Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΛΩΣΙΣ
Ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰσραὴλ Μπενιαμὶν Νετανιάχου, σὲ συνέντευξη τύπου ποὺ παραχώρησε στὶς 19 Μαρτίου 2026 γιὰ τὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ Ἰράν, ἐξαπέλυσε εὐθεῖα ἐπίθεση κατὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, λέγοντας τὰ ἑξῆς:
«δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶσαι ἠθικὸς καὶ δίκαιος. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς ποὺ θαυμάζω, ὁ Γουὶλ Ντουρὰντ (Will Durant), ἔγραψε σὲ βιβλίο του ὅτι “ἡ ἱστορία ἀποδεικνύει ὅτι δυστυχῶς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν ἔχει κανένα πλεονέκτημα ἔναντι τοῦ Τζένγκις Χάν. Ἂν εἶσαι ἀρκετὰ ἰσχυρός, ἀνηλεὴς καὶ δυνατός, τὸ κακὸ θὰ κερδίσει τὸ καλό. Ἡ ἐπιθετικότητα θὰ ὑπερισχύσει τῆς μετριοπάθειας”» (“It is not enough to be moral. It is not enough to be just. Jesus Christ has no advantage over Genghis Khan. If you are strong enough, ruthless enough, and powerful enough, evil will overcome good”).
ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
Ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ἡ δήλωση αὐτὴ ξεσήκωσε θύελλα ἀντιδράσεων στοὺς κόλπους χριστιανικῶν κοινοτήτων, μὲ ἀποτέλεσμα, τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, ὁ Νετανιάχου νὰ ἐκδώσει διευκρινιστικὴ–ἀπολογητικὴ ἀνακοίνωση, μὲ τὴν ὁποία προσπάθησε νὰ δικαιολογηθεῖ ἀρνούμενος ὅτι εἶχε προσβλητικὴ πρόθεση:
«Δὲν ὑποτίμησα τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἀντιθέτως, ἐπικαλέστηκα τὸν μεγάλο ἱστορικὸ Γουὶλ Ντουράντ, ἕνα ἔνθερμο θαυμαστὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ὑποστήριξε ὅτι ἡ ἠθικὴ ἀπὸ μόνη της δὲν ἀρκεῖ, γιὰ νὰ διασφαλίσει τὴν ἐπιβίωση. Ἕνας ἠθικὰ ἀνώτερος πολιτισμὸς μπορεῖ παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ καταρρεύσει ἀπέναντι σὲ ἕνα ἀδίστακτο ἐχθρό, ἂν δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν ἑαυτό του. Δὲν ὑπῆρχε πρόθεση προσβολῆς» (“A fervent admirer of Jesus Christ, Durant, stated that morality by itself is not enough to ensure survival. A morally superior civilization may still fall to a ruthless enemy if it does not have the power to defend itself. No offense was meant”).
Φυσικά, ἡ ἀνακοίνωση αὐτὴ εἶναι προδήλως ὑποκριτικὴ καὶ γι’ αὐτὸ ἥκιστα πειστική. Ἕνας πρωθυπουργός, καὶ δὴ τοῦ Ἰσραήλ, ὅταν παραχωρεῖ συνέντευξη τύπου γιὰ νευραλγικῆς σημασίας ζητήματα ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν διεξαγωγὴ ἑνὸς πολέμου, ὁ ὁποῖος ἔχει δυναμικὴ νὰ μετεξελιχθεῖ σὲ Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴ ἔχει προμελετήσει (μὲ τὴν βοήθεια, ἀσφαλῶς, τοῦ ἐξειδικευμένου ἐπιτελείου του) κάθε λέξη ποὺ θὰ ἐκστομίσει, ἀφοῦ γνωρίζει ὅτι τὸ περιεχόμενο τῶν δηλώσεών του θὰ κάνουν τὸν γῦρο τοῦ κόσμου. Κανένας σύγχρονος ἐπαγγελματίας πολιτικός, ὅπως ὁ Νετανιάχου, ὁ ὁποῖος, μάλιστα, εἶναι ἡ τρίτη (ἄραγε, «καὶ φαρμακερή»;) φορὰ ποὺ ὑπηρετεῖ ὡς πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰσραήλ, δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ παρασυρθεῖ σὲ μία αὐθόρμητη δήλωση, ἀνασύροντας ἐπὶ τόπου καὶ ἐκ τοῦ προχείρου κάποια ρήση ἱστορικοῦ ἢ/καὶ φιλοσόφου ἀπὸ τὸ ἀποταμίευμα τῶν γνώσεών του. Ἀκόμη καὶ ἡ παραμικρὴ λεπτομέρεια στὸν λόγο ἑνὸς πρωθυπουργοῦ εἶναι προσχεδιασμένη.
Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, ὁ Νετανιάχου εἶχε συναποδεχθεῖ ἐκ τῶν προτέρων ὅτι, ἂν καταφερθεῖ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, αὐτομάτως θὰ θιγοῦν ὅσοι εἶναι Χριστιανοί. Ὡς ἐκ τούτου, μιλώντας μὲ ὅρους Ποινικοῦ Δικαίου, ἡ δήλωση τοῦ Ἰσραηλινοῦ πρωθυπουργοῦ ἔγινε (τουλάχιστον) μὲ ἄμεσο δόλο β΄ βαθμοῦ ἤ, ἀλλιῶς, μὲ ἀναγκαῖο δόλο προσβολῆς, ἀφοῦ ἦταν βέβαιον ὅτι τὰ λόγια του θὰ ἐνοχλοῦσαν ἰδιαιτέρως ἔστω ἕνα τμῆμα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου.
ΓΟΥΙΛ ΝΤΟΥΡΑΝΤ
Τὸ ὅτι ἡ ἐν λόγῳ σύγκριση ἀνάμεσα στὸν Χριστὸ καὶ στὸν Τζένγκις Χάν φέρεται νὰ ἔχει γίνει πρωτογενῶς ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ Γουὶλ Ντουρὰντ δὲν μπορεῖ, βεβαίως, νὰ ἀπαλλάξει τὸν Νετανιάχου τῆς εὐθύνης του γιὰ τὴν λεκτικὴ-ἀντιχριστιανικὴ ἐπίθεση ποὺ ἐξαπέλυσε, ἀφοῦ ἐμφανίσθηκε νὰ ἀσπάζεται τὴν ἐπίμαχη κρίση τοῦ Ἀμερικανοῦ ἱστορικοῦ.
Ἀξίζει, πάντως, ἐδῶ νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι ὁ Ντουράντ, στὸ ἑνδεκάτομο ἔργο του «Παγκόσμιος ἱστορία τοῦ πολιτισμοῦ» (Story of Civilization), ἐπικαλεῖται πράγματι τὸν Τζένγκις Χάν, χωρὶς ὅμως νὰ καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι «ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν ἔχει κανένα πλεονέκτημα ἔναντι τοῦ Τζένγκις Χάν», ὅπως εἶπε στὴν συνέντευξή του ὁ Νετανιάχου. Τὸ ὄνομα τοῦ Μογγόλου πολιτικοῦ καὶ στρατιωτικοῦ ἡγέτη (1162-1227), ὁ ὁποῖος ἕνωσε τὶς μογγολικὲς φυλὲς καὶ ἵδρυσε τὴν Αὐτοκρατορία τῶν Μογγόλων, μνημονεύεται ἅπαξ στὸν τρίτο τόμο τοῦ ἔργου τοῦ Ντουράντ, ποὺ τιτλοφορεῖται «Καίσαρας καὶ Χριστὸς» (Caesar and Christ, 1944). Εἰδικότερα, ὁ συγγραφέας ἀναφέρει ὅτι: «Ὁ Μανιχαϊσμὸς ἐξαπλώθηκε στὴ δυτικὴ Ἀσία καὶ τὴ βόρεια Ἀφρική, κέρδισε τὸν Αὐγουστῖνο γιὰ δέκα χρόνια, ἐπέζησε τῶν διωγμῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ τῶν κατακτήσεων τοῦ Ἰσλάμ, καὶ διατήρησε μία παρακμάζουσα ζωὴ γιὰ χίλια χρόνια μέχρι τὴν ἔλευση τοῦ Τζένγκις Χάν» (Manicheism spread into western Asia and north Africa, won Augustine for ten years, survived the persecutions of Diocletian and the conquests of Islam, and maintained a declining life for a thousand years till the coming of Genghis Khan).
Ἡ ἐν λόγῳ μνεία στὸν Τζένγκις Χάν γίνεται στὸ τέλος τῆς παραγράφου ποὺ περιέχει ἐνδιαφέρουσες ἀναφορὲς στὸν Πέρση Μανιχαῖο, ὁ ὁποῖος εἶχε αὐτοανακηρυχθεῖ Μεσσίας. Τὸ σχετικὸ χωρίο ἀξίζει νὰ παρατεθεῖ, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Νετανιάχου ἔθιξε τὸ ζήτημα τῆς ἔλευσης τοῦ Μεσσία σὲ συνέντευξη Τύπου τῆς 13ης Μαρτίου 2026, ἡ ὁποία δόθηκε στὸ πλαίσιο τοῦ πολέμου τοῦ Ἰσραὴλ ἐναντίον τοῦ Ἰράν καὶ τῆς ἐπιχείρησης «Βρυχηθμὸς λιονταριοῦ». Εἰδικότερα, o Ἰσραηλινὸς πρωθυπουργὸς εἶπε τὰ ἑξῆς: «τὸ Ἰσραὴλ πρέπει νὰ συνεχίσει τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν ἐχθρῶν του καὶ νὰ διατηρήσει τὴν ἀντοχὴ του ἀκόμη καὶ σὲ συνθῆκες παρατεταμένων συγκρούσεων. Θὰ φτάσουμε στὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Μεσσία, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν θὰ συμβεῖ τὴν ἑπόμενη Πέμπτη (we will make it to the return of the Messiah, but this will not happen next Thursday)».
Ἰδοὺ τὸ ἐπίμαχο χωρίο ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ντουρὰντ (Simon and Schuster, New York 2023, σέλ. 706/707): «Τὸν τρίτο αἰώνα, ἕνας νέος κίνδυνος ἐμφανίσθηκε στὴν Ἀνατολή. Κατὰ τὴ στέψη τοῦ Σαπώρη Α΄ (242), ἕνας νεαρὸς Πέρσης μυστικιστής, ὁ Μανιχαῖος ἀπὸ τὴν Κτησιφώντα, αὐτοανακηρύχθηκε Μεσσίας ποὺ στάλθηκε στὴ γῆ ἀπὸ τὸν Ἀληθινὸ Θεὸ, γιὰ νὰ ἀναμορφώσει τὴ θρησκευτικὴ καὶ ἠθικὴ ζωὴ τῆς ἀνθρωπότητας. Δανειζόμενος ἀπὸ τὸν Ζωροαστρισμὸ τὸν Μιθραϊσμό, τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ τὸν Γνωστικισμό, ὁ Μανιχαῖος χώρισε τὸν κόσμο σὲ ἀντίπαλα βασίλεια τοῦ Σκότους καὶ τοῦ Φωτός. Ἡ γῆ ἀνῆκε στὸ βασίλειο τοῦ Σκότους, ἐνῶ ὁ Σατανᾶς ἦταν ἐκεῖνος ποὺ εἶχε δημιουργήσει τὸν ἄνθρωπο. Παρὰ ταῦτα, οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Φωτὸς εἶχαν εἰσαγάγει κρυφὰ ὁρισμένα στοιχεῖα φωτὸς στὴν ἀνθρωπότητα: τὴν Νοημοσύνη καὶ τὸν Λόγο. Ἀκόμα καὶ ἡ γυναίκα, εἶπε ὁ Μανιχαῖος, ἔχει μέσα της μερικὲς σπίθες φωτός. Ἀλλὰ ἡ γυναίκα εἶναι τὸ ἀριστούργημα τοῦ Σατανᾶ, τὸ κύριο μέσον του, γιὰ νὰ θέτει τὸν ἄνδρα στὸν πειρασμὸ τῆς ἁμαρτίας. […]».
Ἐνόψει τῶν ἀνωτέρω, δὲν ἀποκλείεται νὰ ἀποτελεῖ παραποιημένη εἴδηση (fake news) ἡ ἀπόδοση τῆς προσβλητικῆς γιὰ τὸν Χριστὸ σύγκρισης μὲ τὸν Τζένγκις Χάν στὸν Γουὶλ Ντουράντ. Γιὰ τὴν ἔγκυρη τοποθέτηση ἐπὶ τοῦ ζητήματος ἀπαιτεῖται ἐνδελεχὴς ἔρευνα ὄχι μόνο στοὺς ὑπόλοιπους δέκα τόμους τῆς «Παγκόσμιας Ἱστορίας τοῦ Πολιτισμοῦ», ποὺ ἔγραψε σταδιακὰ ὁ Ἀμερικανὸς ἱστορικὸς (στὸν Τζένγκις Χάν ἀναφέρεται ὁ συγγραφέας καὶ στὸν πρῶτο τόμο μὲ τίτλο “Our Oriental Heritage” [= Ἡ Ἀνατολική μας Κληρονομιά], καὶ μάλιστα σὲ διάφορα σημεῖα, χωρὶς ὅμως πουθενὰ νὰ ἐπιχειρεῖ κάποια σύγκριση μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό), ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε ἄλλο ἔργο του, ὅπου μπορεῖ νὰ περιέχεται ἡ ἐπίμαχη ἀναφορά.
ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΡΝΗΣΙΣ
Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν φαρισαϊκὴ φράση ποὺ ἔγραψε ὁ Νετανιάχου στὴν ἀπολογητικὴ ἀνακοίνωσή του μετὰ τὴν προσβλητικὴ σύγκριση μεταξὺ Χριστοῦ καὶ Τζένγκις Χάν, θεωρῶ ὅτι αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ διαβασθεῖ μὲ τὴν βοήθεια τῶν διόπτρων τοῦ «ἀνάποδου κόσμου»: «δὲν εἶχα πρόθεση νὰ προσβάλω τὸν Χριστὸ» (καί, κατ’ ἐπέκτασιν τοὺς Χριστιανοὺς) σημαίνει ὅτι «εἶχα τέτοια πρόθεση». Εἶναι κλασσικὸ τέχνασμα ἐκείνων ποὺ ἐξαπολύουν μία προμελετημένη ἐπίθεση νὰ προσποιοῦνται ἐκ τῶν ὑστέρων τὶς «ἀθῶες περιστερές», ἐπιχειρώντας νὰ φρενοβλαβοποιήσουν (στὴν καθομιλουμένη: νὰ «βγάλουν τρελλοὺς») ἐκείνους ποὺ ἐθίγησαν ἀπὸ τὴν ἐπίθεση.
Τὸ ἴδιο ἔπραξε καὶ ἡ διευθύντρια τῆς Ἐθνικῆς Πινακοθήκης Συραγώ Τσιάρα, ἡ ὁποία, μετὰ τὴν ἀποκαθήλωση τῶν ἀντιχριστιανικῶν ἔργων τοῦ χαράκτη Χρ. Κατσαδιώτη ἀπὸ τὸν ἀνεξάρτητο βουλευτὴ Νίκο Παπαδόπουλο, προκειμένου νὰ ἀντικρούσει τὴν κριτικὴ ποὺ δέχθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, προέβη στὴν ἀκόλουθη δήλωση: «ὡς ἱστορικὸς τέχνης μελετῶ καὶ τὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία καὶ δὲν εἶχα ποτὲ τὴν πρόθεση νὰ προσβάλω τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα τῶν πιστῶν, οὔτε πρόκειται νὰ τὸ κάνω ποτέ». Ἀνάλογη δήλωση ἔγινε καὶ ἀπὸ τὴν διεύθυνση τῆς γκαλερὶ τῆς Πάφου “Blue Iris Gallery”, ὅπου τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2025, στὴν ἀτομικὴ εἰκαστικὴ ἔκθεση μὲ τίτλο «Ἀντισυστημικὴ Τέχνη» (“Antisystemic Art”) ἐκτέθηκαν βλάσφημα καὶ χυδαῖα ἔργα τοῦ ζωγράφου Γ. Γαβριήλ: «ἡ Blue Iris Gallery, ἀντιλαμβανόμενη ὅτι ἡ ἔκθεση Antisystemic Art ἔχει προκαλέσει τὴν ἀντίθεση μερίδας τῆς κοινωνίας, ἀποφάσισε τὴν ματαίωσή της. Σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν ὑπῆρξε πρόθεση ἀπὸ πλευρᾶς τῆς Blue Iris Gallery να προσβάλει ἢ νὰ δείξει ἀσέβεια πρὸς τὴν θρησκεία μας».
Ἡ ἄρνηση τῆς πρόθεσης προσβολῆς εἶναι μία φθηνὴ προπαγανδιστικὴ ἀντίδραση ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ θολώσουν τὰ νερὰ τῶν τρίτων, χαϊδεύοντας πρωτίστως τὰ αὐτιὰ τῶν ὑπνωτισμένων μαζανθρώπων. Ἀντιθέτως, τέτοια ἄρνηση δὲν ἔχει καμία τύχη ἔναντι τῶν ἀφυπνισμένων πολιτῶν ποὺ βρίσκονται σὲ διαρκῆ ἐγρήγορση, παρακολουθώντας μὲ προσοχὴ τὰ κοινὰ μοτίβα τῶν προπαγανδιστῶν. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ μοτίβα εἶναι ἀναμφισβήτητα ἡ διαβεβαίωση πρὸς τὸ κοινὸ ὅτι ὁ σάλος ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ μία δήλωση ἢ μία ἐνέργεια ἀντιχριστιανικοῦ περιεχομένου δὲν πρέπει νὰ ἀποδοθεῖ σὲ πρόθεση τοῦ κατηγορουμένου προσώπου. Φυσικά, αὐτὴ ἡ ἀπολογητικὴ διαβεβαίωση δὲν ἔχει καμία δύναμη νὰ ἀναιρέσει τὴν «κακὴ πρόθεση» τοῦ κατηγορουμένου, ἀφοῦ τὰ λόγια ἢ οἱ πράξεις του «μιλοῦν ἀπὸ μόνες τους». Μὲ ἄλλα λόγια, εἶναι τόσο ἔκδηλη ἡ ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα, ποὺ ὁ ὑποκειμενικὸς χρωματισμός της ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τὴν παρήγαγε στερεῖται οἱασδήποτε ἀπενοχοποιητικῆς βαρύτητος. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρῖσμα, ὁ προσβολέας δὲν ἐνεργεῖ μὲ ἄμεσο δόλο β΄ βαθμοῦ (ἄλλως: μὲ ἀναγκαῖο δόλο), ἀλλὰ μὲ ἄμεσο δόλο α΄ βαθμοῦ, δηλ. μὲ ἐπιδίωξη προσβολῆς:
Εἴτε πρόκειται γιὰ τὸν Νετανιάχου, ὁ ὁποῖος παραδίδει μπροστὰ στὶς κάμερες μαθήματα ἀντιχριστιανικῆς ἠθικῆς καὶ «δικαίου τῆς πυγμῆς», εἴτε πρόκειται γιὰ ἕνα διευθυντὴ μουσείου Τέχνης, ὁ ὁποῖος ὀργανώνει μία ἀντιχριστιανικὴ ἔκθεση, ἀμφότεροι δὲν ἀποδέχονται ἁπλῶς τὶς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις τῆς συμπεριφορᾶς τους, δηλ. τὴν προσβολὴ τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος, ἀλλά, πολὺ περισσότερο, στοχεύουν στὴν πρόκληση αὐτῆς τῆς προσβολῆς. Ὅταν ἔρχονται νὰ κάνουν τὴν ἀπολογητικὴ δήλωσή τους, εἶναι πλέον πολὺ ἀργά, καὶ τὸ γνωρίζουν πολὺ καλά. Τὸ κακὸ ἔχει ἤδη γίνει καὶ «οὐκ ἀπογίγνεται», αὐτὸς δὲ ἀκριβῶς ἦταν ὁ σκοπός τους: νὰ κάνουν τὸ κακὸ καὶ μετὰ νὰ τηρήσουν τὰ ἐλάχιστα, συμβολικὰ προσχήματα, ἐφαρμόζοντας τὸν «τσελεμεντὲ» τῆς προπαγάνδας, ἀδιαφορώντας ταυτοχρόνως γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι στὰ μάτια τῶν ἔμπειρων ἀναλυτῶν θὰ φανοῦν «γυμνοὶ βασιλιάδες», ἀφοῦ ἀποδέκτες τῆς προπαγανδιστικῆς τακτικῆς τους εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ὁ κοιμώμενος ὄχλος καὶ ὄχι ὁ κύκλος τῶν ἐπαγρυπνούντων!
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΔΙΑ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙΑΝ;
Τέλος, κάθε πολίτης θὰ πρέπει νὰ ἔχει κατὰ νοῦν ὅτι τὰ μέλη τῆς ἀντίχριστης ἐλὶτ ποὺ διαχειρίζονται τὶς τύχες τῆς ἀνθρωπότητας, ἀποφασίζοντας κυριαρχικὰ πότε θὰ φέρουν τὴν ἑπόμενη «κρίση» ποὺ θὰ δυσκολέψει ἀκόμη περισσότερο τὴν καθημερινὴ ζωὴ τῶν λαῶν, ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους μὲ κώδικες (εἴτε ἀριθμητικοὺς εἴτε ὀνομαστικούς), οἱ ὁποῖοι, κατὰ κανόνα, ἔχουν ὡς προορισμὸ νὰ προετοιμάσουν τό ἀσυνείδητο τῶν «ὀθονόπληκτων» πολιτῶν γιὰ τὰ ἐπικείμενα γεγονότα.
Δὲν ἀποκλείεται, λοιπόν, τὸ ὄνομα τοῦ «Τζένγκις Χάν» νὰ ἀποτελεῖ ἕνα τέτοιον κωδικὸ ποὺ στοχεύει στὴν προετοιμασία γιὰ τὸν Μεσσία, δηλ. γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ «Παγκόσμιου Κυβερνήτη», δεδομένου ὅτι αὐτὸ ἀκριβῶς σημαίνει «Τζένγκις Χάν». Ἂν συνδυασθεῖ ἡ σημασία τοῦ συγκεκριμένου ὀνόματος μὲ ἕνα τμῆμα τῆς προαναφερθείσας δήλωσης ποὺ ἔκανε ὁ Νετανιάχου στὶς 13 Μαρτίου 2026, δηλ. ὅτι «γιὰ νὰ ἔρθει ὁ Μεσσίας, θὰ πρέπει νὰ ἀνοικοδομηθεῖ ὁ ναὸς [τοῦ Σολομῶντος], πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει νὰ καταστραφεῖ ὅ,τι ὑπάρχει στὴν θέση του, δηλ. ὁ τροῦλλος τοῦ βράχου καὶ τὸ τέμενος Ἂλ-Ἄκσα» (“To get there, the temple must be rebuilt — which means destroying what currently stands. That is, of course, the Dome of the Rock and Al-Aqsa Mosque”), τότε ἡ ὑποτίμηση τοῦ Χριστοῦ μέσῳ τῆς σύγκρισης μὲ τὸν Τζένγκις Χάν ἦταν μία ἐσκεμμένη προσβολὴ ποὺ ἀνοίγει τὸν δρόμο στὴν προβολὴ τοῦ κακοῦ ὡς δῆθεν ὑπερισχύουσας δύναμης ἔναντι τοῦ καλοῦ.
Ὡς ἐκ τούτου, ἡ χρήση τοῦ κωδικοῦ «Τζένγκις Χάν» θὰ μποροῦσε νὰ ἑρμηνευθεῖ ὡς (ἕνα ἀκόμη) καμπανάκι γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου, τὸ ὁποῖο κτύπησε ὁ Μπενιαμὶν Νετανιάχου, ὁ ἔχων ἠχόχρωμα φωνῆς θηρίου. Σύμφωνα μὲ ἀνάρτηση τοῦ Ἀλεξάντερ Ντούγκιν ποὺ πραγματοποίησε στὶς 14.3.2026 στὸ Χ, «ὁ Νετανιάχου θεωρεῖται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν θρησκευόμενων Σιωνιστῶν ὡς ὁ τελευταῖος πρωθυπουργὸς τοῦ Ἰσραήλ. Κατὰ τὴν ἄποψή τους, μετὰ ἀπὸ αὐτὸν θὰ πρέπει νὰ ἔρθει ὁ Μεσσίας. Ἔτσι, ὁ πιθανολογούμενος θάνατός του σημαίνει πολὺ περισσότερα ἀπὸ μία ἀπώλεια στὸ πλαίσιο ἑνὸς δίκαιου πολέμου ἢ ἀπὸ ἐπιτυχημένα ἀντίποινα τῶν Ἰρανῶν. Ἡ ἐσχατολογικὴ διάσταση εἶναι πλέον ζωτικῆς σημασίας (“Netanyahu is considered by religious Zionists as the last PM of Israel. Afterwards Mashiah should come [according to them]. So his presumable death means much more than just war casualty or the successful retaliation of Iranians. The eschatological dimension is now essential”). Ἂν ἰσχύει κάτι τέτοιο, τότε ὁ Νετανιάχου μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου!
Ὡστόσο, ἡ μεγάλη φούρια ποὺ διακρίνει τὸν Ἰσραηλινὸ πρωθυπουργὸ γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ μεσσιανικοῦ του ρόλου (ἡ ἴδια φούρια, φυσικά, χαρακτηρίζει καὶ ὅλον τὸν παγκόσμιο μηχανισμὸ ποὺ ἐργάζεται πυρετωδῶς γιὰ τὴν ὑλοποίηση τοῦ μισάνθρωπου σχεδίου ἐνθρόνισης τοῦ Παγκόσμιου Δικτάτορα), εἶναι πιθανὸ νὰ ὁδηγήσει σὲ μία ἀκόμη ματαίωση τῆς σιωνιστικῆς προσδοκίας.