Τοῦ κ. Νικολάου Ρωμανοῦ
Ὁ πρώην πρεσβευτὴς τοῦ Πάπα στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, Carlo Maria Viganó, βρέθηκε ἐκτὸς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας λόγῳ ἀμφισβήτησης τῆς νομιμότητας τοῦ πάπα Φραγκίσκου καὶ τῆς κριτικῆς του στὴν οἰκουμενιστικὴ Β΄ Βατικανὴ Σύνοδο. Ἡ ἀκοινωνησία τοῦ ἐπιβλήθηκε ἀπὸ τὸ Dicastero per la Dottrina della Fede, τὸ ἁρμόδιο δογματικὸ ὄργανο τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας, ὡς συνέπεια τοῦ σχίσματος, δηλαδὴ τῆς συνειδητῆς ρήξης τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τὸν Πάπα.
Ὁ Viganó ἔγινε εὐρύτερα γνωστὸς γιὰ τὶς καταγγελίες του ὅτι ὁ Πάπας καὶ ἄλλα ἀνώτατα κλιμάκια τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας συγκάλυπταν ὑποθέσεις σεξουαλικῆς κακοποίησης ἀπὸ κληρικούς, ἰδίως σὲ βάρος ἀνηλίκων. Σὲ ἔγγραφο γράμμα ποὺ δημοσιεύτηκε τὸ 2018, ὁ Viganó κατήγγειλε ὅτι ὑψηλόβαθμοι ἱεράρχες γνώριζαν, ἀλλὰ ἀπέκρυπταν τὶς ὑποθέσεις γιὰ δεκαετίες, χωρὶς νὰ τιμωροῦν τοὺς ὑπεύθυνους, καὶ ὅτι ὁ πάπας Φραγκίσκος δὲν ἔπραξε τὰ δέοντα, γιὰ νὰ ἀποδοθοῦν εὐθύνες. Ἡ καταγγελία αὐτὴ πυροδότησε διεθνῆ συζήτηση γιὰ διαφάνεια, λογοδοσία καὶ ἠθικὴ εὐθύνη ἐντός τῆς παπικῆς ἐκκλησίας.
Παράλληλα, ὁ Viganó ὑπερασπίζεται τὴν παραδοσιακὴ Ρωμαιοκαθολικὴ λατρεία καὶ τὴν πιστότητα στὴν ἀποστολικὴ διδασκαλία, καταγγέλλει γενικότερα τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ τὴ «δογματικὴ ἀσάφεια» τοῦ παπισμοῦ καὶ προβάλλει τὴν ἀνάγκη ἐπιστροφῆς σὲ μία πιὸ αὐστηρὴ προσήλωση πρὶν τὴ Β΄ Βατικανὴ Σύνοδο.
Ἀσκεῖ ἐπίσης ἔντονη κριτικὴ στὸν πάπα Μπεργκόλιο ἢ Φραγκίσκο, θεωρώντας ὅτι ἡ νεωτερικὴ γραμμὴ του ὑπονομεύει τὴ συνέχιση τῆς ἀποστολικῆς παράδοσης καὶ τὴν αὐθεντικότητα τῆς διδασκαλίας. Ἐπισημαίνει τὴν ἀνάγκη συνοδικότητας καὶ πιὸ ὀρθολογικῆς διαχείρισης τῆς ἐξουσίας, ὑπενθυμίζοντας τὴν ὀρθόδοξη εὐαισθησία γιὰ συνοδικὴ διοίκηση.
Ἡ κριτική του ἐπεκτείνεται καὶ στὸ κοινωνικο πολιτικὸ πεδίο, ὅπου καταγγέλλει διεθνεῖς τάσεις ἐκκοσμίκευσης καὶ ἰδεολογικοῦ σχετικισμοῦ, καλώντας σὲ ἐπαναφορὰ τῶν χριστιανικῶν ἀρχῶν στὴν καθημερινὴ ζωή. Τέλος, δίνει ἔμφαση στὴ σημασία τῆς συνέχειας τῆς παράδοσης ὡς ζωντανὸ κριτήριο ἀλήθειας καὶ σταθερότητας τῆς πίστης.
Ἡ ὑπόθεση τοῦ Viganó ἀναδεικνύει τὶς ἐντάσεις ποὺ ὑπάρχουν μέσα στὸν παπισμό, εἰδικὰ γύρω ἀπὸ τὸν ρόλο τοῦ πάπα, τὴ συνοδικότητα, τὴν παραδοσιακὴ λατρεία καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ αὐθεντία, ἐνῶ ταυτόχρονα προσφέρει ἀφορμὴ γιὰ βαθύτερο θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιολογικὸ προβληματισμό.
Αὐτός, ὅμως, εἶναι σὲ τελικὴ ἀνάλυση ὁ σύγχρονος παπισμός. Ἐνῶ μιλάει γιὰ ἑνότητα ἐν τῇ ποικιλίᾳ καὶ γιὰ ποικιλία ἐν τῇ ἑνότητι, δὲν διστάζει νὰ καταδικάζει παραδοσιακὲς λατινικὲς φωνὲς σὲ ἀκοινωνησία, καταδίκες οἱ ὁποῖες δὲν μποροῦν παρὰ νὰ δροῦν εὐεργετικὰ σὲ ὅποιον καταδικάζεται, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ θέλει καὶ ζητᾶ δικαιοσύνη.