελληνική, σέ εἰδεχθῆ λεηλασία καί φτωχοποίηση τῶν Ἑλλήνων, σέ ἄνομο προσωπικό καί ἑταιρικό πλουτισμό, σέ συστηματική, σχεδόν, προσβολή καί ὑπονόμευση τῆς ὀρθόδοξης πίστης, ἱστορίας, ἐθνικῆς συνείδησης, καί σέ ἀσίγαστη κατατρομοκράτηση καί ἀπαξίωση, τῆς ἐλεύθερης προσωπικότητας καί βούλησης τοῦ ἐμπερίστατου Ἕλληνα πολίτη.
Ἀπότοκο τοῦ διαχρονικοῦ, ἀσφυκτικοῦ νέφους παρακμῆς καί κατάρρευσης, πού σαρώνει τήν ἑλληνική κοινωνία, εἶναι, ὅτι τώρα, οἱ ἐλευθέρως σκεπτόμενοι Ἕλληνες, ἐκφράζουν, (καί εἶναι ὁλοένα καί περισσότεροι), ἀφ’ ἑνός μὲν τήν μετ’ ἀποστροφῆς ἀπόρριψη, ἐθνικῶς δουλοπρεπῶν καί κοινωνικῶς ἐξουθενωτικῶν συνθηκῶν, ἀφ’ ἑτέρου δέ, τίς προσδοκίες γιά ρηξικέλευθες, καί γνησίως δημοκρατικές καί ἀνθρώπινες, γιά τήν Ἑλλάδα καί τούς Ἕλληνες, ἀλλαγές.
Ἡ ἔλλειψη, οὐσιαστικῆς ἠθικῆς καί δημοκρατικῆς καταξίωσης, ἐπιβεβαιώνεται ἐκκωφαντικά, καί ἀπό τίς πρόσφατες ἐκλογές, βουλευτικές, περιφερειαρχικές καί δημαρχιακές, ὅπου ἡ ἀποχή, δηλαδή ἡ ἀπόρριψη τοῦ κατεστημένου πολιτικοῦ συστήματος ἐξουσίας, ἔφθασε καί ξεπέρασε τό 70%.
Πέραν τῆς, καταλυτικῆς γιά τίς πολιτικές ἐξελίξεις, πρωτοφανοῦς ἀπόρριψης- ἀποχῆς, οἱ ἐκλογικές ἐπιδόσεις κομμάτων τοῦ κατεστημένου καί κυρίως αὐτῶν πού ἐναλλάσσονται στήν διακυβερνητική ἐξουσία, τήν τελευταία εἰκοσαετία καί πλέον, εἶναι οἰκτρά μειοψηφικές. Ἔτσι, μέ τήν «ἀποχή» τῶν πρόσφατων ἐκλογῶν, ἀκόμη καί μέτρια ἐκλογική ἐπίδοση τοῦ 40%, στήν πράξη σηματοδοτεῖ μιά πολύ βαριά μειοψηφική ἐκλογική ἐπίδοση τοῦ 12%. Ἀφοῦ τό 40%, στό 30% πού συνολικῶς ἐψήφισε, δέν εἶναι παρά τό 12% τοῦ ὅλου ἐκλογικοῦ σώματος. Ὅλα τά παραπάνω, συνυπολογιζομένης καί τῆς πολυπλοκότητας τῶν ἐκλογικῶν συστημάτων, δείχνουν ὅτι οἱ ἀντίστοιχες διακυβερνήσεις, δέν ἔχουν γνήσια καί οὐσιαστική δημοκρατική, νομιμοποίση.
Κατόπιν τούτου, τά πολιτικά κόμματα καί οἱ συνοδές παραλλαγές τους, πού ἔχουν τήν ἀπόλυτη εὐθύνη, γιά τήν λεηλασία καί ἐξαθλίωση τῶν Ἑλλήνων (κυρίως τῆς μεσαίας τάξεως) καί τῆς Ἑλλάδας, καί εἴτε εὑρίσκονται στήν διακυβέρνηση τῆς χώρας εἴτε ὄχι, δέν ἔχουν καμμιά οὐσιαστική νομιμοποίηση ἤ ἠθική καταξίωση, γιά νά ἀλλοιώσουν τήν καθημερινότητα καί τίς συνήθεις ἀνθρώπινες διαδικασίες τοῦ πράττειν καί συναλλάσσεσθαι, (δηλαδή τοῦ ἀνθρωπίνως ζῆν), ἐρήμην τῶν ἁπλῶν Ἑλλήνων πολιτῶν.
Ἑπομένως, γιά τήν οὐσιαστική καί ἠθική νομιμοποίηση, ὁποιωνδήποτε ἀλλαγῶν, πού ἐπαπειλοῦν ἤ ἀνατρέπουν ἄρδην τήν ἐθνική κυριαρχία τῆς Ἑλλάδας, τίς παραδοσιακές κρατικές καί ἀνθρώπινες συναλλαγές καί δράσεις καί μετατρέπουν τίς τελευταῖες σέ ἀπρόσωπες ψηφιακές ἤ καταργοῦν τήν προστασία τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς ἤ παραβιάζουν τά ἀπαράγραπτα δικαιώματα τῆς προσωπικότητας τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν καθώς καί τό δημοκρατικό δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς τοῦ τρόπου συναλλαγῶν (αὐτοπροσώπως μέ ρευστό χρῆμα ἤ διαδικτυακῶς) ἤ καταργοῦν τά μετρητά καί ὑποχρεώνουν στήν χρήση ψηφιακοῦ νομίσματος/ πλαστικοῦ χρήματος κλπ. ἤ ἐπιβάλλουν κάθε μορφῆς ὑποχρεωτικότητες (π.χ. ἀπό ὑγειονομικές ἀρχές, δημόσια ἤ ἰδιωτικά ταμεῖα, Τράπεζες, δημόσιο κλπ), θά πρέπει νά γίνουν, ὁπωσδήποτε, δημοψηφίσματα, μέ τήν ηὐξημένη πλειοψηφία τῶν 3/4 τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν.
Ἡ ψηφιακή τεχνολογία ἤ θά εἶναι ἐλεύθερη ἐπιλογή τοῦ ἀνθρώπου, ἤ, θά ἀπεργάζεται τά δεσμά τῆς ὑποδούλωσής του. Γι’ αυτό, κάθε σχεδιασμός, γιά ψηφιακά εὐρώ ἤ κρυπτονομίσματα, ἤ νέες ταυτότητες μέ RFID («τσιπάκι» μέ δυνατότητες ἐκπομπῆς καί λήψης) κλπ., εἶναι ἐξαρχῆς καί μετ’ ἀποστροφῆς, ἐξοβελιστέος.
Ἡ κατάργηση ἤ ὁ περιορισμός τῶν μετρητῶν, μόνο ἔργο ἀνθελληνικοῦ κοινοβουλευτικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ μπορεῖ νά εἶναι, ἀφοῦ δέν ἐτόλμησαν οὔτε νά τό διανοηθοῦν, πρόσφατες καί παλαιότερες δικτατορίες, καθώς ἔτσι θεσμοθετεῖται ὁλοκληρωτική ἐπιτήρηση τοῦ πολίτη καί κατάργηση τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς του. Καί τοῦτο, γιατί οἱ συναλλαγές μέ μετρητά, προασπίζουν τό θεμελιῶδες δικαίωμα τοῦ ἀπαραβίαστου τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς.
Τά μετρητά παρέχουν ἐπιλογές πληρωμῶν καί ἀποταμιεύσεων, χωρίς τήν ἀνάγκη γνώσης ἤ πρόσβασης στό ψηφιακό νόμισμα/ πλαστικό χρῆμα καί εἶναι καίριας σημασίας, γιά τήν ἐνσωμάτωση πολιτῶν, εἴτε χαμηλοῦ εἰσοδήματος, εἴτε προχωρημένης, εἴτε πολύ νεαρᾶς ἡλικίας. Σοβαρό μειονέκτημα τοῦ πλαστικοῦ/ψηφιακοῦ χρήματος, εἶναι καί ἡ ἀπώλεια καταθέσεων, μέ χρήση κάρτας, ἤ μέ e-banking, γεγονός πού ἐξελίσσεται σέ πολύ ἀποδοτικό «σπόρ», γιά «εἰδικούς», μέ ὑψηλή «τεχνογνωσία».
Δεδομένης, λοιπόν, τῆς ἔλλειψης δημοκρατικῆς ἤ ἠθικῆς καταξίωσης τοῦ πολιτικο-οἰκονομικοῦ κατεστημένου, χρειάζεται νά γίνει μία σειρά δημοψηφισμάτων, μέ τήν ηὐξημένη πλειοψηφία τῶν 3/4 τῶν Ἑλλήνων ψηφοφόρων, καθώς τά διακυβεύματα εἶναι ὑψηλῆς σημαντικότητας καί βαρύτητας, τόσο γιά τό μέλλον καί τήν δημιουργική ἐπιβίωση τῶν Ἑλλήνων, συνεχίζοντας τήν ὀρθόδοξη ἱστορική διαχρονία τους, ὅσον καί τήν διαχρονική οἰκουμενική πορεία τῆς Ἑλλάδας, ἀκεραίας, δυναμικῆς καί δημιουργικῆς.
Τά διακυβεύματα αὐτά, ἐνδεικτικῶς, ἀφοροῦν εἰς:
Τήν ἐπαναφορά τῆς πολυδιάστατης ἐξωτερικῆς πολιτικῆς καί τήν θέση τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς καί κατοχῆς στήν Κύπρο, ὡς βασικῆς ἀρχῆς καί προϋπόθεσης. Τόν ἐπανακαθορισμό τῶν σχέσεών μας μέ διεθνεῖς ὀργανισμούς καί τρίτα κράτη (ΝΑΤΟ, ΕΕ,ΟΗΕ, ΠΟΥ κλπ καί Τουρκία, Ἀλβανία,κλπ), ὥστε νά εἶναι σχέσεις διεκδικήσεων ἐθνικῶν συμφερόντων καί ὄχι ὑποχωρήσεων καί παραχωρήσεων. Κατάργηση κάθε μορφῆς ἀσυλίας (ὑπουργῶν, βουλευτῶν, ἐπιτροπῶν κλπ). Κατάργηση κάθε ὑποχρεωτικότητας (ὑγειονομικῆς, ψηφιακῶν συναλλαγῶν, μετρητῶν κλπ.). Ἀναστολή ἐγκατάστασης Ἀνεμογεννητριῶν καί Φωτοβολταϊκῶν, γιατί ἔχουν χαμηλές ἀποδόσεις καί δυσανάλογα μεγάλες καί πολλαπλές, μή ἀντιστρεπτές ἐπιβαρύνσεις, καί ἄμεση ἐπαναλειτουργία τῶν Λιγνιτικῶν καί Ὑδροηλεκτρικῶν ἐργοστασίων. Ἀναστολή προγραμμάτων σεξουαλικῆς ἐκπαίδευσης, διότι πέραν τῶν ἄλλων, (π.χ. ὡς φαίνεται, τό ἐρευνητικό νυστέρι, δέν ἀνατέμνει, γιά νά συνθέσει, ἀλλά κόβει, γιά νά διαλύσει.), τέτοια ἐκπαίδευση, δέν χρειάζεται, δέν εἶναι ἀναγκαία καί προκαλεῖ προβλήματα, παρά λύνει. Ἐξ ἄλλου, ὁποιοδήποτε μέτρο δέν εἶναι ἀναγκαῖο, εἶναι ἐπικίνδυνο ἤ ἔχει ὕπουλη ἀθέατη στόχευση. Κατάργηση ὅλων τῶν «Χρηματιστηρίων», φτωχοποίησης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ (Ἐνέργειας/ Ὑδάτων κλπ). Κατάργηση ὅλων τῶν βοηθημάτων ἐπαιτείας καί ἀποχαύνωσης. Κατάργηση ΜΚΟ, πού ἐκτελοῦν δημόσιες δραστηριότητες,καθώς καί Ἀνεξάρτητων Ἀρχῶν. Ἐπιβολή Διατίμησης σέ τρόφιμα, ἐνοίκια, τιμολόγια ρεύματος, διαγνωστικές ἐξετάσεις κλπ. Αὐστηροποίηση διατάξεων αἰσχροκέρδειας καί ὑπερβολικοῦ κέρδους. (ἰδιώνυμα ἐγκλήματα).