Ἐπειδή, ὅπως λέγει ὁ θυμόσοφος λαός μας: “ὁ λύκος στήν ἀναμπουμπούλα χαίρεται”…
Μαζί μέ τόν Κορωναϊόν ἔκανε τήν
ἐπανεμφάνισίν του καί ὁ Οἰκουμενισμός!
Tοῦ κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου
Στήν ἱστοσελίδα «ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ» δημοσιεύθηκε κατ’ αὐτάς τό κάτωθι ἄρθρο, τό ὁποῖο εἶναι σκόπιμο νά τό παραθέσουμε ὁλόκληρο, παρά τό ἰοβόλο περιεχόμενό του, διότι ἔτσι θά κατανοηθεῖ περισσότερο, δι’ ἄλλη μία φορά, τό ποῦ ἔχομε φθάσει!
Τό ἐν λόγῳ ἄρθρο ὑπογράφεται ἀπό τά πρόσωπα πού θά δεῖτε στή συνέχεια καί ἀναρτᾶται στό ἀνωτέρω ἱστολόγιο ἀπό τόν ὑπεύθυνο αὐτοῦ κ. Παν. Ἀ. Ἀνδριόπουλο, ὅμως ἀπηχεῖ ἐπί τῆς οὐσίας τίς θέσεις καί τά φρονήματα τοῦ Παναγιωτάτου Αὐθέντου καί Δεσπότου τοῦ Φαναρίου καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.
Θεωροῦμε ὅτι δέν χρειάζονται πολλές ἀναλύσεις καί ἑρμηνεῖες ἐπ’ αὐτοῦ, διά νά γίνουν κατανοητά τά σημαινόμενα, τά πιστευόμενα καί τά προσδοκώμενα ὑπό τοῦ Φαναρίου, τῶν ἐκπροσώπων καί ὑποστηρικτῶν του. Ἄλλωστε μᾶς διευκολύνει ἡ παρρησία καί ἡ πολλάκις ἐπιδεικνυομένη εὐθύτητα τοῦ Προκαθημένου του, ὁ ὁποῖος, εὐκαίρως – ἀκαίρως, δηλώνει τί φρονεῖ, τί ἐπιθυμεῖ καί τί ἐπιδιώκει.
Ἀμέσως μετά τήν ὁλοκλήρωση τῆς παραθέσεως τοῦ ἄρθρου, ἀντί ἄλλου σχολιασμοῦ θά ὑπενθυμίσωμε τί ὁ ἴδιος ὁ κ. Βαρθολομαῖος κατά τά τελευταῖα ἔτη ἔχει ὑποστηρίξει καί δηλώσει σχετικῶς, ὥστε νά μή ὑπάρχει κανένα ἀπολύτως περιθώριο παρεξηγήσεως καί ἐνδεχομένου μομφῆς πρός ἡμᾶς περί παρερμηνειῶν ἤ αὐθαιρέτων συνδυασμῶν καί συμπερασμάτων.
Πρό τῆς παραθέσεως θά περιορισθοῦμε μόνο σέ μία ὑπόμνηση ἑνός ἀποσπάσματος ἐκ τῆς τοποθετήσεως τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης πανδημίας τοῦ νέου Κορωνοϊοῦ. Ἐμπιστευόμαστε δέ τήν κρίση τοῦ πεπαιδευμένου ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ νά ἐξαγάγει αὐτό μόνο τά συμπεράσματά του.
Ἀνέφερε, λοιπόν, μεταξύ ἄλλων ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, προβλεπτικῶς καί πατρικῶς νουθετῶν, πρό ἡμερῶν, τούς πιστούς, ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀντιμετώπιση τῆς νέας αὐτῆς παγκοσμίου ἤ παγκοσμιοποιημένης δοκιμασίας, καί τά ἑξῆς:
“…μὲ ἀφορμὴ τὶς πρωτοφανεῖς συνθῆκες, τὴ δοκιμασία, ποὺ διερχόμαστε ὡς ἀνθρώπινο γένος (;!), ἐξαιτίας τῆς παγκόσμιας ἀπειλῆς ποὺ προκαλεῖ ἡ πανδημία τοῦ νέου κορωνοϊοῦ, γνωστοῦ ὡς Covid-19…. Γι’ αὐτὸ παιδιά μου, ὅπου γῆς, σᾶς προτρέπω πατρικὰ νὰ ἀνταποκρίνεστε μὲ ἀκρίβεια καὶ ὑπομονὴ σὲ ὅλα τὰ δύσκολα, ἀλλὰ ἀπαραίτητα, μέτρα ποὺ λαμβάνουν οἱ ὑγειονομικὲς ὑπηρεσίες καὶ τὰ κράτη. Ὅλα γίνονται γιὰ τὴν προστασία μας, γιὰ τὸ κοινὸ καλό, γιὰ τὸν περιορισμὸ τῆς διασπορᾶς τοῦ ἰοῦ….. Ἴσως κάποιοι ἀπὸ ἐσᾶς αἰσθάνθηκαν ὅτι μὲ τὰ δραστικὰ αὐτὰ μέτρα ὑποτιμᾶται ἢ θίγεται ἡ πίστη. Ὅμως αὐτὸ ποὺ κινδυνεύει, δὲν εἶναι ἡ πίστη ἀλλὰ οἱ πιστοί, δὲν εἶναι ὁ Χριστός, ἀλλὰ οἱ Χριστιανοί μας, δὲν εἶναι ὁ Θεάνθρωπος ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι”.
Ἀφοῦ ὁλοκληρωθεῖ ἡ παράθεση, ἄς ἀναστοχασθοῦμε, ὅπως θά ἔλεγαν καί οἱ σύγχρονοι ἀναθεωρητές, τούς ἀνωτέρω λόγους τοῦ Πατριάρχου καί ἄς ἀπαντήσουμε οἱ ἴδιοι, ἐάν καί κατά πόσον μέσα καί ἀπό αὐτήν τή δοκιμασία κινδυνεύουν μόνον οἱ πιστοί (σωματικῶς ἐννοεῖ ὁ πολιός Πατριάρχης) ἤ καί ἡ Πίστη των. Τοῦτο δέ, ἐν συνδυασμῷ μέ τά ὅσα προκύπτουν ὡς παρενέργειες, λαμβάνοντας ὡς παράδειγμα τό συγκεκριμένο ἄρθρο (περί οὗ ὁ λόγος) καί τήν ἀποδοχή τοῦ πνεύματός του ἤ μᾶλλον τήν ἔμπνευσή του, ὅπως αὐτό ἐν συνεχείᾳ θά τεκμηριωθεῖ, ἀπό τούς λόγους καί τίς θέσεις τοῦ ἰδίου τοῦ νουθετοῦντος, ὡς ἀνωτέρω πατρικῶς, Πατριάρχου.
3/26/2020
ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΕΙΚΟΝΑ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΝΟΣΗΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ
Δημοσιεύουμε σήμερα μία ξεχωριστὴ εἰκόνα μὲ ἁγίους καὶ μάρτυρες ἰατροὺς καὶ νοσηλευτὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα, τὴ μνήμη τῶν ὁποίων τιμοῦν – χωριστὰ – οἱ διαφορετικὲς παραδόσεις τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὴν πρωτότυπη αὐτὴ εἰκόνα – δέηση, θὰ τὴν λέγαμε – φιλοτέχνησε ὁ Νίκος Κοσμίδης, ὁ ὁποῖος μᾶς πληροφορεῖ:
“Κατά τὸν Μεσαίωνα, μὲ τὴν ἔλευση τοῦ «Μαύρου Θανάτου» καὶ σὲ ἄλλες περιόδους ἐπιδημιῶν, οἱ Χριστιανοὶ ἐπικαλοῦνταν τοὺς ἁγίους δεκατέσσερις βοηθοὺς (Auxiliary Saints). Σκέφτηκα νὰ ἀπεικονίσω ἄνδρες καὶ γυναῖκες τοῦ περασμένου αἰώνα, οἱ ὁποῖοι προσέφεραν τὶς ἰατρικές τους ὑπηρεσίες στοὺς ἀσθενεῖς σὲ περιόδους εἰρήνης ἀλλὰ καὶ σὲ περιόδους πολέμου, ὅπως κατὰ τοὺς δύο παγκόσμιους πολέμους καὶ στὸν Ἱσπανικὸ ἐμφύλιο. Ἡ ἱστόρηση τῆς εἰκόνας εἶναι μία προσευχὴ γιὰ ὅσους νοσοῦν ἀπὸ τὸν κορωνοϊό, τὸ ἰατρικό, τὸ νοσηλευτικὸ προσωπικό, καὶ τὶς οἰκογένειές τους, ἀλλὰ καὶ μία οἰκουμενικὴ ἐπίκληση.”
Πρόκειται, λοιπόν, γιὰ μία “οἰκουμενικὴ” εἰκόνα καὶ ὡς τέτοια ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία.
Ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ πλήττει σήμερα ὅλους τοὺς χριστιανοὺς καὶ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὁπότε ὅλοι θυμόμαστε τὸ Παύλειον “τοῦ Θεοῦ γένος ἐσμέν”.
Μὲ ἀφορμὴ τὸν πολύχρονο πόλεμο στὴν Συρία, ἔγινε λόγος γιὰ τὸν “οἰκουμενισμὸ τοῦ μαρτυρίου”, καθὼς οἱ χριστιανοὶ ὅλων τῶν δογμάτων ἀδιακρίτως ἦσαν θύματα τῆς φρίκης τοῦ πολέμου.
Στὸν καιρὸ τοῦ κορωνοϊοῦ θὰ μπορούσαμε νὰ μιλήσουμε γιὰ τὸν “οἰκουμενισμὸ τῆς πανδημίας”, ἀφοῦ ὅλοι καλοῦνται νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν πόλεμο τῆς πανδημίας, μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα ποὺ εἶναι σὲ ὅλους γνωστά: εὐθύνη, προσευχή, ὑπομονή, ἀλλὰ καὶ θυσία, ὅπως αὐτὴ τοῦ προσβληθέντος ἀπὸ κορωνοϊὸ Ρωμαιοκαθολικοῦ ἱερέα Giuseppe Berardelli, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὸν ἀναπνευστῆρα του στὸν διπλανὸ ἀσθενῆ καὶ πέθανε. Γιὰ νὰ ζήσει ὁ ἄλλος!
Αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ λογικὴ τῶν ἁγίων ἰατρῶν καὶ νοσηλευτῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα, ποὺ ἱστόρησε ὁ Νίκος Κοσμίδης: Γιὰ νὰ ζήσει ὁ κόσμος!
Π.Α.Α.
Τοῦ Νίκου Κοσμίδη, Γ. Γραμματέα τοῦ Κέντρου Οἰκουμενικῶν, Ἱεραποστολικῶν καὶ Περιβαλλοντικῶν Μελετῶν “Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου”, Μεταπτυχιακοῦ φοιτητῆ Θεολογίας
Τετάρτη 25 Μαρτίου, Ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ
Βιογραφικὰ στοιχεῖα τῶν εἰκονιζόμενων προσώπων
– Μακάριος π. Tarres i Claret (30 Μαΐου 1905 – 31 Αὐγούστου 1950)
Ἱσπανὸς ρωμαιοκαθολικὸς κληρικὸς ἀπὸ τὴ Βαρκελώνη, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς γιατρὸς στὸν Δημοκρατικὸ Στρατὸ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Ἱσπανικοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Προσέφερε τὶς ὑπηρεσίες του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἰδιαίτερα σὲ ὅσους ἔπασχαν ἀπὸ φυματίωση, ἐνῷ ἵδρυσε καὶ κλινικὴ γιὰ ἄπορους ἀσθενεῖς, τὴν ὁποία ἀφιέρωσε στὴν Παναγία. Συνήθιζε νὰ ἀποκαλεῖ τὸ αὐτοκίνητό του, «ἐργαλεῖο ἐργασίας», τὸ ὁποῖο καὶ χρησιμοποίησε ὡς μέσο εὐαγγελισμοῦ.
– Ἅγιος Richard Pampuri (2 Αὐγούστου 1897 – 1 Μαΐου 1930)
Ἰταλὸς ρωμαιοκαθολικὸς γιατρὸς καὶ βετεράνος τοῦ Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέλος τοῦ τάγματος τῶν Νοσηλευτῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μεγάλου Πολέμου προσέφερε στὸ πεδίο τῆς μάχης τὶς ἰατρικές του ὑπηρεσίες. Μὲ τὴ λήξη τοῦ πολέμου, ὁλοκλήρωσε τὶς ἰατρικές του σπουδὲς καὶ τὴν πρακτική του ἐξάσκηση, χωρὶς νὰ χρεώνει τοὺς ἀσθενεῖς του. Ἔγινε μέλος τοῦ Τρίτου Τάγματος τοῦ Ἁγίου Φραγκίσκου τῆς Ἀσσίζης καὶ ἵδρυσε διακονία γιὰ τὴν περίθαλψη τῶν φτωχῶν. Οἱ κακουχίες τοῦ πολέμου εἶχαν ἐπηρεάσει τὴν ἐπιβαρυμένη ὑγεία του. Νόσησε ἀπὸ βρογχοπνευμονία, ἡ ὁποία σὲ συνδυασμὸ μὲ φυματίωση ὁδήγησαν στὴν πρόωρη κοίμησή του.
– Ἅγιος Giuseppe Moscati (25 Ἰουλίου 1880 – 12 Ἀπριλίου 1927)
Ἰταλὸς ρωμαιοκαθολικὸς γιατρὸς καὶ καθηγητὴς πανεπιστημίου, μὲ πρωτοποριακὴ ἀκαδημαϊκὴ ἔρευνα στὸν τομέα τῆς βιοχημείας. Προσέφερε τὶς ὑπηρεσίες του στὴν περιοχὴ τῆς Καμπανίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἔκρηξης τοῦ ἡφαιστείου Vesuvius (1906), καθὼς καὶ στὸ ξέσπασμα τῆς χολέρας στὴν πόλη τῆς Νάπολης τὸ 1911, ἀποτέλεσμα τῆς ἕκτης παγκόσμιας πανδημίας χολέρας. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μεγάλου Πολέμου δὲν τοῦ ἐπετράπη νὰ καταταγεῖ, καθότι, θεωρήθηκε πιὸ σημαντικὸ νὰ προσφέρει μὲ τὶς ἰατρικές του ἱκανότητες ὡς θεραπευτής. Ἦταν ὑπεύθυνος στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀνατομικῆς Παθολογίας. Στὴν αἴθουσα ἀνατομίας, εἶχε τοποθετήσει τὸν ἐσταυρωμένο μαζὶ μὲ τὴν ἐπιγραφὴ «Ὦ θάνατε, ἐγὼ θὰ εἶμαι ὁ θάνατός σου» (Ero mors tua, o mors), παρμένη ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Προφήτη Ὠσηέ. Κοιμήθηκε εἰρηνικά, ἔχοντας ὁλοκληρώσει μία ἀκόμα ἡμέρα διακονίας στὸ νοσοκομεῖο.
– Ἁγία Gianna Beretta Molla (4 Ὀκτωβρίου 1922 – 28 Ἀπριλίου 1962)
Ἰταλίδα ρωμαιοκαθολικὴ παιδίατρος, ἡ ὁποία βάσισε τὴν ἰατρική της ἐργασία πάνω στὴν ἰσχυρὴ πίστη της. Ἀνέπτυξε φιλανθρωπικὸ ἔργο μεταξὺ τῶν ἡλικιωμένων καὶ συνέδραμε μέσα ἀπὸ τὴν κίνηση τοῦ Ἁγίου Vincent de Paul σὲ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς τέταρτης ἐγκυμοσύνης της οἱ γιατροὶ ἐντόπισαν ὄγκο στὴ μήτρα της. Παρὰ τὶς συστάσεις νὰ προχωρήσει σὲ ἔκτρωση καὶ ὑστερεκτομή, ἡ ἴδια ἀρνήθηκε νὰ ἀφαιρέσει τὴ ζωή τοῦ παιδιοῦ ποὺ κυοφοροῦσε. Γέννησε μὲ καισαρικὴ τὸ παιδὶ της ἑπτὰ ἡμέρες πρὶν χάσει τὴ ζωή της. Ἡ κόρη της Gianna Emanuela εἶναι ἰατρὸς στὸν τομέα τῆς γηριατρικῆς.
– Παθοφόρος Ἀλέξανδρος Schmorell τοῦ Μονάχου (16 Σεπτεμβρίου 1917 – 13 Ἰουλίου 1943)
Ὁ Γερμανορῶσος Ὀρθόδοξος νεομάρτυρας Ἀλέξανδρος, ὡς φοιτητὴς ἰατρικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου, συνέβαλε στὴν ἵδρυση τῆς ἀντιναζιστικῆς ὁμάδας τοῦ «Λευκοῦ Ρόδου». Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, στάλθηκε μὲ τοὺς συμφοιτητές του στὸ Ἀνατολικὸ Μέτωπο. Ἐκεῖ, προσέφεραν τὶς ὑπηρεσίες τους στοὺς τραυματισμένους Γερμανοὺς στρατιῶτες καὶ κρυφὰ στοὺς ρώσους πολίτες. Ἔχοντας δεῖ τὴ φρίκη τοῦ πολέμου καὶ ἀντιλαμβανόμενοι τὸ κακὸ ποὺ ἡ ναζιστικὴ Γερμανία εἶχε προκαλέσει, ἵδρυσε μαζὶ μὲ τὸν Hans Scholl τὴν ὁμάδα «Λευκὸ Ρόδο». Σύντομα, στὴν ὁμάδα προστέθηκαν καὶ ἄλλα μέλη τῆς ἀκαδημαϊκῆς κοινότητας. Οἱ ἀντιστασιακὲς προκηρύξεις τους, στὶς ὁποῖες ἀποκήρυσσαν τὸν Ναζισμὸ μέσα ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ καὶ ἀνθρωπιστικά τους πιστεύω, διαδόθηκαν σὲ ὅλη τὴ Γερμανία. Ἀποτέλεσμα τῆς δράσης τους ἦταν νὰ συλληφθοῦν καὶ νὰ ἐκτελεστοῦν ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ μέλη, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Ἀλέξανδρος.
– Ἅγιος Λουκᾶς Ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως ὁ Ἰατρὸς (14 Ἀπριλίου 1877 – 11 Ἰουνίου 1961)
Ὁ Ὀρθόδοξος Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς ἔζησε τὴν πίστη ὡς στοργικὸς σύζυγος καὶ πατέρας, φιλάνθρωπος ἰατρός, φιλομαθὴς ἐπιστήμονας, ἀγαθὸς Ἐπίσκοπος καὶ ὁμολογητὴς κατὰ τὴν περίοδο τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Ἀνέπτυξε ἐξαιρετικὸ ἰατρικὸ ἔργο, συνδυάζοντας τὴ βαθιὰ πίστη μὲ τὴν πρωτοποριακὴ ἔρευνα, ὅπως γιὰ παράδειγμα στὸν τομέα τῆς ξενομεταμόσχευσης, δηλαδὴ στὴ μεταμόσχευση ἀπὸ ζῷο σὲ ἄνθρωπο. Παρὰ τοὺς ἔντονους διωγμοὺς καὶ τὴν ἐξορία ἀπὸ τὸ Σοβιετικὸ καθεστώς, ζήτησε, ἐθελοντικά, νὰ προσφέρει τὶς ἰατρικές του γνώσεις κατὰ τὴν περίοδο τῆς ναζιστικῆς εἰσβολῆς στὴ Ρωσία. Τοῦ ἀνατέθηκε ὁ ρόλος τοῦ Ἀρχίατρου τοῦ Σοβιετικοῦ Στρατοῦ. Γιὰ τὶς ἀναγνωρισμένες ὑπηρεσίες του κατὰ τὸν Πατριωτικὸ Πόλεμο καὶ τὶς ἐπιστημονικές του δημοσιεύσεις, τιμήθηκε τὸ 1946 μὲ τὸ «Βραβεῖο Στάλιν». Δώρισε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν χρημάτων στὰ παιδιὰ ποὺ ὑπέφεραν ἀπὸ τὶς συνέπειες τοῦ πολέμου. Δὲν ξεχώριζε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν πίστη ἢ τὶς πολιτικὲς-ἰδεολογικὲς πεποιθήσεις τους καὶ προσέφερε, ὡς ἕνας νέος Ἀνάργυρος, δωρεὰν τὶς ἐξαιρετικὲς ἰατρικὲς ὑπηρεσίες του σὲ καθένα ποὺ τὸ εἶχε ἀνάγκη. Πρὶν πραγματοποιήσει τὶς ἐγχειρήσεις του, συνήθιζε νὰ σταυρώνει μὲ ἰώδιο τὸ σημεῖο τοῦ ἀσθενοῦς ποὺ θὰ χειρουργοῦσε.
– Μάρτυς Edith Cavell (4 Δεκεμβρίου 1865 – 12 Ὀκτωβρίου 1915).
Ἡ εὐσεβὴς Ἀγγλικανὴ Βρετανίδα νοσηλεύτρια Edith Cavell ἀπὸ τὸ χωρίο Swardeston κοντὰ στὸ ἱστορικὸ Norwich, ὑπῆρξε κόρη τοῦ Ἀγγλικανοῦ ἱερέα π. Frederick Cavell. Ἡ ἐπαγγελματική της ἐνασχόληση ὡς γκουβερνάντα καὶ ἡ ἀγάπη της νὰ φροντίζει τοὺς ἄλλους, τὴν ὁδήγησαν νὰ ἐκπαιδευτεῖ ὡς νοσηλεύτρια. Λόγω τῶν ἱκανοτήτων της, τῆς ζητήθηκε νὰ ἱδρύσει τὴν πρώτη σχολὴ νοσηλευτριῶν στὸ Βέλγιο. Κατὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διακόνησε τοὺς τραυματίες καὶ τῶν δύο πλευρῶν ἀδιακρίτως. Ἀνέπτυξε ἀντιστασιακὴ δράση, βοηθώντας 200 αἰχμάλωτους στρατιῶτες τῶν Συμμαχικῶν Δυνάμεων νὰ δραπετεύσουν. Γιὰ τὴ δράση της αὐτή, καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ Γερμανικὸ στρατιωτικὸ δικαστήριο, παρὰ τὶς διεθνεῖς ἐκκλήσεις γιὰ τὴ σωτηρία της. Πρὶν πεθάνει, ζήτησε καὶ ἔλαβε τὴ Θεία Κοινωνία ἀπὸ τὸν Ἀγγλικανὸ ἱερέα Αἰδ. Stirling Gahan, στὸν ὁποῖον ἐξομολογήθηκε τὰ παρακάτω λόγια: «Ὁ πατριωτισμὸς δὲν ἀρκεῖ. Δὲν πρέπει νὰ ἔχω κανένα μῖσος ἢ πικρία πρὸς κανένα».
Σειρὰ ἔχουν οἱ χαρακτηριστικὲς δηλώσεις καὶ οἱ ἐν αὐταῖς σχετικὲς ἀπόψεις καὶ θέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου [Σημείωση: Ὅλες προέρχονται ἀπὸ νεώτερες δημόσιες προσφωνήσεις ἢ ἐπίσημα κείμενα συμφωνίας Πατριάρχου – Πάπα ἢ ἐκπροσώπων του]:
«Καθ᾿ ὅν χρόνον ἡμεῖς ἀσχολούμεθα περί τάς ἡμετέρας ἀντιλογίας, ὁ κόσμος βιώνει τόν φόβον τῆς ἐπιβιώσεως, τήν ἀγωνίαν τοῦ αὔριον… Τά προβλήματα, τά ὁποῖα ἡ ἱστορική συγκυρία ὀρθώνει σήμερον πρό τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν ἐπιτάσσουν εἰς ἡμᾶς τήν ὑπέρβασιν τῆς ἐνδοστρεφείας καί τήν ἀντιμετώπισιν αὐτῶν δι᾿ ὅσον τό δυνατόν στενωτέρας συνεργασίας. Δέν ἒχομεν πλέον τήν πολυτέλειαν τῆς μεμονωμένης δράσεως. Οἱ σύγχρονοι διῶκται τῶν Χριστιανῶν δέν ἐρωτοῦν εἰς ποίαν τῶν Ἐκκλησιῶν ἀνήκουν τά θύματά των. Ἡ ἑνότης, περί τῆς ὁποίας ἡμεῖς πολυπραγμονοῦμεν, πραγματοποιεῖται ἤδη εἴς τινας περιοχάς, ἀτυχῶς, διά τοῦ μαρτυρίου.»! (Προσφώνηση Βαρθολομαίου πρός τόν Πάπα, Φανάρι 30/11/2014).
«Ὅπως μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ Ἅγιος Παῦλος, «εἴτε πάσχει ἕν μέλος, συμπάσχει πάντα τά μέλη, εἴτε δοξάζεται ἕν μέλος, συγχαίρει πάντα τά μέλη» (Α’ Κορ. ιβ΄, 26). Τοῦτο ἀποτελεῖ τόν νόμον τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, καί μέ τήν ἔννοιαν αὐτήν δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι ὑπάρχει ἐπίσης καί ἕνας οἰκουμενισμός τῆς ὀδύνης. Ὅπως ἀκριβῶς τό αἷμα τῶν μαρτύρων ὑπῆρξε τό σπέρμα τῆς δυνάμεως καί ἀναπτύξεως τῆς Ἐκκλησίας, κατά τόν ἴδιον τρόπον ἡ συμμετοχή εἰς τάς καθημερινάς θλίψεις ἠμπορεῖ νά ἀποβῇ ἀποτελεσματικόν ὄργανον ἑνότητος.»! (Κοινή Δήλωση Φραγκίσκου-Βαρθολομαίου, Φανάρι, 30/11/2014).
“Τὸν διάλογον τῆς ἀληθείας ἐν τῷ «συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης» ἐμπλουτίζει, ἐμβαθύνει καὶ ἐνισχύει καὶ ὁ «οἰκουμενισμὸς τῶν Ἁγίων». Ὡς ἡ ὑμετέρα πεφιλημένη Σεβασμιότης, ἀγαπητὲ Καρδινάλιε Kurt Koch, ἐπεσήμανεν, «ὁ οἰκουμενισμὸς τῶν Ἁγίων εἶναι μία ἐξαίρετος εὐκαιρία διὰ διάλογον μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν […] Τοῦτο εἶναι ἐξόχως σημαντικόν, καθὼς ἡ προσκύνησις τῶν λειψάνων δύναται νὰ βοηθήση τοὺς πιστοὺς νὰ ἀσχοληθοῦν ἐνεργῶς μὲ τὸν διάλογον.
Εἶναι πράγματι ὡραῖον νὰ συναντῶνται οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ εἶναι ἐξ ἴσου σημαντικὸν καὶ τὸ σῶμα τῶν πιστῶν νὰ πράττη τὸ ἴδιον». (…) ἡ Αὐτοῦ Ἁγιότης, ὁ ἀδελφὸς ἡμῶν Πάπας Φραγκίσκος, μᾶς ἐδώρησεν αὐθορμήτως ἀπότμημα τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου. Ἐν τούτῳ τῷ προφητικῷ οἰκουμενικῶ σημείῳ, δυνάμεθα νὰ διακρίνωμεν πολλαπλὰς σημασίας. (…)Τοῦτο τὸ δῶρον τοῦ Πάπα Φραγκίσκου ἀποτελεῖ νέον ὁρόσημον εἰς τὴν πορείαν πρὸς τὴν μεταξὺ μας ἐπαναπροσέγγισιν.
Ὅπως ἡ Αὐτοῦ Ἁγιότης ἔγραψεν εἰς ἀδελφικὸν Αὐτῆς Γράμμα πρὸς τὴν ἡμετέραν Μετριότητα, ἡ ἔντονος ἐπιθυμία της ἦτο «ἀπότμημα τῶν λειψάνων τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου νὰ τοποθετηθῆ πλησίον τῶν λειψάνων τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ὁ ὁποῖος τιμᾶται ὡς προστάτης τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως».
Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἀδελφοὶ Πέτρος καὶ Ἀνδρέας ἐπανενώθησαν διὰ τῶν ἱερῶν λειψάνων των, μᾶς προτρέπει νὰ συνεχίσωμεν μὲ μεγαλυτέραν ἔμφασιν καὶ ἐλπίδα τὴν πορείαν πρὸς τὴν ποθητὴν ἑνότητα”. (Προσφώνησις τῆς Παπικῆς Ἀντιπροσωπίας ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, Φανάρι, 30.11.2019)
Βάσει ὅλων τῶν ἀνωτέρω, φρικτῶν καί βλασφήμων ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως, τοποθετήσεων καί προσεγγίσεων (περί “οἰκουμενισμοῦ ὀδύνης” πού γεννᾶ κοινῶς ἀποδεκτούς ἁγίους μάρτυρες καί “οἰκουμενισμοῦ ἁγίων” πού προωθεῖ τήν ποθεινή ἑνότητα “τῶν Ἐκκλησιῶν”) ἔχει τεθεῖ τό κατάλληλο πλαίσιο ὑπό τοῦ ἰδίου τοῦ Πατριάρχου καί τό πρόσφορο ἔδαφος προκειμένου νά καλλιεργηθοῦν καί καρποφορήσουν σχετικές πρωτοβουλίες καί ἐμπνεύσεις ὅπως αὐτή τοῦ κ. Νικολάου Κοσμίδη, ὁ ὁποῖος πλέον ἀναφέρεται ὄχι μόνον στόν “οἰκουμενισμό τοῦ μαρτυρίου”, στόν ὁποῖο ὅπως εἴδαμε πρῶτος ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης εἶχε ἀναφερθεῖ, ἀλλά καί στόν “οἰκουμενισμό τῆς πανδημίας”!
“Ὁ ἐχθρός παραμονεύει καί τήν χώρα ὑπονομεύει“, λέει ἕνα λαϊκό ᾆσμα! Τί λέγουν οἱ Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες, νέων ἤ παλαιῶν “χωρῶν”, περί ὅλων αὐτῶν; Μήπως ἐπιστρέφοντες ἀπό τό “ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ” φέρουν στούς ἐγκαταλειφθέντες Ναούς καί τίς νέες εἰκόνες τῶν “Ἁγίων Ἰατρῶν” τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Μήπως ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος μπορεῖ νά μᾶς πεῖ τή γνώμη του ἐπί τοῦ προκειμένου, διότι καί ἰδιαιτέρως σχετίζεται μέ ἕνα ἐκ τῶν συμπεριλαμβανομένων στήν ἐν λόγῳ “εἰκόνα” προσώπων, ὡς συγγραφέας-βιογράφος του, ἀλλά καί ὁ ἴδιος, ἄν καλῶς ἐνθυμούμεθα, ἔχει ἐπιχειρήσει σέ ἄλλο πλαίσιο καί ἄλλο ἐπίπεδο (βιβλιογραφικό…) κάτι ὄχι τόσο τολμηρό, ἀλλά παρόμοιο καί ἀνάλογο!
Μήπως τελικῶς, ὁ Πατριάρχης δι’ ἄλλη μία φορά ὑπῆρξε κυνικῶς εἰλικρινής, κατά τήν τοποθέτησή του περί τοῦ Κορωνοϊοῦ, ὑποστηρίξας ὅτι ἀπό τόν τελευταῖο κινδυνεύουν μόνο σωματικῶς κάποιοι πιστοί, ἐνῶ ἡ Πίστη δέν κινδυνεύει ἀπό αὐτόν, ἀλλά ἀπό τόν “διορθοδόξως” δρῶντα, τῇ ὑψηλῇ ἐπιστασίᾳ καί προστασίᾳ του, θανατηφόρο ἰό τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Ἑνός ἰοῦ, ὁ ὁποῖος ἐδῶ καί ἕνα αἰώνα ἔχει προσβάλει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο (ἀρχῆς γενομένης ἀπό τῆς ἐκδόσεως τῆς βλασφήμου Συνοδικῆς Πατριαρχικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920) καί τοῦ ὁποίου καί ὁ ἴδιος, συμφώνως πρός τίς δηλώσεις του, εἶναι φορεύς. Τό δέ δυστύχημα ἐν προκειμένῳ εἶναι ὅτι οὔτε δέχεται νά αὐτοπεριορισθεῖ (παραιτούμενος), οὔτε ἀκόμη κατέστη δυνατόν νά τοῦ ἐπιβληθεῖ ἡ ἐπιβαλλομένη “καραντίνα”, πρός ἀποτροπήν τῆς θανατηφόρου μεταδοτικότητος τοῦ ἰοῦ του!
Αἰδώς Ἀργεῖοι! Καί αὐτό, βεβαίως, δέν ἀφορᾶ στόν Σεβασμιώτατο κ. Νεκτάριο, ἀφοῦ δέν εἶναι Ἀργεῖος, ἀλλά στούς Οἰκουμενιστές! Ὅσο γιά τό «ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ» εἶναι φῶς φανάρι ὅτι δέν εὐθύνεται διά τό “ἔγκλημα“. Ἐκπέμπει ὅ,τι ἀκριβῶς διαθέτει τό Φανάρι. Ὅταν ἦταν ἀναμμένο ἐξέπεμπε τό ἱλαρό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐνῶ τώρα καί ἤδη ἀπό καιροῦ ἐσβεσμένο καί ἐστερημένο ἐκείνου τοῦ φωτός, ἀναδίδει καπνίζον τήν ἀποπνικτική ὀσμήν τοῦ δυσώδους Οἰκουμενισμοῦ του!