Τοῦ κ. Γεωργίου Τραμπούλη, θεολόγου
Ἕνα ὁδηγητικό ἀλλά καί δεσμευτικό κείμενο σχετικά μέ τήν ἐπισκοπική διακονία μέσα στήν Ἐκκλησία ἀποτελοῦν ὁ δεύτερος καί ὁ τρίτος στίχος τοῦ δευτέρου κεφαλαίου τῆς Ἀποκαλύψεως. Ὁ Κύριος ἀπευθυνόμενος στόν ἐπίσκοπο Ἐφέσου μέσῳ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ τοῦ τονίζει ὅτι «οἶδα τά ἔργα σου καί τόν κόπον σου καί τήν ὑπομονήν σου, καί ὅτι οὐ δύνῃ βαστάσαι κακούς, καί ἐπείρασας τούς λέγοντας ἑαυτούς ἀποστόλους εἶναι, καί οὐκ εἰσί, καί εὗρες αὐτούς ψευδεῖς· καί ὑπομονήν ἔχεις, καί ἐβάστασας διά τό ὄνομά μου, καί οὐ κεκοπίακας». Αὐτούς τούς λόγους ἀπηύθυνε ὁ Κύριός μας στόν ἐπίσκοπο τῆς Ἐφέσου, οἱ ὁποῖοι καί ἰσχύουν γιά ὅλους τούς ἐπισκόπους, ὅλης τῆς Ἐκκλησίας μέχρι τῆς συντελείας τοῦ κόσμου.
Συγκλονιστικά πραγματικά τά λόγια τοῦ Κυρίου, τά ὁποῖα ἀπευθύνει πρός τούς ἐπισκόπους του, καθώς τά λόγια αὐτά ἀποτελοῦν τό διάγραμμα τοῦ ἐπισκοπικοῦ χρέους, τό βάρος δηλαδή τῆς εὐθύνης τους μέσα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτήν τήν ὑπόμνηση εὐθύνης γιά τό ἐπισκοπικό ὑπούργημα, ἀλλά καί τούς μικρούς καί τούς μεγάλους ἀγῶνες, πού καταξιώνουν τό λειτούργημα αὐτό, ὀφείλει νά ἔχη στόν νοῦ καί στήν καρδιά του κάθε ἐπίσκοπος, πού ἔχει πνευματικό ἐνδιαφέρον γιά τήν Ἐκκλησία καί ὑγιές τό πνευματικό αἰσθητήριο τῆς ψυχῆς του.
Αὐτό τό ὑγιές πνευματικό αἰσθητήριο φανερώνει καί στήν ἐποχή μας ὁ Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός. Ὁ Μητροπολίτης Τυχικός τόσο μέ τίς πράξεις ὅσο καί μέ τούς λόγους του ἀποδεικνύει ὅτι τό ἔργο τοῦ ἐπισκόπου εἶναι ἕνας συνεχής μόχθος διαποίμανσης τοῦ ποιμνίου καί ὅτι δέν παραχωροῦνται περιθώρια στόν ἐπίσκοπο γιά σιωπή, γιά ραθυμία ἤ γιά ἀναστολές ἀπέναντι σέ ἐπιθυμίες καί πράξεις πού ἀντιτίθενται στήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ μας.
Ὁ ἀγωνιστής ἐπίσκοπος ἐπιβεβαιώνει πώς χρέος τοῦ ἐπισκόπου εἶναι νά διατηρῆ τόν ἑαυτό του σέ ἐγρήγορση καί τήν μαχητικότητά του ἀνεξάντλητη, καθῆκον του εἶναι νά κρατάη ἀνόθευτη τήν ἀλήθεια καί νά καλλιεργῆ τό ὀρθόδοξο ἦθος στήν ἐκκλησιαστική κοινότητα. Αὐτήν τήν ἐγρήγορση καί μαχητικότητα ἀπέδειξε καί ὁ Μητροπολίτης Τυχικός τόσο κατά τήν περίοδο πού ἀσκοῦσε τήν διακονία του ὡς Μητροπολίτης Πάφου, ὅσο καί τώρα πού διώκεται.
Στόν ἐπίσκοπο, σύμφωνα μέ τούς λόγους τοῦ Κυρίου, τούς ὁποίους μᾶς ἀποκάλυψε ὁ ἀγαπημένος μαθητής του, δέν ἐπιτρέπεται νά συμβιβάζεται μέ τούς “κακούς” καί μάλιστα πρέπει νά ἐρευνάη τήν ὁμολογία καί τό ἦθος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι “ἀπόστολοι” χωρίς στήν πραγματικότητα νά εἶναι. Διότι, ἐάν ἕνας ἐπίσκοπος συμβιβαστῆ, αὐτό θά ἔχη ὡς ἐπακόλουθο, ὁλόκληρο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας νά χάση τόν προσανατολισμό του, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πορεία πρός τήν σωτηρία. Ἄν δέν διαχωρίση τίς εὐθύνες του ἀπό τούς ψευδαποστόλους, ἡ πράξη του αὐτή θά συνεργήση στήν ἀλλοίωση καί στήν ἀλλοτρίωση τοῦ βιώματος καί τοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος τόν Ἰανουάριο 2025 σέ ἐρώτηση τῆς κυπριακῆς ἐφημερίδας “Φιλελεύθερος”, γιατί ὁ Μητροπολίτης Τυχικός δέν δέχθηκε νά μεταφερθῆ ἡ κάρα τοῦ ἀποστόλου Παύλου στήν Πάφο ἀπό τό Βατικανό, ἀπάντησε ὅτι «ἡ ἄρνηση ἔχει νά κάνη μέ τό σκεπτικό τοῦ Μητροπολίτη Πάφου, ὅτι ὁ Πάπας εἶναι αἱρετικός. “Δέν θά ἐρχόταν στήν Πάφο ὁ Πάπας, ἀλλά ἡ κάρα τοῦ ἀποστόλου Παύλου”, εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος πρόσθεσε: “Καί ὅμως ὁ Μητροπολίτης Πάφου ἐπέμεινε. Ἀντιλαμβάνεστε ὅτι ὑπό τέτοιες προϋποθέσεις δέν μπορεῖ νά ὑπάρξη συνεννόηση”. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος μέ τήν δήλωσή του στόν “Φιλελεύθερο” καλεῖ τόν Πάφου νά διαφοροποιήση τήν στάση του, “ἐπειδή δέν πρέπει νά ἐπανέλθουμε στόν Μεσαίωνα”». Ἆραγε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος πῶς καθορίζει τόν μεσαίωνα μέ τήν τήρηση στό ἀκέραιο τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου καί ἐάν ναί αὐτό εἶναι ἐπιλήψιμο; Δηλαδή ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶναι ὑποστηρικτής τῆς ἐκκοσμίκευσης τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας;
Στούς λόγους αὐτούς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἐπιβεβαιώνονται οἱ λόγοι τῆς Ἀποκαλύψεως στό πρόσωπο τοῦ Μητροπολίτου Πάφου γιά τόν Ἀρχιεπίσκοπο Γεώργιο, «ἐπείρασας τούς λέγοντας ἑαυτούς ἀποστόλους εἶναι, καί οὐκ εἰσί, καί εὗρες αὐτούς ψευδεῖς· καί ὑπομονήν ἔχεις, καί ἐβάστασας διά τό ὄνομά μου, καί οὐ κεκοπίακας».
Ὁ Μητροπολίτης Τυχικός, κάνοντας πράξη τούς ἱερούς Κανόνες, πού θέλουν “ἐκφεύγειν τήν αἵρεσιν”, καταδεικνύει ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶναι στήν πραγματικότητα “ψευδο-απόστολος”, ἀφοῦ “σμίγει στήν διδασκαλία τοῦ εὐαγγελίου ξένα καί ἀλλότρια δόγματα τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως», ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει ὁ ἅγιος Νικόδημος. Ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι φιλοπαπικός. Τό ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου δέν εὐαρεστεῖ μέ τούς λόγους καί τίς πράξεις του τόν Κύριο, ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τόν ἄδικο τρόπο, μέ τόν ὁποῖο ἐκδίωξε τόν Μητροπολίτη Τυχικό ἀπό τήν Μητρόπολή του. Ἐπικυρώνεται ἀπό τήν διαδικασία, μέ τήν ὁποία ἀσκεῖ τήν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅπου παρατηρεῖται παραμερισμός τοῦ Συνοδικοῦ πολιτεύματος καί ἡ ἐπιβολή ἑνός παπικοῦ κακεκτύπου, μέ τό ὁποῖο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀσκεῖ καί ἐπιβάλλει τήν ἀρχιεπισκοπή του ἀπολυταρχία. Γεγονός πού ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν ἀναθεώρηση καί ψήφιση τοῦ νέου Καταστατικοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, γιά νά ἐπηρεάζωνται καί νά ἐλέγχωνται πλήρως ἀπό τόν ἴδιον τόν Ἀρχιεπίσκοπο οἱ κρίσιμες ἀποφάσεις γιά τήν Ἐκκλησία, ὅπως εἶναι ἡ ἐκλογή τῶν νέων ἐπισκόπων, ὥστε νά ἀποκλεισθῆ ἡ ὁποιαδήποτε παρέμβαση τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου στήν ἀνάδειξη νέων ἐπισκόπων, διότι ἡ ἐκλογή τοῦ Μητροπολίτου Τυχικοῦ ἦταν βούληση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
Ἆραγε, γιατί αὐτή ἡ ἐμμονή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νά συναντηθῆ μέ τόν πάπα; Γιατί θέλει νά ἐκθέση τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, τόν κυπριακό λαό καί τόν ἑαυτό του σέ αὐτόν τόν κίνδυνο; Τό παράδει-γμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, γιά τόν ὁποῖο, μετά τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Ἰωάννη Παύλου τόν Μάϊο τοῦ 2001 στήν Ἀθήνα, ἀκολούθησε μία προσωπική κρίση, ἡ ὁποία κατέληξε στήν ἐκδημία του ἀπό δύο πρωτογενεῖς καρκίνους, δέν τόν παραδειγματίζει; Δέν τόν συνετίζει ὁ αἰφνίδιος θάνατος τοῦ Μητροπολίτου Κερκύρας Τιμοθέου τό 2002, ὁ ὁποῖος πέθανε μία ἑβδομάδα μετά τήν ἐπιστροφή του ἀπό τό Βατικανό, ὅπου εἶχε μεταβῆ μέ ἐκκλησιαστικη ἐπιτροπή γιά πρώτη φορά προκειμένου νά συζητήσουν μέ τούς παπικούς;
Μήπως ἐμμένει στήν συνάντηση μέ τόν πάπα, γιά νά μεταφερθῆ ἡ κάρα τοῦ ἀποστόλου Παύλου στήν Μεγαλόνησο; Ὅμως ὑπάρχουν λείψανα τοῦ ἀποστόλου Παύλου καί στό Ἅγιον Ὄρος, γιατί αὐτή ἡ ἐπιμονή μέ τούς αἱρετικούς; Μήπως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος φαντάζεται ὅτι ὁ πάπας θά παρέμβη στήν ἐπίλυση τοῦ κυπριακοῦ προβλήματος; Ὅμως τόσα χρόνια δέν παρενέβη, θά παρέμβη τώρα; Τήν στγμή μάλιστα πού ὁ Ἀμερικανός πρόεδρος διατυμπανίζει, σχεδόν προκλητικά, τό πόσο φίλος εἶναι μέ τόν Τοῦρκο ὁμόλογό του, τό πόσο σημαντική σύμμαχος εἶναι ἡ Τουρκία γιά τίς Η.Π.Α. καί τό πώς πρέπει αὐτή νά ὑποστηριχθῆ μέ κάθε τρόπο;
Σέ ἀντίθεση μέ τόν φιλοπαπικό Ἀρχιεπίσκοπο Γεώργιο ὁ Μητροπολίτης Τυχικός ἀρνεῖται νά συμβιβασθῆ μέ τήν αἵρεση καί νά συνεργήση στήν ἀλλοίωση καί στήν ἀλλοτρίωση τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους τοῦ ποιμνίου τῆς Μητροπόλεως Πάφου. Διότι γνώρισμα τοῦ ἀγωνιστοῦ κανονικοῦ Μητροπολίτου Πάφου, Τυχικοῦ εἶναι ἡ προσκόλλησή του στήν Ἀλήθεια καί στήν ὀρθή Πίστη· στοιχούμενος πίσω ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες, τούς μιμεῖται καί ἀρνεῖται τήν ἄμβλυνση τοῦ κριτηρίου τῆς πίστεως, τήν μεταφορά τῆς κάρας τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀπό τό Βατικανό στήν Μητρόπολη Πάφου, διότι θά ἀναγκασθῆ νά συμπροσευχηθῆ καί νά συναγελασθῆ μέ τούς αἱρετικούς. Γιά τόν Σεβασμιώτατο ἡ τήρηση τῶν ἱερῶν Κανόνων ἀποτελεῖ βασική ἀρχή τοῦ ἐπισκοπικοῦ του διακονήματος, γιατί, ὅπως ἔχει δηλώσει καί ὁ ἴδιος, αὐτοί εἶναι ἐπισφραγισμένοι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἐάν καταλυθοῦν εἶναι ἀδύνατη ἡ σωτηρία τῶν πιστῶν, πού τοῦ ἔχει ἐμπιστευθῆ ὁ Κύριος.
Ἡ ἀφοσίωση καί ἡ ἀγάπη του πρός τό ποίμνιό του ἀντικατροπτίζεται ἀπό τά αἰσθήματα πού τρέφει τό ἴδιο τό ποίμνιο πρός τό πρόσωπό του. Κανείς δέν μπορεῖ νά ἀμφισβητήση τήν μεγάλη σέ ἔκταση συμπαράσταση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ στό πρόσωπο τοῦ ἀδίκως διωχθέντος Μητροπολίτου Τυχικοῦ.
Καί συνεχίζει τό κείμενο τῆς Ἀποκαλύψεως «ἀλλά τοῦτο ἔχεις, ὅτι μισεῖς τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἅ κἀγώ μισῶ», ὁ Κύριος μέ τόν παρόντα στίχο καταδεικνύει ὅτι ἡ ζωή τοῦ ἐπισκόπου δέν πρέπει νά συμβιβάζεται μέ τά ἔργα τῆς φαυλότητας.
Ὁ Κύριος ὑποδεικνύει ὅτι θεωρεῖ νόθα τήν ἐπισκοπική διακονία, ὅταν αὐτή μέ πρόφαση τήν εἰρήνευση ἤ τήν ταπείνωση ἐπιτρέπη τήν ἐκδήλωση τῆς σαρκολατρίας καί τῆς εἰδωλολατρίας, δηλαδή τήν προσαρμογή τῶν ἀποφάσεών του στήν νοοτροπία τοῦ κόσμου, τήν ἄρνηση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί τήν ἐπιβολή τῶν κριτηρίων τοῦ κόσμου. Ὁ Θεός μέ τόν παρόντα στίχο μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι μισεῖ τά τοῦ κόσμου καί τήν νοοτροπία τοῦ κόσμου, τά ὁποῖα εἶναι ἐμπνεύσεις καί ἐπιτεύγματα τοῦ διαβόλου· κατ’ ἐπακόλουθο καί ὁ ἐπίσκοπός του, ὅταν εἶναι γνήσιος, πρέπει νά μισῆ τά ἔργα καί τίς νοοτροπίες τοῦ κόσμου. Κατά παρόμοιο τρόπο καί ὁ Μητροπολίτης Τυχικός ἀρνεῖται νά συμβιβασθῆ μέ τά ἔργα τῆς φαυλότητας, τήν νοοτροπία τοῦ κόσμου, τίς ὕποπτες συνδιαλλαγές καί σχέσεις μέ σκοτεινούς ἀνθρώπους καί ὀργανώσεις.
Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία ἔχει ἐπιβεβαιώσει στήν πράξη ὅτι στά θέματα τῆς πίστεως καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοίκησης καμία ἀξία ἤ σημασία δέν ἔχουν ἀποφάσεις πού λαμβάνονται κατά πλειοψηφία ἤ ἀκόμα καί παμψηφία, ἐάν ἔρχωνται σέ ἀντίθεση καί σύγκρουση μέ τά δόγματα καί τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας· καί μία τέτοια ἀπόφαση ἦταν ἡ βίαιη καί ἀντικανονική ἀπομάκρυνση τοῦ κανονικοῦ Μητροπολίτου Πάφου ἀπό τήν Μητρόπολη καί τό ποίμνιό του. Στίς περιπτώσεις αὐτές ἔχει ἀπόλυτη ἐφαρμογή ἡ ἀρχή: «Ὁ εἷς καί ἡ ἀλήθεια ἀποτελοῦν τήν πλεινοψηφία», καί τό παράδειγμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου εἶναι ἡ τρανότερη ἀπόδειξη.
Μέ βάση τήν ἀρχή αὐτή διασφαλίσθηκε ἡ Ὀρθοδοξία διά μέσου τῶν αἰώνων καί συντρίβησαν οἱ αἱρέσεις καί τά σχίσματα. Ὁ ἅγιος ὄχι μόνον δέν ὑποτάχθηκε στίς ἀποφάσεις τῶν ψευδοσυνόδων, ἀλλά ὄρθωσε τό ἀνάστημά του, κάτι ἀνάλογο τό ὁποῖο κάνει καί ὁ Σεβασμιώτατος Τυχικός. Ἐάν ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος συμμορφωνόταν μέ τήν ἀρχή τῆς πλειοψηφίας καί ὑποτασσόταν στίς ἀντικανονικές καί ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις της, θά πρόδιδε τήν ἰδιότητά του ὡς ἀληθινοῦ ὀρθοδόξου ἐπισκόπου, πού ἔχει σάν ὕψιστη ἀποστολή του τήν προάσπιση μέχρι θανάτου τῆς Ἱερᾶς Παρακαταθήκης.
Αὐτό εὐχόμασθε καί στόν ἀγωνιστή ἐπίσκοπο Μητροπολίτη Τυχικό, νά ὁλοκληρώση νικηφόρα τήν ὕψιστη ἀποστολή του. Εἴθε, γένοιτο!!!