ΜΕΡΟΣ Δ΄
Οἱ Ντὰντ καὶ Λίνσκι, στὸ βιβλίο τους «Θεωρίες συνωμοσίας» (μτφ.: Κ. Πανσέληνος, ἔκδ. Μεταίχμιο, 2024), τὸ ὁποῖο ξεκινήσαμε νὰ παρουσιάζουμε στὸ Α΄ καὶ Β΄ Μέρος τῶν μαθημάτων ποὺ ἀφοροῦν τὴν προπαγανδιστικὴ ρετσινιὰ τοῦ «συνωμοσιολόγου», ὀρθῶς ἀναφέρουν ὅτι «οἱ μονοσυμβαντικὲς θεωρίες συνωμοσίας τείνουν νὰ ὁδηγοῦν ἀναπόδραστα σὲ συστημικὲς θεωρίες», ἀρνοῦνται ὅμως πεισματικὰ νὰ παραδεχθοῦν ὅτι πράγματι τὰ μεγαλύτερα δεινά τῆς ἀνθρωπότητας ἔχουν ὡς κεντρικὴ πηγὴ τους τὸν ἀρχιδιώκτη της, ἐκεῖνον ποὺ ἀπὸ καταβολῆς κόσμου πολέμησε τὸν ἄνθρωπο, δηλ. τὸν Σατανᾶ.
Μάλιστα, ρητῶς οἱ συγγραφεῖς ἀπορρίπτουν τὴν δράση τοῦ Σατανᾶ πού, ὡς ἀόρατος μαριονεττίστας, συνηθίζει νὰ χειραγωγεῖ τὶς πολυάριθμες μαριονέττες του, προκειμένου νὰ καταφέρει τὸν τελικὸ στόχο του, δηλ. νὰ ἐπιβάλει μία Παγκόσμια Κυβέρνηση, στὴν κεφαλὴ τῆς ὁποίας θὰ κάθεται τὸ μεγαλύτερο καὶ πιὸ πιστὸ πιόνι του, δηλ. ὁ Ἀντίχριστος (ὅ.π., σ. 63).
Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτή, οἱ συγγραφεῖς χλευάζουν ὡς «συνωμοσιολόγο» τὸν Ἀμερικανὸ εὐαγγελικὸ καὶ πρώην προεδρικὸ ὑποψήφιο Πὰτ Ρόμπερτσον (Pat Robertson), ὁ ὁποῖος «ἐνέπλεξε τοὺς Πεφωτισμένους καὶ τοὺς Μασόνους σὲ μία συνωμοσία ποὺ φιλοδοξοῦσε νὰ ἐγκαθιδρύσει μία παγκόσμια κυβέρνηση». Φυσικά, οἱ συγγραφεῖς ἀποσιωποῦν τὸν μακρὺ κατάλογο ἠχηρῶν ὀνομάτων ἀπὸ τὸ παρελθὸν μέχρι καὶ σήμερα ποὺ ζητοῦν ἢ συζητοῦν τὴν ἐγκαθίδρυση Παγκόσμιας Κυβέρνησης ἀξιοποιώντας ὡς προπαγανδιστικὸ λάβαρο τὸ σύνθημα «τὰ παγκόσμια προβλήματα ἀπαιτοῦν παγκόσμιες λύσεις». Ἦταν, ἄραγε, συνωμοσιολόγοι, φέρ’ εἰπεῖν, ὁ Ἄλμπερτ Ἀϊνστάιν, ὁ Κὰρλ Γιάσπερς, ὁ Μπέρτραντ Ράσελ, ὁ Ἰσαὰκ Ἀσίμωφ καὶ πάμπολλοι ἄλλοι διανοούμενοι, οἱ ὁποῖοι μιλοῦσαν γιὰ τὴν ἀνάγκη σχηματισμοῦ Παγκόσμιας Κυβέρνησης;
Δὲν πρέπει δὲ νὰ διαλάθει τὴν προσοχή μας ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν παραδοχὴ τοῦ Ταγκυὲφ «ὁρισμένοι συνωμοσιολόγοι ἰδεολόγοι διέδωσαν […] τὴν θέση [ὅτι] ὁ Ἀμερικανὸς Πρόεδρος [Τζ. Φ. Κέννεντι] δολοφονήθηκε μὲ ἐντολὴ τῆς μυστικῆς “παγκόσμιας κυβέρνησης”, τὴν ὁποία ἑτοιμαζόταν νὰ ἀποκαλύψει» (Taguieff, Συνωμοσιολογικὴ σκέψη καὶ «θεωρίες τῆς συνωμοσίας», μτφ.: Ἀναστασία Ἠλιαδέλη, ἔκδ. Ἐπίκεντρο, Ἀθήνα 2015, σ. 30).
Εἰς ἐπίρρωσιν τῆς ὑπόνοιας ὅτι «ὅλα γίνονται», γιὰ νὰ ὑλοποιηθεῖ τὸ «μεγάλο κόλπο» τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ 1956 στὸ μασονικὸ περιοδικὸ «Ἰλισὸς» (τεῦχ. 2ο, σ. 65 ἑπ.) εἶχε δημοσιευθεῖ ἕνα ἀποστομωτικὸ γιὰ τοὺς ἀρνητὲς αὐτῆς τῆς ὑπερσυνωμοσίας ἄρθρο τοῦ Dr Mukerji μὲ τίτλο «Παγκόσμια Κυβέρνηση» (τὸ ἄρθρο αὐτὸ ἀναδημοσιεύθηκε στὸ ἐπίσης μασονικὸ περιοδικὸ «Κόρυμβος», τεῦχ. 11, Ὀκτ.-Νοεμ. 1987, περίοδος Θ΄, σ. 15 ἑπ.· βλ. καὶ Μοναχοῦ Ἀβερκίου, Ἡ μασονία ἀπὸ αὐθεντικὲς πηγές, ἔκδ. «Τὸ Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2024, σ. 71), στὸ ὁποῖο ὁ συγγραφέας προανήγγειλε τὴν ἐγκαθίδρυση μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης εἴτε μὲ τὴν συναίνεση τῶν λαῶν εἴτε διὰ τῆς βιαίας ἐπιβολῆς της, ἀνέφερε δὲ τοὺς τέσσερεις τρόπους σχηματισμοῦ της (δηλ. ὡς ἑκούσιο καὶ δημοκρατικὸ σχέδιο τῶν Εἰρηνόφιλων, ὡς ἀποτέλεσμα ἑνὸς νέου παγκοσμίου πολέμου, ὡς προϊὸν ὁλοκληρωτικῆς δικτατορίας ἢ ὡς συνδυασμὸς τῶν παραπάνω).
Ὅτι θὰ ὑπάρξει Παγκόσμια Κυβέρνηση εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, εἴτε μὲ τὴ συναίνεση τῶν λαῶν, εἴτε μὲ τὴν κατάκτησή τους (“We shall have world government, whether or not we like it. The question is only whether world government will be achieved by consent or by conquest”) εἶναι μία θέση ποὺ εἶχε ἐκφράσει στὶς 17.2.1950 ἐνώπιον τῆς ὑποεπιτροπῆς γιὰ τὴν Ἀναθεώρηση τοῦ Χάρτη τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν (πρόκειται γιὰ μία εἰδικὴ ὑποεπιτροπὴ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξωτερικῶν Σχέσεων τῆς Γερουσίας τῶν ΗΠΑ) καὶ ὁ Γερμανοαμερικανὸς τραπεζίτης Τζαίημς Πὸλ Βάρμπουργκ (James Paul Warburg).
Ἀλλ’ ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ Συμβούλιο, ὅπως ἐπίσης ἡ Τριμερὴς Ἐπιτροπὴ καὶ ἡ διαβόητη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ἀποτελοῦν, κατὰ τοὺς Ντὰντ καὶ Λίνσκι, ἀθῶες ὁμάδες ποὺ ἁπλῶς «ἐπιχειροῦν νὰ καλλιεργήσουν τὴ διεθνῆ συνεργασία» (ὅ.π., σ. 65)! Φυσικά, στὴν ἀπενοχοποίηση αὐτῶν τῶν ὁμάδων στοχεύουν καὶ τὰ ὑπόλοιπα βιβλία ποὺ ἔχουν γραφτεῖ γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῶν «θεωριῶν συνωμοσίας». Ἐπὶ παραδείγματι, ὁ Νικόλας Δημητριάδης, στὸ βιβλίο του «Θεωρίες συνωμοσίας καὶ πολιτική. Μυστικὲς ὀργανώσεις, ψευδοϊστορικοὶ μῦθοι καὶ χιλιαστικὲς δοξασίες στὴν ὑπηρεσία τῆς προπαγάνδας» (Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2025, σ. 187), ἀναφέρει ὅτι:
«Ἡ συνωμοσιολογία στὶς Η.Π.Α. περιστρέφεται προνομιακὰ γύρω ἀπὸ ὑπαρκτὲς ἢ ἀνύπαρκτες μυστικὲς ὀργανώσεις, τῶν ὁποίων ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ ἐπιρροὴ ὑπερτονίζεται: Οἱ Ἰλλουμινάτι, οἱ Μασόνοι, τὸ Βατικανό, τὰ διάφορα ἱπποτικὰ τάγματα, οἱ Σιωνιστὲς καὶ οἱ Καμπαλιστὲς καὶ οἱ σατανιστές, ἡ λέσχη Μπίλντερμπεργκ καὶ οἱ μεγάλοι παγκόσμιοι ὀργανισμοί, προσλαμβάνουν ὑπερφυσικὲς διαστάσεις καὶ ἰδιότητες, ἀποκτοῦν μυθικὴ ὑπόσταση καὶ ἔρχονται νὰ συναντήσουν τοὺς πάσης φύσεως ἐξωγήινους, ἑρπετανθρώπους Ἀνουνάκι, Νεφελὶμ καὶ διάφορα ἄλλα τρομακτικὰ πλάσματα».
Στηλιτεύοντας τὴν κατασκευὴ «ἀπόλυτων ἐχθρῶν» (μία τακτική, ὡστόσο, ποὺ εἶναι προσφιλὴς σὲ ὅσα μέλη τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ ἀνήκουν στὸ στρατόπεδο τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων), ὁ Ταγκυὲφ σημειώνει, ἀντιστοίχως, ὅτι: «Αὐτοὶ οἱ ἐχθροὶ κατασκευάζονται ὡς σκοτεινὲς καὶ κακόβουλες δυνάμεις, γιὰ τὶς ὁποῖες οἱ στόχοι (κυριαρχία, ἐκμετάλλευση, ἐξόντωση) δικαιολογοῦν ὅλα τὰ μέσα. Ἀπὸ ἐδῶ ἀπορρέει ἡ διαβολοποίησή τους: ἰησουίτες, μασόνοι, “πλουτοκράτες”, “ἑβραῖο-μασόνοι”, “ἑβραῖο-καπιταλιστές” ἢ “ἑβραῖο-μπολσεβίκοι” στὸν κόσμο τοῦ χθές, “διεθνεῖς χρηματιστές”, “ἰμπεριαλιστές”, “καπιταλιστές”, “νεοφιλελεύθεροι”, “νέοι κυρίαρχοι τοῦ κόσμου”, “ἑβραῖο-σταυροφόροι” ἢ “ἀμερικανὸ-σιωνιστές” στὸν σημερινὸ κόσμο» (Taguieff, ὅ.π., σ. 44).
Ἀλλὰ καὶ ὁ Αὐστριακὸς φιλόσοφος Κὰρλ Πόπερ (Karl Popper) στὸν Β΄ Τόμο τοῦ ἐμβληματικοῦ ἔργου του «Ἡ ἀνοιχτὴ κοινωνία καὶ οἱ ἐχθροί της» (Τόμ. ΙΙ: Hegel, Marx καὶ τὰ ἐπακόλουθα, μτφ.: Εἰρήνη Παπαδάκη, ἔκδ. Δωδώνη, Ἀθήνα-Γιάννινα 1982, σ. 144 ἑπ.) εἶχε θέσει στὸ στόχαστρό του τὶς «θεωρίες συνωμοσίας», ἐντοπίζοντας τὸ θεμελιῶδες σφάλμα τους στὴν θέση ὅτι κάθε κοινωνικὸ συμβὰν ποὺ προκαλεῖ ἀπέχθεια στὸν πολίτη (ὁ πόλεμος, ἡ ἀνεργία, ἡ πτώχεια κ.λπ.) «ἀποτελεῖ ἀποτέλεσμα ἄμεσου σχεδίου ὁρισμένων ἰσχυρῶν ἀνθρώπων ἢ ὁμάδων» (εἰδικότερα, κάνει λόγο γιὰ «ὀλέθριες ὁμάδες πιέσεων, ἡ ἀχρειότητα τῶν ὁποίων εἶναι ὑπεύθυνη γιὰ ὅλα τὰ κακὰ, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὑποφέρουμε», ἀναφέρει δὲ τοὺς Σοφούς τῆς Σιών, τοὺς φορεῖς τῶν μονοπωλίων καὶ τοὺς καπιταλιστὲς ἢ τοὺς ἰμπεριαλιστές), ποὺ ἔχουν καταλάβει τὴν θέση τῶν ὁμηρικῶν θεῶν, «οἱ συνωμοσίες τῶν ὁποίων ἐξηγοῦν τὴν ἱστορία τοῦ Τρωικοῦ πολέμου».
Μολονότι ὁ Πόππερ παραδεχόταν ὅτι «συνωμοσίες γίνονται», καὶ δὴ ὅτι ἀποτελοῦν «τυπικὰ κοινωνικὰ φαινόμενα», θεωροῦσε –ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὅ,τι διδάσκει βιωματικὰ ἡ ἱστορία– ὅτι «ἐλάχιστες ἀπ’ αὐτές, τελικὰ πετυχαίνουν», μὲ ἄλλα λόγια «οἱ συνωμότες σπάνια ἀποπερατώνουν τὴ συνωμοσία τους» γιὰ τὸν ἑξῆς λόγο: «Ἡ κοινωνικὴ ζωὴ δὲν εἶναι μόνο μία δοκιμασία ἰσχύος ἀνάμεσα σὲ ἀντιτιθέμενες ὁμάδες: εἶναι δράση μέσα σ’ ἕνα περισσότερο ἢ λιγότερο ἐλαστικὸ ἢ εὔθραυστο πλαίσιο θεσμῶν καὶ παραδόσεων καὶ δημιουργεῖ, πέρα ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνειδητὲς ἀντίπαλες δράσεις, πολλὲς ἀπρόβλεπτες ἀντιδράσεις στὸ ἐσωτερικὸ αὐτοῦ τοῦ πλαισίου».
Ὡς ἐκ τούτου, κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Αὐστριακοῦ φιλοσόφου, οἱ «συνωμοσιολόγοι» παραβλέπουν μία πολὺ σημαντικὴ παράμετρο, δηλ. ὅτι οἱ σκόπιμη ἀνθρώπινη δράση συνοδεύεται ἀπὸ μὴ σκόπιμες κοινωνικὲς ἐπιπτώσεις. Ἐπὶ παραδείγματι, «ἄν, λόγου χάρη, ἕνας ἄνθρωπος θέλει ἐπιτακτικὰ νὰ ἀγοράσει ἕνα σπίτι, μποροῦμε μὲ σιγουριὰ νὰ θεωρήσουμε δεδομένο ὅτι ἐπιθυμία του δὲν εἶναι νὰ ἀνεβάσει τὴν τιμὴ τοῦ σπιτιοῦ αὐτοῦ στὴν ἀγορά. Ὡστόσο, τὸ γεγονὸς ὅτι ἐμφανίζεται στὴν ἀγορὰ ὡς ἀγοραστὴς θὰ τείνει νὰ προκαλέσει ἄνοδο τῶν τιμῶν τῆς ἀγορᾶς». Εἶναι μὲν ὀρθὸ ὅτι «οἱ πωλητὲς γνωρίζουν τὴν παρουσία τοῦ ἀγοραστῆ στὴν ἀγορά, καθὼς καὶ ὅτι ἐλπίζουν πὼς θὰ πετύχουν μία ἀνώτερη τιμὴ» (αὐτοὶ εἶναι οἱ ψυχολογικοὶ παράγοντες), «δὲν πρέπει ὅμως νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ γνώση καὶ αὐτὴ ἡ ἐλπίδα δὲν ἀποτελοῦν ἔσχατα δεδομένα τῆς ἀνθρώπινης φύσης καὶ ὅτι, μὲ τὴ σειρά τους, μποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν μὲ ὅρους τῆς κοινωνικῆς κατάστασης – ποὺ ἐδῶ εἶναι ἡ κατάσταση τῆς ἀγορᾶς» (ὅ.π., σ. 147). Γι’ αὐτό, ὁ Πόππερ πίστευε ὅτι εἶναι ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη νὰ μελετήσει ἡ κοινωνικὴ ἐπιστήμη τὶς «κοινωνικὲς καταστάσεις», μὲ ἄλλα λόγια τὴν «καταστασιακὴ λογικὴ» (situation logic).
Ἡ ἄποψη τοῦ Πόππερ διαψεύδεται πανηγυρικὰ ἀπὸ τὶς φρικτὲς διαπιστώσεις ποὺ ἔχει κάνει ὁ Χάξλεϋ στὸ βιβλίο του «Ἐπιστροφὴ στὸν θαυμαστὸ καινούργιο κόσμο» (μτφ.: Στ. Παϊπέτης, ἔκδ. Μέδουσα, Ἀθήνα 2014, σ. 46 ἑπ.). Ἐκεῖ διετύπωσε κάποιες κεφαλιώδους σημασίας σκέψεις, μέσῳ τῶν ὁποίων σκιαγραφoῦσε τὴν καταστρεπτικὴ πορεία ποὺ διέκρινε ὅτι ἀκολουθεῖ ὁ κόσμος μας. Ἡ διαπίστωσή του ὅτι ἡ ἐξουσία συγκεντρώνεται ὁλοένα καὶ περισσότερο σὲ λιγότερα χέρια, ἐνῶ παράλληλα βελτιστοποιεῖται συνεχῶς ὁ μηχανισμὸς χειραγώγησης τῶν μαζανθρώπων δικαιώνει τὴν κεντρικὴ θέση τῶν «συνωμοσιολόγων» ὅτι δὲν καθορίζουν τὴν τύχη τῆς ἀνθρωπότητας οἱ ἀθέλητες κοινωνικὲς ἐπιπτώσεις ἀλλὰ οἱ ἠθελημένες, ὀρθότερα: σχεδιασμένες ἐνέργειες μίας εὐάριθμης ὑπερεθνικῆς ἐλίτ, ἡ ὁποία χειρίζεται τοὺς πολιτικοὺς τῶν ἐθνῶν-κρατῶν σὰν εὔκαμπτες καὶ εὔπλαστες μαριονέττες, ἀνίκανες ἢ ἀπρόθυμες νὰ ἐναντιωθοῦν στὸν σχεδιασμὸ τῆς παγκόσμιας ὀλιγαρχίας γιὰ τὴν ἐπιβολὴ μίας «ὑπὲρ-ὀργάνωσης» (Over-Organization) ποὺ ἀποσκοπεῖ στὸν ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο (totalitarian control) τῶν κοινωνιῶν.
Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸν Δημητριάδη, ὑπάρχει ἕνα σημεῖο στὸ βιβλίο του, ὅπου ἐκτίθεται ἀνεπανόρθωτα (ὅ.π., σ. 189): ἀφοῦ προηγουμένως ἔχει εἰρωνευτεῖ ἐκείνους ποὺ εὐλόγως θεωροῦν ὅτι «ὅλες οἱ σημαντικὲς στιγμὲς τῆς ἀμερικανικῆς Ἱστορίας, ἀπὸ τὴ δολοφονία τοῦ Κένεντι μέχρι τὴν ἐπίθεση στοὺς δίδυμους πύργους ἔχουν συνοδευθεῖ ἀπὸ θεωρίες συνωμοσίας ποὺ θέλουν διάφορα “ἀόρατα κέντρα” νὰ δροῦν στὸ παρασκήνιο», κάνει λόγο γιὰ «μία ὁλόκληρη παραφιλολογία γύρω ἀπὸ τὸν σατανισμὸ καὶ τὶς ἀνίερες τελετές του» ποὺ «κυκλοφορεῖ στὸ διαδίκτυο, προβάλλοντας κάθε ἀπίθανη θεωρία». Καὶ συνεχίζει:
«Ἔτσι, κάθε λίγο τὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης θὰ ὑποδε-χθοῦν κάποια νέα ἀποκάλυψη, κάποια παραποιημένη φωτογραφία ἢ κάποια ἀμφιλεγόμενη δήλωση ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ξεσκεπάζει τὰ ἐκτεταμένα σατανιστικὰ δίκτυα τῆς παγκόσμιας ἐλίτ, εἴτε πρόκειται γιὰ τὸ “βαθὺ κράτος” τῶν Η.Π.Α. εἴτε γιὰ τοὺς διεφθαρμένους δισεκατομμυριούχους εἴτε γιὰ τὴν “ἀρχιέρεια Μέρκελ καί… τὸν βωμὸ τῆς Διὸς τῆς ἀρχαίας Περγάμου”».
Ἐν τούτοις, ἡ δημοσιοποίηση πολλῶν ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν (σὲ πολλὲς περιπτώσεις, ὅμως, μὲ καλυμμένα τὰ κρίσιμα ὀνόματα) ἐπαλήθευσε τὸν ἰσχυρισμὸ τῶν δῆθεν «συνωμοσιολόγων» ὅτι ἡ συμπαγὴς πλειοψηφία τῆς παγκόσμιας ἐλὶτ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀρρωστημένα μυαλὰ ποὺ ἐπιδίδονται, μεταξὺ ἄλλων, σὲ πράξεις παιδεραστίας, παιδικῆς πορνογραφίας, ἐμπορίας ἀνθρώπων, καννιβαλισμοῦ καὶ σατανολατρείας!
Μάλιστα, ὁ Δημητριάδης (ὅ.π., σ. 210 ἑπ.) κάνει τὸ μεγάλο λάθος νὰ λοιδορήσει ὅσους τολμοῦσαν νὰ μιλοῦν γιὰ τὴν «λίστα Ἐπστάιν», ἡ ὁποία, ὅταν ἐξεδόθη τὸ βιβλίο του, δὲν εἶχε ἀκόμη δεῖ τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας, ἀλλὰ ὁ συγγραφέας ἦταν βέβαιος ὅτι τέτοια λίστα ἦταν ἀποκύημα τῶν συνωμοσιολόγων καί, κατὰ τὸν Τράμπ, «φέικ νιοὺζ τῶν Δημοκρατικῶν».
Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὁ Δημητριάδης ἔχει ἀφιερώσει ἕνα ἀπὸ τὰ κεφάλαιά του στὶς «θεωρίες συνωμοσίας» γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὁ συγγραφέας περιγράφει ὡς «ἀντιχριστολογικὴ μανία» τὴν ἐνασχόληση τῶν πιστῶν μὲ τὸ χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου (τὸ ὁποῖο σχολιάζει εἰρωνικὰ ὅτι «θεωρεῖται, κατὰ κάποιον τρόπο, ἀνεξίτηλο»), τὰ τσιπάκια καὶ τὸ 666, ποὺ δὲν πιστεύει φυσικὰ ὅτι θὰ ἐμφυτευθοῦν στοὺς ἀνθρώπους (σ. 246). Εἰδικὰ γιὰ τὸ 666 σημειώνει δηκτικὰ ὅτι πηγάζει ἀπὸ τὴν «ἐμμονὴ μὲ τὸν Ἀντίχριστο», τὴν ὁποία συναντᾶμε καὶ στὴν Ἑλλάδα, ὅπου ὑποστηρίζεται ὅτι ὁ ἀριθμὸς τοῦ Θηρίου «ὑποτίθεται ὅτι βρίσκεται παντοῦ, ἀπὸ τὶς πιστωτικὲς κάρτες μέχρι τὰ ἐμβόλια γιὰ τὸν κορωνοϊό».
Μάλιστα, συμπληρώνει ὅτι «τὸ ὑποτιθέμενο χάραγμα ἀποτέλεσε μία καλοδεχούμενη προσθήκη στὴν παραφιλολογία τοῦ ἀντιεμβολιαστικοῦ κινήματος: ὑποστηρίχθηκε ὅτι τὸ ἐμβόλιο τοῦ Μπὶλ Γκέιτς ἐμφυτεύει στὸ σῶμα μας ἕνα μικροτσὶπ μὲ τὸν ἀριθμὸ τοῦ Θηρίου». Ἀμέσως μετά, ὁ Δημητριάδης φθάνει στὸ σημεῖο νὰ ἀμφισβητήσει τὸ αὐτονόητο, δηλ. ὅτι ἡ μασκοφορία ἐντὸς τῶν ἐκκλησιῶν ἀποτελεῖ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀποδοκιμάζει δὲ τὴν ἀναγωγὴ τῆς ἀντίθετης ἄποψης (τὴν ὁποία ὁ ἴδιος προφανῶς ἀσπάζεται) σὲ μία «νέα αἵρεση τῆς ἀποϊεροποίησης τῶν Ἱερῶν Ναῶν» (ὅ.π., σ. 247).
Ἐπιπροσθέτως, ὁ συγγραφέας αὐτὸς καταλήγει στὸ ἑξῆς ἀπίστευτο συμπέρασμα (ὅ.π., σέλ. 247): «Βλέπουμε πιὰ ὅτι μὲ τὸ ζήτημα τοῦ χαράγματος, φθάνουμε στὰ ὅρια τῆς μαγείας καὶ τῆς βλασφημίας. Δυστυχῶς ὅμως ἡ ἀντιχριστολογία καὶ ἡ περὶ χαράγματος ἐμμονὴ ἐξαπλώθηκε στὴν Ἑλλάδα χωρὶς νὰ συναντήσει ὀργανωμένη ἀντίσταση ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δείχνει μέχρι σήμερα νὰ ὑποτιμᾶ τὸν κίνδυνο ποὺ πρεσβεύει ὁ εὐρύτερος χῶρος τῆς συνωμοσιολογίας».
Ἂς ἐπιστρέψουμε, ὅμως, στὸ βιβλίο τῶν Ντὰντ καὶ Λίνσκι γιὰ νὰ θέσουμε τὸ ἑξῆς ἐρώτημα: Πόσο σοβαρὰ μπορεῖ νὰ πάρει κανεὶς ἕνα βιβλίο γιὰ τὶς «θεωρίες συνωμοσίας» ποὺ λοιδορεῖ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, ὑπονοώντας ὅτι τὸ βιβλίο τῆς «Ἀποκάλυψης» ποὺ ἔγραψε στὴν Πάτμο τὸν 1ο αἰώνα μ.Χ. εἶναι συνωμοσιολογικό, ἐπειδὴ «μᾶς σύστησε ἕνα καινούργιο πράκτορα τοῦ κακοῦ καὶ τῆς δυστυχίας – πού ἀνταγωνιζόταν στὰ ἴσα τὸν Θεό»; Ἰδοὺ τί ἀπίστευτα πράγματα γράφουν στὴν συνέχεια γιὰ τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη οἱ δύο αὐτοὶ ἐπικίνδυνοι συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦν –ἢ προσποιοῦνται ὅτι ἀγνοοῦν– τὴν ἀλφαβήτα τῆς Γενέσεως τοῦ κόσμου μας, ἀφοῦ ὁ Σατανᾶς δὲν ἦταν κάποιος «καινούργιος πράκτορας τοῦ κακοῦ καὶ τῆς δυστυχίας» (sic), ἀλλὰ ὁ ἀρχέγονος ἐχθρὸς τῶν Πρωτοπλάστων καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας:
«Τὸ βιβλίο αὐτὸ χρέωνε ὅλα τὰ κακά τοῦ κόσμου στὴ συνωμοσία ποὺ ἔπλεξαν ὁ Σατανᾶς μὲ τὰ τσιράκια του, τὸν Ἀντίχριστο καὶ τὸ Θηρίο. Ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα ξέφρενο καὶ ἀλλόκοτο νέο ἀφήγημα τῆς ἀνθρωπότητας, μὲ μακάβρια κορύφωση ποὺ περιλάμβανε ἀπαίσια τέρατα, συγκρούσεις στρατιῶν, λίμνες φωτιᾶς καὶ τὴν τελικὴ κρίση. […] Ἡ ἀποκάλυψη εἶναι γεμάτη κωδικὲς ὀνομασίες καὶ μυστικιστικοὺς ἀριθμοὺς –μὲ πιὸ γνωστὸ τὸ 666–, ποὺ μᾶς παροτρύνουν νὰ τὴν ἐπανερμηνεύουμε διαρκῶς. Γιὰ τὸν αἱμοχαρῆ της συγγραφέα, τὸν Ἰωάννη τῆς Πάτμου, τὰ θηρία τοῦ Σατανᾶ ἀντιπροσώπευαν τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, ἕνα πραγματικὰ τυραννικὸ καθεστώς. Ὅταν ὅμως ἡ Ρώμη προσχώρησε στὸν Χριστιανισμὸ χωρὶς νὰ φέρει τὸν παράδεισο ἐπὶ τῆς γῆς, οἱ ἀναγνῶστες τῆς Ἀποκάλυψης ἄρχισαν νὰ ἐντοπίζουν θηρία παντοῦ ὁλόγυρά τους. Βασιλιάδες, αὐτοκράτορες καὶ πάπες δὲν ἦταν ἁπλοὶ πολιτικοὶ ἀντίπαλοι, ἀλλὰ καὶ πράκτορες τοῦ ἀπόλυτου κακοῦ».
Δυστυχῶς, τέτοια θλιβερὰ καὶ ἄκρως ἐπικίνδυνα προπαγανδιστικὰ βιβλία τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ἀποδομοῦν τὶς «θεωρίες συνωμοσίας» κατακλύζουν τὶς προθῆκες ὄχι μόνο τῶν βιβλιοπωλείων, ἀλλὰ καὶ τῶν σοῦπερ-μάρκετ, ἀποχαυνώνοντας τὸν κοσμάκη, ὁ ὁποῖος, ἂν τὰ διαβάσει, γίνεται ὁ καλύτερος χρήστης τῆς τηλεδιασωλήνωσης, ποὺ θὰ τὸν κρατήσει γιὰ πάντα δεσμώτη στὸ σύγχρονο τηλε-σπήλαιο τοῦ Πλάτωνα. Ἀλίμονο σὲ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀποκρυπτογραφήσει τὰ μοτίβα, τοὺς τρόπους δράσης τῶν συνωμοτῶν καὶ προσπαθοῦν νὰ ἀφυπνίσουν τοὺς ἐξαπατημένους μαζανθρώπους!
Κωνσταντῖνος Βαθιώτης
Καθηγητής Νομικῆς