Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Μὲ τὶς γνωστὲς φαρισαϊκὲς κορῶνες ὑπερηφανείας περὶ μίας ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ποὺ τάχα εἶναι «ἔμπειρη καὶ ὥριμη μπροστὰ στὶς σύγχρονες προκλήσεις» (κατὰ τὸ μήνυμα τοῦ ΠτΔ Κ. Τασούλα), ἐνῶ ἀληθὲς εἶναι ὅτι δημοκρατία ἔχουμε μόνο «στὰ χαρτιὰ» (ἀρκεῖ κανεὶς νὰ μετρήσει πόσες φορὲς κατέλυσε ἡ παροῦσα κυβέρνηση τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὴν διάρκεια τῆς δικῆς της ὑβριδικῆς, «χουντικῆς ἑπταετίας»), στὶς 24 Ἰουλίου τ.ἔ., γιὰ 52η φορά, ἑορτάσαμε τὴν κατάρρευση τῆς στρατιωτικῆς δικτατορίας καὶ τὴν «ἀποκατάσταση» τῆς (μετα)δημοκρατίας μας.
Σημειωτέον ὅτι ὡς μεταδημοκρατία μποροῦμε νὰ ὁρίσουμε ἐκεῖνο τὸ μοντέρνο, ὕπουλο, ἀντιλαϊκὸ πολίτευμα, ὅπου ἡ κυβερνητικὴ πλειοψηφία τηρεῖ μὲν διὰ τὸ θεαθῆναι τὶς προβλεπόμενες κοινοβουλευτικὲς διαδικασίες, ἀναγνωρίζοντας στὰ λόγια τὶς θεμελιώδεις ἀρχὲς τοῦ κράτους Δικαίου, πλὴν ὅμως ροκανίζει ἐκ τῶν ἔνδον τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμούς, χωρὶς νὰ χρειάζεται νὰ χρησιμοποιήσει βία γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ πολιτεύματος: οἱ σύγχρονοι, ὑβριδικοὶ δικτάτορες βρίσκονται στὴν ἐξουσία μετὰ τὴν διεξαγωγὴ ἐκλογῶν, οἱ ὁποῖες ἕπονται –ἀλλὰ καὶ προηγοῦνται– τῆς χρήσης σιωπηλῶν (πρωτίστως προπαγανδιστικοῦ τύπου) ὅπλων, μέσῳ τῶν ὁποίων ἀλλοιώνεται ἡ πραγματικότητα καὶ νοθεύεται ἡ κριτικὴ ἱκανότητα τοῦ πολίτη. Ἔτσι, ἡ δημοκρατία ὁμοιάζει μὲ ἕνα μακιγιαρισμένο πτῶμα ποὺ ἐκτίθεται σὲ μία φαντακτερὴ βιτρίνα, ἡ ὁποία παραπλανᾶ οἰκτρὰ τοὺς ὑποψήφιους «πελάτες τῆς ἐλίτ». Συνώνυμα τῆς μεταδημοκρατίας εἶναι ἡ «ψευτοδημοκρατία», ἡ «τυπικὴ δημοκρατία», ἡ «δημοκρατία-φενάκη», ἡ «κρυπτοδικτατορία», ἡ «ἔξυπνη δικτατορία» ἢ ἡ «κοινοβουλευτικὴ δικτατορία».
Ἀξίζει, λοιπόν, νὰ θυμηθοῦμε τί ἔγραφε ἡ σπουδαία τραγωδός μας Ἄννα Συνοδινοῦ στὸ βιβλίο της «Πρόσωπα καὶ Προσωπεῖα» (Αὐτοβιογραφικὸ χρονικό, ἔκδ. Ἀδελφοὶ Γ. Βλάσση, Δεκέμβριος 1998, σελ. 328), ἀνακαλώντας στὴν μνήμη της σημαντικὰ γεγονότα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς χούντας τῶν Συνταγματαρχῶν:
ΚΑΘΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΕΚΟΙΜΑΤΟ
Στὶς 17 Ἀπριλίου 1967 οἱ παραστάσεις στὸ Κεντρικὸν εἶχαν τελειώσει μὲ ἐξαιρετικὴ καλλιτεχνικὴ ἐπιτυχία. Ἀνεβάσαμε τὰ ὑπάρχοντά μας στὸ θέατρο Λυκαβηττοῦ. Οἱ μέρες ἦταν ταραγμένες. Διαδηλώσεις, ἐμπρηστικὴ πολιτικὴ ἀτμόσφαιρα, μὲ τὴν ρήξη κυβερνήσεως καὶ ἀνακτόρων. Κάτι σοβαρὸ καὶ ἐπιζήμιο περιμένει νὰ ξεσπάσει στὸν ἐθνικό μας χῶρο ἀπὸ μέρα σὲ μέρα.
Ἕνα μεσημέρι μπαίνοντας στὸ σπίτι μας, ὁ Γιῶργος [Μαρινάκης] συναντᾶ τὸν Ἀντώνη Μπριλλάκη. Κατέβαινε ἀπὸ τὸ διαμέρισμα τοῦ Μητσοτάκη. «Πῶς ἀπὸ ἐδῶ, Ἀντώνη;». «Ξέρεις, Μαρινάκη, οἱ ὧρες εἶναι δύσκολες. Τὰ πράγματα βρίσκονται fifty-fifty, 50% μὲ 50% νὰ γίνει ἢ ὄχι δικτατορία». Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία γνώριζε τὰ ἐπερχόμενα. Ὁ λαὸς κοιμότανε. Μᾶς ἀπασχολοῦσε βασανιστικὰ ἡ δουλειά μας. Εἴχαμε βάλει στὴν πλάτη μας μεγάλο φορτίο εὐθυνῶν. […]
Εἴχαμε ξαπλώσει γιὰ ὕπνο, ὅταν πρὶν τὰ μεσάνυκτα ἀκούσαμε περίεργους θορύβους στὴν Πάνου Ἀραβαντινοῦ. Κοιτάξαμε ἔξω καὶ νομίζαμε πὼς ὀνειρευόμαστε. Τάνκς εἶχαν κυκλώσει τὰ ἀνάκτορα. Ὁ στρατὸς εἶχε βγεῖ στοὺς δρόμους. Ἐπιχειρήσαμε νὰ τηλεφωνήσουμε. Ἡ μία γραμμὴ εἶχε διακοπεῖ. Μὲ τὴν ἄλλη τοῦ γραφείου ἐπικοινωνήσαμε μὲ τὸν γιατρὸ Καροῦζο. «Γιῶργο, οἱ πεζοναῦτες τοῦ Ντερτιλῆ μὲ τὰ μπλὲ σκουφιὰ συλλάβανε τὸν Μητσοτάκη. Κόπηκε καὶ ἡ δεύτερη γραμμή. Ταυτόχρονα ἀκοῦμε ποδοβολητὸ στὶς σκάλες πολυκατοικίας μας. Ἀπὸ τὸ τζαμάκι τῆς ἐξώπορτας εἴδαμε νὰ κατεβάζουν σηκωτὸ στὰ χέρια τους τὸν Κώστα Μητσοτάκη, ξυπόλυτο, ποὺ φοροῦσε μία κόκκινη πιτζάμα. Τὸν βάλανε σὲ στρατιωτικὸ φορτηγὸ καὶ φύγανε. Οἱ κραυγὲς τῆς Μαρίκας καὶ τὰ κλάματα τῶν τριῶν κοριτσιῶν τους μᾶς ἀνέβασαν στὸ σπίτι τους, ὅπου μαζευτήκαμε ὅλοι οἱ συγκάτοικοι. Κατὰ τὶς τρεῖς τὸ πρωὶ μάθαμε ὅτι εἶχαν συλλάβει 2.500 πολίτες. Τοὺς πήγανε στὸν ἱππόδρομο Φαλήρου καὶ ὅλο τὸν πολιτικὸ κόσμο τὸν στείλανε σὲ ξενοδοχεῖο ἐκτὸς Ἀθηνῶν. Ἦταν στρατιωτικὸ πραξικόπημα τῶν συνταγματαρχῶν Παπαδόπουλου, Μακαρέζου, Πατακοῦ.
ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΜΙΑΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
Στὶς 16 Μαΐου 1967 ἀνακοινώθηκε στὴν Ἄννα Συνοδινοῦ ἀπὸ τὸν Γ.Γ. τοῦ ΕΟΤ Μάριο Ραφαὴλ ἡ τροποποίηση τοῦ ρεπερτορίου ποὺ εἶχε ἐπιλεγεῖ γιὰ τὸ θέατρο τοῦ Λυκαβηττοῦ (σελ. 330): «Κατόπιν τῶν διαπιστωθεισῶν πολλαπλῶν τεχνικῶν καὶ ἄλλων δυσχερειῶν περὶ τὴν ἀναβίβαση τῆς τραγωδίας τοῦ Αἰσχύλου Προμηθεὺς Δεσμώτης, ὡς ἡ μετὰ τοῦ ΕΟΤ σύμβασης ἡμῶν, ἐγκρίνομεν ὅπως ἀντὶ τοῦ ὡς ἄνω ἔργου παρουσιαστεῖ ἡ τραγωδία τοῦ Εὐριπίδου “Ἰφιγένεια ἐν Αὐλίδι”».
Κεραυνός! Μὲ ζώσανε τὰ φίδια. Κάναμε σύσκεψη ὁ Γιῶργος [Μαρινάκης], ὁ Θάνος Κωτσόπουλος καὶ ἡ γυναίκα του κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. Ἀποφασίσαμε νὰ πάω πρῶτα στὸν ΕΟΤ νὰ ἐξακριβώσω τοὺς λόγους ματαιώσεως τοῦ Προμηθέως Δεσμώτη. Μὲ στείλανε στὸ γραφεῖο τοῦ ὑπευθύνου γιὰ τὴ λογοκρισία λοχαγοῦ. Δὲν ἔμαθα ποτὲ τὸ ὄνομά του. Τοῦ ζήτησα νὰ ἀλλάξει ἡ ἀπόφαση καὶ ὁ δυστυχῆς μοῦ ἀπήντησε.
«Ἐδῶ, “παρὰ πόδα”, λέγει ὁ αὐθάδης Προμηθεύς, “πὼς δὲν θὰ σεβαστεῖ τὸν Θεό”».
«Τί ἐννοεῖτε, λέγοντας παρὰ πόδα;».
«Ἐννοῶ κάτω, ὅπως βάζουμε τὸ ὅπλο παρὰ πόδα… Στὸ τέλος τῆς σελίδας, νά, ἐδῶ κάτω… τὸ λέγει ὁ Προμηθέας στὸν Ἑρμῆ: δὲν θὰ ὑπακούσω ἐσὲ τὸν ὑπηρέτη τοῦ Θεοῦ… Λοιπόν, πῶς θὰ παίζουμε αὐτὰ τὰ ἔργα ἐκεῖ πάνω στὸ θέατρο Λυκαβηττός;».
Αἰσθάνθηκα ναυτία καὶ βαθιὰ λύπη γιὰ τὸ κατάντημα. Ἔφυγα.
Ἡ Ἑλλάδα ἦταν αἰχμάλωτη. Ὅλος ὁ λαὸς ἤμαστε αἰχμάλωτοι μίας χούντας ἀγραμμάτων. Ἡ ἀπαγόρευση τῆς παραστάσεως τοῦ Προμηθέως Δεσμώτου ἦταν ἕνα βάρβαρο πλῆγμα ἐναντίον μίας καλλιτεχνικῆς προτάσεως ἀπὸ ὁμάδα ἀρίστων συντελεστῶν. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὅ,τι ἴσχυε γιὰ τὴν χούντα τῶν Συνταγματαρχῶν, σήμερα εἴμαστε αἰχμάλωτοι μίας ὑβριδικῆς «χούντας τεχνοκρατῶν»!
ΑΤΙΜΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ
Παρακάτω (σελ. 339), ἡ Συνοδινοῦ μᾶς ἐνημερώνει ὅτι: Σύντομα προστέθηκε τὸ φοβερὸ γεγονός. Ὁ ἀντισυνταγματάρχης Μιχαὴλ Μπαλόπουλος, «εἰδήμων περὶ τὰ πολιτιστικά» (!) καὶ Γ.Γ. τοῦ ΕΟΤ, ὄχι μόνο ἀπέλυσε τὸν ἀδελφό μου Νίκο Συνοδινὸ ἀπὸ τὴ θέση τοῦ προϊσταμένου τουριστικῶν καὶ καλλιτεχνικῶν ἐκδηλώσεων, ἀλλὰ τὸν ἔσυρε στὸ στρατοδικεῖο στὶς ἀρχὲς τοῦ 1968. Μαζὶ μὲ τὸν Νίκο παραπέμφθηκε καὶ ὁ Περικλῆς Σαμπανίδης, μόνιμος ὑπάλληλος διοικητικῶν καὶ οἰκονομικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ ΕΟΤ, συνεργάτης τοῦ ἀδελφοῦ μου στὰ πολιτιστικά.
Τὴν ἀτιμωτικὴ αὐτὴ κατηγορία προστρέξανε νὰ ὑποστηρίξουν τρεῖς ἐκ τῶν ἑξῆντα ὑπαλλήλων τοῦ Φεστιβὰλ Ἀθηνῶν, οἱ ὁποῖοι σὰν ἀντάλλαγμα τῶν ὑπηρεσιῶν τους πρὸς τὴ Χούντα μονιμοποιήθηκαν ἀριστίνδην! Ὁ ἕνας κατήγορος ἐξ αὐτῶν ἦταν ὁ Ἰωάννης Νικολάου Λιακόπουλος ἐκ Λυγουρίου Ἐπιδαύρου. Ἐργαζόταν ἀπὸ νέος στὸ οἰκογενειακὸ ἑστιατόριο Λεωνίδας καὶ κατόπιν προσωπικῆς μου παρακλήσεως στὸν ἀδελφό μου προσελήφθη τὸ 1956 στὸ Φεστιβὰλ Ἀθηνῶν. Ὁ θεῖος του, Συνταγματάρχης Λιακόπουλος, ἦταν ἐξ ἀπορρήτων σύμβουλος τοῦ Παπαδόπουλου. Τὴν παραπομπὴ τῶν Συνοδινοῦ καὶ Σαμπανίδου στὴ στρατιωτικὴ δικαιοσύνη ἀνήγγειλε ὁ ἴδιος ὁ δικτάτορας πανηγυρικὰ ἀπὸ τηλεοράσεως. «Θὰ ἐξυγιάνομε τὸν τουρισμό», συνελήφθησαν ὑπαίτιοι τῆς ἀνωμαλίας.
Οἱ ἀνακριτικὲς διαδικασίες γιὰ τὴν ὑπόθεση τοῦ Νίκου ἄρχισαν τὸ 1968 καὶ συνεχίστηκαν ἕως ὅτου παραπέμφθηκαν στὸ Ἀκροατήριο τὸ 1972. Τὸ Δικαστικὸ Συμβούλιο ἀπήλλαξε τοὺς κατηγορουμένους, διότι οἱ κατήγοροί τους, ψευδομάρτυρες, δὲν προσεκόμισαν κρείσσονας ἀποδείξεις. Ἡ ἀποκατάσταση τῆς τιμῆς τῶν Νικολάου Συνοδινοῦ καὶ Περικλέους Σαμπανίδου ἔγινε κατὰ τὸ νόμο μὲ δημόσια ἀνακοίνωση τῆς ἀθωώσεώς τους ἀπὸ τηλεοράσεως.
ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Ἡ Συνοδινοῦ συνεχίζει τὴν ἀφήγησή της ἀναφερόμενη σὲ ἕνα ἀντιστασιακὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο ἐκλήθη νὰ συντάξει, ὥστε νὰ ὑπογραφεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος (σελ. 342): Τὸν Μάιο 1969 ἡ Ἑλένη Βλάχου μοῦ ζήτησε νὰ ἐπιδιώξω τὴν ὑπογραφὴ ἐπωνύμων τοῦ κλάδου γραμμάτων καὶ τεχνῶν σὲ ἕνα κείμενο μὲ 1. τὴν ἀποκήρυξη τοῦ στρατιωτικοῦ καθεστῶτος 2. τὴν ἀποφυλάκιση τῶν πολιτικῶν κρατουμένων 3. τὴν ἐπαναφορὰ τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν.
Θὰ ἦταν σημαντικὸ νὰ ἐπιτύχουμε κάτι τέτοιο. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ συνάντησα φίλους καὶ συνεργάτες: Τὸν Ν. Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τὸν Ὀδυσσέα Ἐλύτη, τὸν Ἰ. Μ. Παναγιωτόπουλο, τὸν δάσκαλό μου Δ. Ροντήρη, τὸν Πέτρο Χάρη, τὸν ἐκδότη Νίκο Καρύδη, τὴν Τζένη Καρέζη καὶ τὸν Κώστα Καζάκο, τὸν Θάνο Κωστόπουλο. Συζήτησα μαζί τους καὶ διαπίστωσα ὅτι τὸ πιὸ δύσκολο πρᾶγμα εἶναι νὰ τεθεῖ μία ὑπογραφὴ σὲ πολιτικὸ κείμενο. Κατανόησα τότε ὅτι ἔπρεπε νὰ προηγηθοῦν δηλώσεις πολιτικῶν προσώπων. Τὸν Γιῶργο Σεφέρη ἐπισκέφθηκα στὸ σπίτι του τῆς ὁδοῦ Ἄγρας στὸν Ἀρδηττό. Ἐκεῖνος θὰ ἔκανε τὶς δικές του δηλώσεις. Χάρηκα ἰδιαίτερα. Προσωπικῶς ἤμουν τόσο πολιτικοποιημένη, ὥστε τίποτα δὲν μὲ ἐμπόδισε νὰ συντάξω τὴν ἀκόλουθη προσωπική μου ἀντιδικτατορικὴ δήλωση:
Τὴν πατρίδα μας, τὴν Ἑλλάδα, μοῖρα σκληρὴ καὶ ἀνάξια κατέχει. Στὴ χώρα ποὺ ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων ἀντήχησαν τὰ σήμαντρα τῆς Ἐλευθερίας, τῆς Δικαιοσύνης, τῆς Δημοκρατίας, τοῦ Πνεύματος, τῆς Τέχνης, τώρα βαριὰ σιγὴ ἁπλώνεται. Εἶναι ἡ σιγὴ ποὺ συνοδεύει δύο χρόνια τώρα τὴν κατάλυση τῆς Ἐλευθερίας. Δύο χρόνια τώρα ἀναμένουμε νὰ ξαναγυρίσει ἡ Δημοκρατία στὸ λίκνο ποὺ τὴ στερήθηκε. Τίποτα ὅμως δὲν φανερώνει τὸν ἐρχομὸ τῆς ποθητῆς αὐτῆς ὥρας. Ἀντίθετα, ἡ κατάλυση τῆς Ἐλευθερίας συνεχίζεται καὶ φοβᾶμαι μὴ ὁδηγηθοῦμε στὴν ἐμφύλια διαμάχη καὶ στὸν ἐθνικὸ ἀφανισμό. […]
Μία παράκληση γεμίζει τὴν καρδιὰ καὶ τὴ φωνή μου πρὸς ὅλους –Ἕλληνες καὶ ξένους– ποὺ πιστεύουν στὸν εἰρηνικὸ δημιουργικὸ βίο.
– Βοηθῆστε νὰ ξαναρχίσει ἡ ἐλεύθερη ζωὴ στὴν Ἑλλάδα.
– Βοηθῆστε νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια.
Τὸ ἀπόγευμα πῆγα στὸ κινηματογραφικὸ ἐργαστήριο τοῦ κουμπάρου καὶ ἐκλεκτοῦ μας φίλου Βασίλη Μάρου καὶ ἠχογραφήθηκε τὸ κείμενο αὐτό. Ὁ Γιῶργος [Μαρινάκης] μαζὶ μὲ τὸ φίλο μας Πέτρο Γαβαλὰ τὸ παρέδωσαν σὲ ξένο ἀνταποκριτή, γιὰ νὰ σταλεῖ στὸ Λονδίνο στὴν Ἑλένη Βλάχου. Μεταδόθηκε στὶς 5 Μαΐου 1969 ἀπὸ τὸ B.B.C., τὴν Deutsche Welle, τὸ Γαλλικὸ Διεθνὲς Ραδιοφωνικὸ Δίκτυο καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ραδιοφωνικοὺς σταθμοὺς τῆς Ρωσίας.
ΧΟΥΝΤΙΚΗ ΑΡΝΗΣΙΣ ΗΡΩΟΠΟΙΗΣΕΩΣ
Στὶς 8 Μαΐου 1969, ὥρα 1 τὸ μεσημέρι, μὲ κάλεσε στὴ Γ.Δ.Ε.Α., Πανεπιστημίου 9, ὁ στρατηγὸς Βελλιανίτης γιὰ ἀνάκριση. Εἶχε θυμώσει πολὺ μὲ τὶς δηλώσεις μου. Εἶπε: «Αὐτὰ τὰ κείμενα μένουν, ἡ φωνή σου ξεσηκώνει. Ἐπιτέλους, ξαναπαῖξε στὸν Λυκαβηττό. Ἐδῶ εἴμαστε ἐμεῖς». Ἐπέμενε ἐπὶ δύο ὧρες νὰ μάθει σὲ ποιὰ ὀργάνωση ἀνήκω. Ἀπαντοῦσα «Τῆς Ἑλλάδος». Εἴπαμε ὅσα εἴπαμε καὶ διευκρίνισα: «Ἐσεῖς ἔχετε ὑπόδικο τὸν ἀδελφό μου στὸ στρατοδικεῖο. Δὲν σᾶς ἐζήτησα τίποτα. Ἐσεῖς μοῦ ζητᾶτε νὰ ξαναπαίξω στὸ Θέατρο Λυκαβηττοῦ, ποὺ τὸ κρατῶ κλειστὸ δύο χρόνια, τὸν Προμηθέα λογοκριμένο ἀπὸ κάποιο λοχία. Ὄχι. Δὲν θὰ παίξω. Ἔχω βεβαιωθεῖ ὅτι ὑπηρετεῖτε ἕνα καθεστὼς βίας. Δὲν μπορῶ νὰ συνεργαστῶ μαζί σας!». Ἀπάντησε: «Δὲν θὰ σᾶς συλλάβω. Δὲν θὰ σᾶς ἡρωοποιήσω». Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἡμέρας αὐτῆς, ὁ Τάσσος μοῦ ἔστειλε δῶρο τὸ ἔργο του «Ὁ ἀρχάγγελος μὲ τὸ πολυβόλο».
Μετὰ ἀπὸ τὸ ἐπεισόδιο μὲ τὸν Βελλιανίτη ἦταν βέβαιο πὼς κινδύνευα. Ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μου βρισκόταν διαρκῶς ἕνα αὐτοκίνητο τῆς Ἀσφάλειας. Κάποιες μέρες τοῦ Ἰουνίου καὶ Ἰουλίου ἔφταναν λογοκριμένα, καθυστερημένα καὶ μή, τὰ πειστήρια συμπαραστάσεώς μου ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό. Ἦταν προσκλήσεις ἐργασίας, γιὰ νὰ μὲ ἀποσπάσουν ἀπὸ τὴν παγίδα τῶν δικτατόρων. Τέσσερις δυνάμεις πολιορκοῦσαν τὴ στρατιωτικὴ κυβέρνηση προκειμένου νὰ μοῦ ἐκδοθεῖ διαβατήριο.
ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ
Τελικὰ ἀπερρίφθη καὶ ἡ δεύτερη αἴτηση τῆς Ἄννας Συνοδινοῦ γιὰ ἄδεια ἐξόδου ἀπὸ τὴ χώρα ποὺ ὑπεβλήθη πρὸς τὸν Γενικὸ Διευθυντὴ Γ.Δ.Ε.Α. στρατηγὸ Θωμόπουλο στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1969. Τὴν 1η Ἰουνίου 1970, ὥρα 11 τὸ πρωί, ὑπέγραψε τὸ πρωτόκολλο παραλαβῆς καὶ παραδόσεως τοῦ θεάτρου Λυκαβηττοῦ στὸν ΕΟΤ.
Ἡ Συνοδινοῦ σχολιάζει: Ἡ πρόθεση τῆς στρατιωτικῆς ἐξουσίας νὰ θέσει “στόμιον” (χαλινάρι) στὴν ἐλεύθερη σκέψη, ἡ ὁποία ὑπηρετεῖ τὴν πρόοδο τῶν πολιτισμῶν, ἔγινε πράξη. Ἐστόμωσαν ἕνα μεγαλειῶδες ἔργο, ἕνα θέατρο, τὸ ὁποῖο δημιουργήθηκε, γιὰ νὰ φιλοξενεῖ ἄθλους πνευματικῆς ἀποστολῆς, μὲ παραστάσεις ἀποκλειστικῶς καὶ μόνο ἐθνικῆς ἑλληνικῆς παραγωγῆς. Μίας παραγωγῆς, ἡ ὁποία στηρίζεται στὴν προαιώνια φώτιση καὶ σοφία τοῦ κλασσικοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ ματαίωση τῆς παραστάσεως τοῦ Προμηθέως Δεσμώτη ἦταν γιὰ μένα τὸ πρῶτο βόλι. Ἡ πρώτη τραγικὴ ἔνδειξη πὼς ἔπρεπε ἢ νὰ συμφωνήσω μὲ τὸ κράτος καὶ τὴ βία, ὅτι οἱ προμηθεῖς βλάπτουν τὸ ἀνθρώπινο γένος ἢ νὰ τιμωρηθῶ.
Ὁ μέγας διδάσκαλος κάθε ἠθοποιοῦ εἶναι ὁ Αἰσχύλος. Αὐτὸς μᾶς κληροδότησε πνευματικὴ διαθήκη μὲ τὶς τριλογίες του «Προμήθεια» καὶ «Ὀρέστεια». Μὲ τὰ δράματα αὐτὰ ὁ ἠθοποιὸς ἔχει ἀποστολὴ νὰ ἀθλεῖται ἀδιακόπως μὲ ἡρωικὴ ἀντίσταση ἐνάντια σὲ κάθε χθόνια σκοτεινὴ δύναμη, ἡ ὁποία ἐπιχειρεῖ νὰ προσβάλει ἢ νὰ ματαιώσει τὴν ἄθληση αὐτή. Ὁ ἠθοποιὸς λογοδοτεῖ κάθε ἡμέρα στοὺς θεατές του. Τὸ προσωπικὸ μαρτύριο τοῦ ἠθοποιοῦ εἶναι προμηθεϊκὸ καὶ εἶναι ἕνα γεγονός, τὸ ὁποῖο δηλώνει τὴν ὕψιστη σημασία τῆς πνευματικῆς συνέχειας.
Καθὼς ἔφευγαν τὰ φορτηγὰ αὐτοκίνητα ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα τοῦ θεάτρου Λυκαβηττοῦ, μεταφέροντας τὰ ἀγαπημένα τεκμήρια τῆς ζωῆς τῶν ἡρώων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν τρία καλοκαίρια στὸ λόφο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, μοῦ φάνηκε πὼς ἄκουσα μία τρυφερὴ νεανικὴ φωνὴ νὰ ἐπαναλαμβάνει τὴν ὑπέροχη ρήση τῆς Ἰφιγένειας, καθὼς ἐπιχειροῦσαν νὰ τὴ θυσιάσουν πάλι γιὰ τὰ αἰωνίως ἀνανεούμενα συμβατικὰ στρατηγικὰ-πολεμικὰ σχέδια: Σᾶς χαιρετῶ, μὴ κλαῖτε. Σὲ ἄλλη ζωὴ θὰ ζήσω ἀλλοῦ…
ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Ἡ Συνοδινοῦ κλείνει τὸ αὐτοβιογραφικό της λεύκωμα μὲ τὴν ἀκόλουθη ἐξομολόγηση: Ἀξιώθηκα νὰ συντάξω τὶς γραμμὲς αὐτὲς σὲ ἡλικία 70 ἐτῶν. Ἔχω συμπληρώσει 50 χρόνια θεατρικῆς ζωῆς, 17 χρόνια κοινοβουλευτικοῦ βίου, 3 ἔτη ὡς δημοτικὸς σύμβουλος καὶ πάντα μία ζωή. Ὑπάρχω χάριτι θεία ὡς μέλος παραδοσιακῆς οἰκογένειας καὶ πολίτης τῆς ἑλληνικῆς πατρίδας.
Σημειωτέον ὅτι, στὴν ἑνότητα ποὺ ἀφορᾶ τὸν Λυκαβηττὸ (σελ. 254 ἑπ.), ἡ Συνοδινοῦ δὲν διστάζει νὰ ἀφήσει ἀνεξίτηλα τὰ ἀποτυπώματα τῆς βαθιᾶς θρησκευτικῆς της πίστης. Εἶναι ἄλλωστε γνωστὸ τὸ ἀπόσπασμα μίας συνέντευξής της στὴν ΕΤ1, στὴν ὁποία εἶχε μεταφέρει στοὺς τηλεθεατὲς τὰ προτρεπτικὰ λόγια ποὺ τῆς εἶχε πεῖ ἕνας ἰατρός, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐπάρατο νόσο, ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχε κτυπηθεῖ, ὄχι μόνο νὰ λαμβάνει τὰ σωστὰ φάρμακα στὴν σωστή τους δόση, ἀλλὰ καὶ νὰ μεταλαμβάνει τὸ φάρμακο τοῦ Ἀρχηγοῦ της, δηλ. αἷμα καὶ σῶμα Χριστοῦ (youtube.com).
Ἐκεῖ, λοιπόν, μνημονεύει τὸν Ἅγιο Γεώργιο, προστάτη τῶν Ἀθηναίων, καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, γιατρεύοντας, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, τὸν παράλυτο γιὸ τοῦ δημογέροντα Λυμπέρη. Ἐπίσης ἀναφέρει τὸν θαρραλέο ἱερομόναχο Ἐμμανουὴλ Λουλουδάκη, ὁ ὁποῖος τὸ 1834 ξαναστήριξε τὸ ἐρειπωμένο ἐκκλησάκι τοῦ Λυκαβηττοῦ, τὸ ἄσπρισε καὶ τὸ βάπτισε «Ἅγιο Γεώργιο». Ὁ ἱερομόναχος αὐτὸς ἀπεδήμησεν εἰς Κύριον τὸ 1885 σὲ βαθιὰ γηρατειὰ μετὰ τὴν ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως.
Μὲ αὐτὴν τὴν ἀφορμὴ ἡ Συνοδινοῦ ἀναφέρει ὅτι: Στὴν πάνδημη κηδεία του ὁ λαὸς κρατοῦσε ἄσπρες λαμπάδες. Ἀπὸ τότε βαστᾶ τὸ ἔθιμο νὰ ἀνασταίνουν οἱ Ἀθηναῖοι στὸ ἱστορικὸ ἐκκλησάκι, κάνοντας καὶ συμβολικὸ μνημόσυνο στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐργάστηκε γιὰ τὸν λόφο σὲ ἄγονους καιρούς.
Ἀφηγούμενη τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο κατέστη ἐφικτὴ ἡ δημιουργία τοῦ ὑπαίθριου θεάτρου στὸν λόφο τοῦ Λυκαβηττοῦ, ἡ Ἄννα Συνοδινοῦ κάνει τὸ ἑξῆς σχόλιο: Προχωρούσαμε μὲ σεβασμὸ καὶ πίστη πὼς ἡ Θεία Πρόνοια θὰ μᾶς ἔδειχνε τὸν δρόμο νὰ πορευτοῦμε. […] Σὲ κάποια θεατρικὴ κριτικὴ τοῦ Αἰμ. Χουρμούζιου διαβάσαμε πὼς στὸν λόφο τοῦ Λυκαβηττοῦ (ἀπ’ τὴ μεριὰ τοῦ λατομείου) εἶχε δοθεῖ μία παράσταση στὶς 8 Αὐγούστου 1939 μὲ τὴν Πενθεσίλεια τοῦ Κλάιστ σὲ σκηνοθεσία τοῦ Τάκη Μουζενίδη γιὰ τὰ Τάγματα Ἐργασίας τοῦ Μεταξᾶ. Μία καὶ δύο ἀνεβήκαμε στὰ Νταμάρια. Ἦταν δύσκολη ἡ πρόσβαση. Ὁ δρομάκος ποὺ ἔφτανε ἕως τὸν Ἅγιο Ἰσίδωρο στένευε ἀκόμα περισσότερο ὥς νὰ φτάσεις στὰ νταμάρια. Ἐκεῖ εἶχαν ἀποτεθεῖ ὅλα τὰ μπάζα ἀπὸ τὸ κτίσιμο τοῦ ξενοδοχείου Χίλτον.
Ἀνεβήκαμε, Θεέ μου! Κρανίου τόπος. Ξεραΐλα, χωματερή, σκουπιδαριό, περιβάλλον ἐπικίνδυνο ἀκόμα καὶ μέρα μεσημέρι. Οἱ ἀσφαδελοὶ καὶ δύο τρία πένθιμα κυπαρίσσια μοναδικὸ πράσινο. Αὐτὸς ὁ πελώριος, ὁ μοναδικὸς πολύτιμος χῶρος περιφρονημένος, ἀνεκμετάλλευτος, ἐκτεθειμένος, ὅπως ὅλοι γνωρίζαμε, σὲ ἀντικοινωνικὲς δραστηριότητες. Γιὰ νὰ μεταβληθεῖ ὁ χῶρος αὐτὸς σὲ ἔπαλξη πολιτισμοῦ, γιὰ νὰ γίνει ἐκεῖ θέατρο, ὅπως τὸ ὀνειρευτήκαμε, ἤθελε δουλειὰ πολλή. Εἴχαμε τὴν εὐγενῆ φιλοδοξία νὰ καταπιαστοῦμε μὲ ἕνα μεγάλο ἔργο. Ἤμαστε ἐρωτευμένοι, δικαιωμένοι ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές. Μᾶς ἐδίωκε μόνο μία δράκα διορισμένων τῆς νομενκλατούρας. Μὲ χαμόγελο καὶ τὴ βέβαιη ἐλπίδα ὅτι τὸ δίκαιο εὐλογεῖται, ἐκινήσαμε νὰ κτίσουμε τὸ Θέατρο Λυκαβηττοῦ.
ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ
Ἡ Ἄννα Συνοδινοῦ, ἡ ὁποία, ἀπὸ ταπεινότητα, δὲν θέλησε νὰ δώσει τὸ ὄνομά της στὸ θέατρο τοῦ Λυκαβηττοῦ (δυστυχῶς, κανεὶς δὲν αἰσθάνεται σήμερα τὴν ἀνάγκη νὰ ὑπενθυμίζει, ἔστω ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, τὴν «μητρότητα» αὐτοῦ τοῦ θεάτρου), ἀποκάλυψε στὸ αὐτοβιογραφικὸ λεύκωμά της ὅτι καθοριστικὸ ρόλο γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ ὁράματός της διαδραμάτισε ὁ μακαριστὸς ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, τὸν ὁποῖο ἐπισκέφθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἀσωμάτων Πετράκη (σὲ αὐτὴν τὴν μονὴ ἀνῆκε ἡ ζητούμενη ἔκταση, καὶ ἡ ἴδια μᾶς βεβαιώνει ὅτι «ἐκκλησιαζόταν στὸν ἱερὸ ναὸ τῶν Ταξιαρχῶν Ἀρχαγγέλων»). Ἀφοῦ τοῦ «ἐξομολογήθηκε» τὴν πρόθεσή της νὰ δημιουργήσει στὸν λόφο τοῦ Λυκαβηττοῦ «μία πνευματικὴ κόγχη, ἕνα θέατρο κατὰ τὰ πρότυπα τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν», ὁ γέροντας, ἀκούγοντας την, «μὲ χαμόγελο καὶ ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον», τῆς ἀπήντησε: «Κόρη μου, πολὺ καλὰ αὐτὰ ποὺ ἐκθέτεις. Θὰ συνεννοηθῶ μὲ τὸ ἡγουμενοσυμβούλιο καὶ θὰ σὲ εἰδοποιήσω τί ἀποφασίσαμε».
ΑΛΥΓΙΣΤΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Τὸ ὁδοιπορικὸ τῆς Ἄννας Συνοδινοῦ στὴν ἐποχὴ τῆς κατὰ κυριολεξίαν δικτατορίας μᾶς βοηθεῖ νὰ συνειδητοποιήσουμε πόσο ὑπέφεραν τότε κάποιοι σημαντικοὶ ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος, ὅπως ἦταν καὶ ἡ ἴδια, χωρίς, ὅμως, νὰ λυγίσουν ποτὲ μπροστὰ στὴν μπότα τῶν δικτατόρων. Ἐξ ἀντιδιαστολῆς, ἀντιλαμβανόμαστε τὸ τεράστιο χάσμα ποὺ χωρίζει τέτοια λαμπρὰ παραδείγματα τοῦ μακρινοῦ παρελθόντος ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος, ποὺ ὄχι μόνο ἔχουν παραδοθεῖ ἀμαχητὶ στὰ κελεύσματα τῆς κρυπτοδικτατορίας 2019-2026 (τὰ μέλη τῆς ὁποίας ἀντὶ γιὰ στρατιωτικὲς στολὲς φοροῦν καθωσπρέπει κοστούμια καὶ φορέματα), ἀλλὰ πολὺ περισσότερο δὲν αἰσχύνονται καθόλου νὰ βγαίνουν δημοσίως καὶ νὰ προσκυνοῦν, πάσχοντες ἀπὸ ἀθεράπευτη ὀσφυοκαμψία, τοὺς καθ’ ἕξιν καθεστωτικοὺς βιαστὲς τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας τῶν Νεοελλήνων.
ΑΝ ΕΖΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟΝ ΑΝΑΠΟΔΟΝ ΚΟΣΜΟΝ
Ἡ Ἄννα Συνοδινοῦ δὲν σταμάτησε ποτὲ νὰ ἐκφράζει τὴν ἀγάπη της γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ πικρόχολα σχόλια ποὺ μπορεῖ νὰ ἔκαναν κάποιοι σὲ βάρος της. Ἂν ζοῦσε στὸν σημερινὸ ἀνάποδο κόσμο τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα, θὰ εἶχε ἐξασφαλισμένη τὴν ρετσινιὰ τῆς «ἀκροδεξιᾶς» καὶ τῆς «θρησκόληπτης», ἀφοῦ αὐτὲς εἶναι οἱ προπαγανδιστικὲς ταμπέλες ποὺ συνηθίζουν νὰ ὑψώνουν οἱ ἀφηνιασμένοι ὀπαδοὶ τῆς νεοταξίτικης παγκοσμιοποίησης ἐναντίον ὅσων ἐξακολουθοῦν νὰ πορεύονται μὲ πυξίδα τους τὸ ἀξιακὸ τρίπτυχο «πατρίδα – θρησκεία – οἰκογένεια», μὲ τὸ ὁποῖο γαλουχήθηκαν γενεὲς ἐπὶ γενεῶν, χάρη δὲ σὲ αὐτὲς τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες κατέστη ἐφικτὴ ἡ νικηφόρος ἔκβαση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.
Γιὰ νὰ ὑλοποιηθεῖ τὸ ἑωσφορικὸ σχέδιο τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης (ὅπως θὰ ἀναφερθεῖ κατωτέρω, ἡ Συνοδινοῦ τὸ ἐγνώριζε!) ἀλλὰ καὶ τοῦ μετανθρωπισμοῦ, τὰ κράτη-ἔθνη θὰ πρέπει νὰ ἀποσυντεθοῦν, τὸ πρότυπο τῆς ἑτεροφυλόφιλης οἰκογένειας νὰ φαλκιδευθεῖ, ἂν ὄχι νὰ ἐπισκιασθεῖ, ἀπὸ τὴν νομικὴ ἀναγνώριση τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ τῆς δυνατότητάς τους νὰ υἱοθετοῦν παιδιά, τὰ στεγανὰ ἀνάμεσα στὰ δύο φῦλα νὰ καταργηθοῦν καὶ ὅλες οἱ θρησκεῖες νὰ ἔλθουν σὲ σύγκλιση κάτω ἀπὸ τὴν ὀμπρέλλα μίας ὑποκριτικῆς ἀγαπολογίας ἀλλὰ καὶ τοῦ κοινοῦ, θεοσοφιστικοῦ ὁράματος νὰ μπορέσει κάθε ἄνθρωπος νὰ βρεῖ τὴν δύναμη γιὰ ζωὴ καὶ ἐλπίδα ποὺ κρύβεται ἐντός του.
ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ 1990 ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ»
Εἰδικὰ ἡ τελευταία ἐπιδίωξη ἀποτελεῖ ἀναπόσπαστο τμῆμα τῶν δοξασιῶν τοῦ κινήματος τῆς λεγόμενης ὑδροχοϊκῆς «Νέας Ἐποχῆς», οἱ ρίζες τῆς ὁποίας ἀνατρέχουν στὶς ἀποκρυφιστικὲς θεωρίες τῆς Ἕλενας Πέτροβνας Μπλαβάτσκυ καὶ τῆς Ἀλίκης Μπέιλυ. Τὸ κίνημα αὐτὸ εἶχε καυτηριάσει ἡ Ἄννα Συνοδινοῦ σὲ ἄρθρο της ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ περιοδικὸ «Πολιτικὰ Θέματα» (1-7 Ἰουνίου 1990, σελ. 42-43, 50), μὲ ἀφορμὴ τὴν παραίτησή της ἀπὸ τὸν δημοτικὸ συνδυασμὸ «Νέα Ἐποχὴ» τοῦ Μιλτιάδη Ἔβερτ.
Σὲ ἐκεῖνο τὸ ἄρθρο, ἡ Συνοδινοῦ ἔγραφε τὰ ἑξῆς: «Ἡ Νέα Ἐποχὴ ἀπορρίπτει τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅλα τὰ δόγματα τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Εἶναι γνωστὴ διεθνῶς ὡς NEW AGE καὶ ἀσχολεῖται μὲ τὴ διεθνῆ ἐναρμόνιση τῶν θρησκειῶν στὴν ἐπερχόμενη μεταχριστιανικὴ ἐποχή, εἰκαστικὰ δὲ ἐκφράζεται μὲ τὰ χρώματα καὶ κυρίως μὲ τὸ σχῆμα τοῦ Οὐρανίου Τόξου. Ἡ “θυγατρικὴ” τῆς θεοσοφίας Νέα Ἐποχὴ ἀποδέχεται τὸν πνευματισμό, τὴν μαγεία καὶ τὰ παρεμφερῆ τῶν εἰδωλολατρικῶν μυστηρίων.
Γενέτειρα τῆς Νέας Ἐποχῆς ἡ Νέα Ὑόρκη καὶ ἐπίσημη πατρίδα της ἡ Καλιφόρνια, ὅπου ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1970 οἱ δράσεις της μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα ἐξαπλώνονται σ’ ὅλη τὴν ὑφήλιο. Ἡ σατανικὴ πανθρησκεία τῆς Νέας Ἐποχῆς –τὴν ὀνομασία τῆς ὁποίας ἀνύποπτοι ἄνθρωποι φέρουν ὡς τίτλο καὶ ἔμβλημα–, ἔχει προχωρήσει καὶ στὴν Ἑλλάδα μὲ διάφορες γκουρουιστικὲς ὀργανώσεις, οἱ ὁποῖες δροῦν καὶ εὐδοκιμοῦν σὲ ὅλες τὶς τάξεις καὶ ἡλικίες τῶν πολιτῶν.
Ἀπὸ τὶς 2.000 ὀργανώσεις ποὺ δροῦν διεθνῶς, διαδίδοντας καὶ μὲ ἐκπαιδευτικούς, καλῶς πληρωμένους, ἀποκρυφιστικὲς θεωρίες μέσα σὲ νηπιαγωγεῖα, σχολεῖα, φροντιστήρια, φιλόξενα κέντρα φιλίας κ.ἄ., στὴν Ἑλλάδα ἔχουν –γιὰ τὴν ὥρα– δημιουργηθεῖ περίπου 500 ποὺ διαδίδουν 67 ποικιλίες αἱρέσεων. Ἀπὸ ἔρευνα ποὺ ἔγινε διαπιστώθηκε ὅτι στὸ ποσοστὸ τῶν ἐρωτηθέντων, τὸ 40% τῶν συμπατριωτῶν μας πιστεύουν στὴν τηλεπάθεια, τὸ 50% στὴ μαντεία, τὸ 22% στὴ μετενσάρκωση καὶ κάποιο 25% ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸ ὑπερπέραν!
Ἐπίσημα στοιχεῖα δίνει μία ἔκθεση στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅτι στὴν Ἀθήνα καὶ ἄλλες πόλεις πραγματοποιοῦνται μαῦρες τελετουργίες μὲ παιδιὰ καὶ οἱ κοπέλλες σὲ κατάσταση ναρκώσεως προσφέρουν τὴν παρθενία τους στὸν σατανᾶ. Γράφτηκαν στὶς ἐφημερίδες τὰ κρούσματα σατανισμοῦ σὲ σχολεῖα, ἐνῶ σὲ κέντρα νεανικῆς ψυχαγωγίας “βράζει” ἡ προπαγάνδα τῆς Ν.Ε. ὑπὸ μορφὴν προσηλυτισμοῦ στὴν μέλλουσα Νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου ποὺ θὰ βασιλεύσει ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ (Ἰχθύος) μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ 2.000 ἔτους».
ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΘΕΟΙ ΧΩΡΙΣ ΘΕΟΝ
36 χρόνια μετά, εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ Νέα Ἐποχὴ ἔχει ἀπογειωθεῖ καί, ἑπομένως, τὸ τελικὸ στάδιο τῶν Ἐσχάτων καὶ Αἰσχίστων Χρόνων ἔχει πλησιάσει ἐπικίνδυνα. Στὸ ἴδιο ἄρθρο, ἡ Συνοδινοῦ ἔκανε μία ἐπισήμανση ποὺ πρέπει νὰ ἐνεργοποιήσει ἐπειγόντως τὶς ἀφυπνιστικὲς κεραῖες μας, ὥστε νὰ μπορέσουμε νὰ ὑποπτευθοῦμε ποιὰ συνωμοσία κρύβεται πίσω ἀπὸ τὰ προπαγανδιστικὰ μηνύματα, ποὺ ἐκπέμπει συνεχῶς ὁ παγκόσμιος ἑωσφορικὸς μηχανισμός, προκειμένου νὰ μᾶς πείσει ὅτι μποροῦμε νὰ γίνουμε θεοὶ χωρὶς Θεὸ χάρη στὶς ἐσωτερικές μας δυνάμεις καὶ ὅτι, μέσῳ τῆς τεχνολογίας, ἔχουμε τὴν εὐχέρεια νὰ νικήσουμε τὰ γηρατειὰ καὶ τὸν θάνατο, ἂν προσκυνήσουμε τὴν Τεχνητὴ Νοημοσύνη καὶ ἑνωθοῦμε ὀργανικὰ μὲ τὶς μηχανές, ἰδίως τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστές:
«Ἡ Νέα Ἐποχὴ προτείνει στοὺς ὀπαδούς της ἐμμέσως νὰ παραμείνουν στὴν πτωτικὴ φάση μὲ τὸ κρυφὸ δόγμα “ὁ ἄνθρωπος εἶναι θεός” ποὺ ἄμεσα ἀποτελεῖ τὴν ἐκπληκτικότερη ἀπάτη εἰς βάρος τῶν ἀφελῶν ἀνθρώπων τῆς ρομποτοηλεκτρονικῆς ἐποχῆς μας, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ δηλητηριάσαμε τὸ σύμπαν, στρεφόμεθα στὴν ἐφεύρεση τῆς οἰκολογίας γιὰ νὰ σωθοῦμε!» (ἂς προσέξει ἰδιαίτερα ὁ ἀναγνώστης τὸν ὅρο «ρομποτοηλεκτρονικὴ ἐποχή», τὸν ὁποῖο ἡ Συνοδινοῦ χρησιμοποιεῖ σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο της, τὸ ὁποῖο ἐγράφη τὸ 1990!).
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ
Ἀκολούθως, ἡ Συνοδινοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι τὸ 1975, σὲ μία συνεδρίαση τοῦ ΟΗΕ, ὁ Ρόμπερτ Μίλλερ, βοηθὸς γενικοῦ γραμματέα καὶ ὑδροχοϊστής, εἶχε ὑποστηρίξει τὴν «κίνηση γιὰ μία παγκόσμια θρησκεία καὶ μία παγκόσμια οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ τάξη μέσῳ τοῦ ΟΗΕ, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ δημιουργία τῆς Παγκόσμιας Κυβερνήσεως ποὺ θὰ μᾶς σώσει μὲ τὸν ἐπερχόμενο πολιτισμὸ τῆς Νέας Ἐποχῆς». Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ὁ Μίλλερ εἶχε διαβάσει ἕνα κείμενο, στὸ ὁποῖο μιλοῦσε γιὰ τὶς «κρίσεις τῆς ἐποχῆς μας, οἱ ὁποῖες προκαλοῦν τὶς διάφορες θρησκεῖες νὰ ἐξαπολύσουν μία νέα πνευματικὴ δύναμη πέρα ἀπὸ τὰ θρησκευτικά, πολιτιστικὰ καὶ ἐθνικὰ σύνορα πρὸς μία νέα συνείδηση τῆς ἑνότητας τῆς ἀνθρώπινης κοινότητας».
ΕΝΝΕΑ ΥΔΡΟΧΟΪΚΑΙ ΕΝΤΟΛΑΙ
Ἡ Συνοδινοῦ, ἐπισημαίνοντας ὅτι τὰ στοιχεῖα ποὺ παρέθεσε τὰ εἶχε ἀντλήσει ἀπὸ δεκάδες βιβλία, ἔντυπα, διακηρύξεις, πρακτικὰ συνεδρίων, σημειώσεις ἀπὸ διαλέξεις, ἐκπομπὲς ραδιοσταθμῶν καὶ ἄλλες πηγές, ἑλληνικὲς καὶ ξένες, κατέγραψε ἐν συνεχείᾳ τὶς «ἐντολὲς τοῦ Ὑδροχόου» ποὺ «ἀποτελοῦν ἤδη ἐφαρμοσμένες ἀξίες τῆς φιλοσοφίας τῆς Νέας Ἐποχῆς». Οἱ ἐν λόγῳ ἐντολές, ὅπως παρουσιάζονται στὸ ἄρθρο τῆς Συνοδινοῦ, εἶναι ἐπὶ λέξει οἱ ἑξῆς:
1. Ἕνα παγκόσμιο σύστημα πιστωτικῆς κάρτας. 2. Μία παγκόσμια Ἀρχὴ τροφίμων. 3. Ἕνα παγκόσμιο οἰκονομικὸ σύστημα. 4. Βίαιος περιορισμὸς τῶν γεννήσεων. 5. Γενετικὸς ἔλεγχος. Ἐπέμβαση στὰ γονίδια, στὸ πρωτόπλασμα, στὸ DNA, γιὰ ἀνθρώπους κατὰ παραγγελίαν. 6. Μύηση τῶν μαζῶν στὸ πλανητικὸ σύστημα ποὺ ὀνομάζεται ἐπίσης «ἑωσφορικὴ μύησις». 7. Κυριαρχία τῆς ἀρίας φυλῆς, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Χίτλερ. Ἡ πρόταση αὐτὴ εἶναι καθαρῶς ἀντι-σημιτική. Ὁ Χίτλερ ἦταν καὶ ἀποκρυφιστής, γνώριζε τὶς μυστικὲς διδασκαλίες ποὺ εἶναι μέρος τῶν θεμελίων τῆς Νέας Ἐποχῆς, πίστευε δὲ σὲ μία νέα ἐποχὴ τῶν 1.000 ἐτῶν. 8. Νὰ ἐφαρμοστεῖ πράξη καθάρσεως γιὰ ὅσους ἀντιδράσουν στὴν ἐφαρμογὴ τῆς νεοεποχικῆς κινήσεως. Ὅσοι ἀρνηθοῦν τὸν νέο μεσσία, Μαιτρέγια-Χριστό, θὰ ὑποστοῦν μὲ τὸ «ξίφος τῆς τομῆς» τὴν τιμωρία τῆς ἀνυπακοῆς. 9. Στὰ σχέδια τοῦ ὑδροχοϊκοῦ πολιτισμοῦ περιλαμβάνεται καὶ ὁ σκοπὸς τῆς καταστροφῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ ἰουδαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Γιὰ νὰ πετύχει τὸ σχέδιο, χρειάζεται νὰ ἐξοντωθεῖ ἡ οἰκογένεια καὶ τοῦτο θὰ γίνει, ἂν κτυπηθεῖ ἡ ρίζα τῆς οἰκογένειας, τὸ ἀγέννητο παιδί, μὲ τὶς ἐκτρώσεις.
«ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ»
Τέλος, ὡς ἀφιερωμένη ἠθοποιὸς τοῦ θεάτρου, ἡ Ἄννα Συνοδινοῦ ἦταν λογικὸ νὰ ἐνοχληθεῖ σφόδρα καὶ νὰ διαμαρτυρηθεῖ ἐντόνως, ὅταν στὶς 3 Μαρτίου 1990 ἡ βουλευτὴς τῶν οἰκολόγων-ἐναλλακτικῶν Μαρίνα Δίζη εἶχε ἀναρτήσει πανὸ μέσα στὸ κοινοβούλιο ποὺ ἔγραφε «ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ γιὰ τὸ +1, τὸν Πρόεδρο καὶ τὸ νέφος». Ἡ καθαρὴ συνείδηση τῆς Συνοδινοῦ δὲν ἄντεξε τὴν ἐξαχρείωση καὶ ἐν ταυτῷ «ἐξαρχειοποίηση» τῆς Βουλῆς (ἀντιδρώντας στὴν ἀνάρτηση τοῦ πανό, εἶχε πεῖ τὴν φράση: «δὲν εἶναι Ἐξάρχεια ἐδῶ!»), μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἑπόμενη ἡμέρα ἡ Ἄννα Συνοδινοῦ νὰ ὑποβάλει τὴν παραίτησή της ἀπὸ τὸ βουλευτικό της ἀξίωμα τερματίζοντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν πολιτική της καριέρα.
Ὅπως ἡ ἴδια ἐξήγησε γραπτῶς, «παραιτήθηκε ἀπὸ βουλευτὴς πρὸ τοῦ ἐξαλητισμοῦ τοῦ κοινοβουλευτικοῦ βίου». Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ παραίτησή της αὐτή, δὲν κατάφερε νὰ σταματήσει τὴν φρικτὴ κατρακύλα ποὺ ἀκολούθησε ἔκτοτε ὁ κοινοβουλευτικὸς βίος τῆς μεταπολιτευτικῆς-μεταδημοκρατικῆς Ἑλλάδος, οἱ πολίτες τῆς ὁποίας αἰσθάνονται συνεχῶς νὰ παρακολουθοῦν μία κακόγουστη θεατρικὴ παράσταση ὀργανωμένη ἀπὸ ὑποκριτὲς-βουλευτὲς ποὺ ἀφ’ ἑνὸς ὑμνοῦν τὴν δημοκρατία, ἀποδίδοντάς της ἀνύπαρκτες ἰδιότητες, ὅπως ἔμπειρη, ὥριμη, ἀνθεκτικὴ κ.λπ., ἀφ’ ἑτέρου κηλιδώνουν ὡς «ψεκασμένο» καὶ παρανοϊκὸ «συνωμοσιολόγο» κάθε ὑγιῶς σκεπτόμενο πολίτη ποὺ τολμᾶ νὰ περιγράφει τὴν «μαγικὴ εἰκόνα» τῆς πολιτικῆς, χαρακτηρίζοντας τὸ σημερινὸ πολίτευμα, κατὰ τὰ προεκτεθέντα, ὡς «μεταδημοκρατία», «τυπικὴ δημοκρατία», «δημοκρατία-φενάκη», «κρυπτοδικτατορία», «ἔξυπνη δικτατορία» ἢ «κοινοβουλευτικὴ δικτατορία».