Γράφει ὁ π. Ἠλίας Ὑφαντής
Δόξα καὶ καύχημα γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες ἡ Δημοκρατία. Ἐδῶ σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, συνηθίζουμε νὰ λέμε, γεννήθηκε τὸ ἄριστο τῶν πολιτευμάτων! Ὅμως… Ἀναλογισθήκαμε σοβαρά, ἂν ὑπῆρξε καὶ λειτούργησε ποτὲ καὶ πουθενὰ ἀληθινὴ δημοκρατία;
Γιατί ἡ ἀθηναϊκὴ δημοκρατία, ποὺ θεωρεῖται ὑπόδειγμα, δὲν ἦταν ἀληθινή. Δεδομένου ὅτι τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ ἦταν δοῦλοι. Πρᾶγμα ποὺ ἰσχύει καὶ γιὰ ὅλες τὶς μετέπειτα-κατ’ εὐφημισμὸν λεγόμενες-δημοκρατίες. Ὅπου ἡ ὀλιγαρχία τοῦ πολιτικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ κατεστημένου πλαστογραφεῖ τὴ θέληση τῶν πολιτῶν καὶ φαλκιδεύει τὰ δικαιώματά τους.
Κι ἀκόμη χειρότερα, ὅπως ἡ πραγματικότητα φωνάζει, συμβαίνει τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν πατρίδα μας. Ὅπου τὰ ἐκλογικὰ ἀποτελέσματα δὲν ἀντικατοπτρίζουν, σὲ καμιὰ περίπτωση, τὴ θέληση τοῦ λαοῦ ποὺ συναγελάζεται κάτω ἀπ’ τὶς ἐξέδρες τῶν πολιτικῶν ἐφιαλτῶν.
Ἀλλὰ ἡ λωποδυτοκρατία γράφει τώρα τὴν ζοφερότερη σελίδα ἐκλογικῆς τερατογένεσης. Μὲ τὸν ἀποκλεισμὸ ἀπ’ τὶς ἐκλογὲς τοῦ κόμματος τῶν «Ἑλλήνων» καί ἄλλων κομμάτων. Πού σημαίνει ὅτι δὲν ἀτιμάζει μόνο τὸ Σύνταγμα καὶ τὴ Δημοκρατία καὶ τὴ Δικαιοσύνη, ἀλλὰ διαχρονικὰ τὸν πολιτισμὸ τῆς Ἑλλάδας καὶ τῶν Ἑλλήνων!
Καὶ τοῦτο, γιατί ἔτσι τὸ θέλει ἡ παγκόσμια ἑταιρεία δολοφόνων. Κάτω ἀπ’ τὰ «Καυδιανὰ Δίκρανα», τῶν ὁποίων ὀφείλουν νὰ περάσουν οἱ διανοητικὰ ἠλίθιοι καὶ ἠθικὰ διεστραμμένοι ἀπατεῶνες καὶ προδότες, ποὺ μᾶς ἐπέβαλαν, «σὺν τοῖς ἄλλοις», τὴν χρεωκρατία τῶν μνημονίων, τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας καὶ τώρα «ἀμέτι Μωχαμέτη» τὴν διχοτόμηση καὶ συνεκμετάλλευση τοῦ Αἰγαίου μὲ τοὺς Τουρκαλάδες. Μὲ προφανῆ σκοπὸ νὰ μᾶς σερβίρουν ὄχι βέβαια ἀληθινὴ δημοκρατία, ἀλλὰ ἐφιαλτοκρατία καὶ ληστοκρατία τοῦ χειρίστου εἴδους!
Κι ὅμως… ἡ ἀληθινὴ δημοκρατία δὲν εἶναι οὐτοπία. Λειτούργησε καὶ μάλιστα στὴν κοινωνική της διάσταση, γιὰ μία καὶ μοναδικὴ φορὰ-πρώτη καὶ τελευταία μέχρι τώρα- γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, στὴν πρώτη χριστιανικὴ κοινότητα. Διαβάζουμε στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (Δ, 32-35): «Κανένας δὲν ἔλεγε γιὰ κάτι ὅτι εἶναι δικό του. Ἀλλὰ ἦταν ὅλα γιὰ ὅλους κοινά. Καθένας πρόσφερε ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις του καὶ ἔπαιρνε ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες του. Μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ὑπάρχει κανένας πτωχὸς ἀνάμεσά τους»!
Νὰ ἡ ἀληθινὴ δημοκρατία, ποὺ ἔχει ὡς ὑπέρτατη ἀξία της τὸν ἄνθρωπο καὶ τὶς ἀνάγκες του. Καὶ ὄχι τὰ προκρούστεια νομικὰ κατασκευάσματα, ποὺ κατακρεουργοῦν τὸν ἄνθρωπο στὸ ὄνομα ἀπάνθρωπων συμφερόντων. Παρότι ἀκόμη καὶ τὸ βάναυσα κακοποιημένο Σύνταγμα, προβλέπει τὴν κρατικὴ μέριμνα γιὰ τοὺς πολίτες, ποὺ ξεσπιτώνονται στὸ ὄνομα τῶν δολοφονικῶν συμφερόντων.
Καὶ φυσικὰ γράφουν στὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους τὴ θέληση τῆς συντριπτικῆς πλειονότητας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ στὰ ὀγκωδέστατα συλλαλητήριά του ἐκφράζει τὴν κάθετη ἀντίθεσή του στὰ ἐπιχειρούμενα ἀντισυνταγματικὰ καὶ δολοφονικὰ τερατουργήματα τῆς νεοναζιστκῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων.
Μία πτυχὴ τῆς δημοκρατικῆς λειτουργίας τῆς πρώτης χριστιανικῆς κοινωνίας μᾶς δίνει τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων (Πράξεων ΣΤ,1-7), ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἐκλογὴ τῶν ἑπτὰ διακόνων:
Παρατηρήθηκαν στὴν πρώτη χριστιανικὴ κοινωνία κάποια προβλήματα. Καὶ οἱ χριστιανοὶ ἀποτάθηκαν στοὺς ἀποστόλους. Ἀλλὰ οἱ ἀπόστολοι δὲν θέλησαν νὰ ἐπιβάλλουν κάποιους «ἡμέτερους». Ἔδωσαν ἁπλὰ τὶς κατευθυντήριες γραμμὲς γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων τους:
«Κάμετε τοὺς εἶπαν ἐκλογές. Ἐκλέξτε ἀνθρώπους, ποὺ νὰ ἔχουν φόβο Θεοῦ, καλὴ φήμη καὶ νὰ εἶναι γνῶστες τῶν προβλημάτων». Ὅ,τι περίπου συνιστοῦσε καὶ ὁ Σωκράτης στοὺς Ἀθηναίους. Καὶ σαφῶς ἀντίθετα ἀπ’ αὐτὰ πού, συνήθως, κάνουνε οἱ ντόπιοι ἐφιάλτες καὶ οἱ πάτρωνές τους. Πού ἐπιλέγουν, ἀνθρώπους ἀθεόφοβους, δικτυωμένους μὲ ὕποπτα συμφέροντα καὶ ἀνίατα ἀνίκανους.
Καὶ βέβαια ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα ἀπ’ ὅ,τι συνέστησαν οἱ Ἀπόστολοι πορεύεται ἡ δεσποτοκρατία. Ἡ ὁποία κατατρύχεται ἀπ’ τὴν εἰδωλολατρία τοῦ μαμωνᾶ. Ἀφοῦ ὁ δεσπότης διαχειρίζεται μόνος του ἢ χρησιμοποιεῖ γιὰ τὴ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν τῆς Ἐκκλησίας «ἐκείνους, ποὺ θέλει καὶ γιὰ ὅσο τοὺς θέλει»! Γιὰ νὰ μποροῦν νὰ παίρνουν, ὅσα κι ἀπ’ ὅπου θέλουν, οἱ ἴδιοι ἢ οἱ «ἀντ’ αὐτῶν». Δημιουργώντας σκανδαλώδεις περιουσίες καὶ προκαλώντας πολλαπλὰ μὲ τὴν ἀσύδοτη συμπεριφορὰ τους σκάνδαλα. Ἐκτροπή, πού, ἀπ’ τὸ θρίαμβο, στὴν ἐποχὴ τῶν διωγμῶν, ὁδήγησε τὴν Ἐκκλησία στὸ σημερινό της κατάντημα.
Ὁπότε, ἀντὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι ὑπόδειγμα πρὸς μίμηση, νὰ καταντήσει παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν. Ἀφοῦ, ἐκεῖ ὅπου μεσουράνησε τὸ ἄριστο, διαιωνίζεται τὸ χείριστο τῶν πολιτευμάτων. Ὅπου ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἐξαιτίας τῆς ἀκόρεστης μανίας ἔχει θαφτεῖ στὸ «γύψο» τῆς δεσποτικῆς τυραννίας. Καὶ μάλιστα ὄχι στὸ ὄνομα κάποιου Χίτλερ ἢ Φράνκο ἀλλὰ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνσαρκωτῆ τῆς καθολικῆς ἐλευθερίας καὶ δικαιοσύνης. Ἔτσι ὥστε νὰ ἀποτελεῖ τὸ ἀνήθικο ἠθικὸ στήριγμα τοῦ μεσαίωνα τοῦ νεοταξικοῦ ἀμοραλισμοῦ καὶ ὁλοκληρωτισμοῦ.…
Ἄμποτε, κάποτε οἱ ἄνθρωποι-καὶ πρῶτοι ἀπ’ ὅλους οἱ, λεγόμενοι, χριστιανοὶ-νὰ ξαναγύριζαν στὸ προδομένο Εὐαγγέλιο.
Ὅμως ποιοὶ θὰ ἔστεργαν μία τέτοια ἐπιστροφή, μία τέτοια καθιέρωση; Ὅταν ἀκόμη καὶ οἱ λεγόμενοι ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας, πολὺ περισσότερο ἀπ’ τοὺς κοσμικούς, φοβοῦνται καὶ τρέμουν ὄχι ἁπλῶς τὴν ἀληθινὴ, ἀλλὰ καὶ τὴν στοιχειώδη ἔστω δημοκρατία!
Ὅταν φοβοῦνται καὶ τρέμουν τὸν χριστιανισμό, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ὑπηρετοῦν καὶ ἀντιπροσωπεύουν…