6ον
Θεολογικὴ ἑρμηνεία τοῦ πνεύματος τῆς παραδόσεως δίνει στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἔστι δὲ καὶ τρίτη αἰτία, διὰ τὴν ὁποίαν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις καὶ οὐχὶ ἐν εὐκτηρίοις πρέπει νὰ γίνεται τὸ βάπτισμα· διὰ τὶ ὁ ἱερεὺς πρέπει νὰ προσκομίζη πρῶτον, ἔπειτα φορεμένος ὢν πᾶσαν τὴν ἱερατικὴν στολὴν νὰ εὐγαίνη καὶ νὰ βαπτίζη τὸ παιδίον, καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα νὰ ἀρχινᾶ τὴν Θείαν Λειτουργίαν καὶ ἐν τῷ τέλει αὐτῆς νὰ μεταλαμβάνη τὸ βαπτισθὲν βρέφος. Διὰ τὶ καθὼς ἡ φύσις, εὐθὺς ὁποῦ γεννηθῆ σωματικῶς τὸ βρέφος τοῦ ἡτοίμασε τὸ γάλα τροφὴν σωματικήν, ἔτσι καὶ ἡ χάρις εὐθὺς ὁποῦ γεννηθῆ πνευματικῶς διὰ τοῦ βαπτίσματος, τοῦ ἑτοιμάζει τὴν θείαν κοινωνίαν διὰ τροφὴν πνευματικήν. Μὲ τὸ βάπτισμα ἀνίσταται ὁ ἄνθρωπος σὲ νέα ζωή, μὲ τὴ ζωοποιό σφραγίδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἐνοίκηση τοῦ Ὁποίου, ὡς καὶ ὅλης τῆς Θεότητος στὸν ἄνθρωπο, τὸν καθιστᾶ ἱκανὸ νὰ μετάσχει στὴν ὁμαδικὴ ζωὴ τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἡ μετάληψη, δηλαδή, τοῦ Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ αὐτονόητη ὁλοκλήρωση βαπτίσματος καὶ χρίσματος, ἀλλὰ καὶ τὰ δύο αὐτὰ μυστήρια νοοῦνται ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν συμμετοχὴ στὴ θεία Κοινωνία. Κατὰ τὴν Διδαχή (ΙΧ,5), «μηδεὶς φαγέτω, μηδὲ πιέτω ἀπὸ τῆς εὐχαριστίας ὑμῶν, ἀλλ ̓ οἱ βαπτισθέντες εἰς ὄνομα Κυρίου· καὶ γὰρ περὶ τούτου εἴρηκεν ὁ Κύριος· μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσί». Ἡ παράδοση δὲ αὐτὴ εἶναι ψηλαφητὴ στὴ συνέχεια τῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως δὲ παρατηρεῖ ὁ π. Στανιλοάε, τὸ Βάπτισμα προϋποτίθεται ἀπόλυτα ὡς ὅρος ὄχι μόνο γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὴ Θ. Εὐχαριστία, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν προσφορὰ «τοῦ δώρου» (προσφόρου) γιὰ τὴν τέλεσή της.
Τὰ ἴδια ὅμως ἰσχύουν -καὶ μάλιστα ἀπαράβατα- καὶ γιὰ τὸ «μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας», τῆς λειτουργικῆς της δηλαδὴ τάξεως, τὴν Ἱερωσύνη. Ἡ Θ. Εὐχαριστία ἀποτελεῖ καὶ γι’ αὐτὸ τὸ μυστήριο τὸ «ἀντικείμενόν», του καὶ τὸν σκοπὸν τῆς συστάσεώς του. Ἡ Ἱερωσύνη ἦταν ἀπ’ ἀρχῆς ἄμεσα συνδεδεμένη μὲ τὴ Θ. Εὐχαριστία, ὅπως βεβαιώνει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος: «Ἐκείνη βεβαία εὐχαριστία ἡγείσθω, ἡ ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου οὖσα, ἢ ᾧ ἂν αὐτὸς ἐπιτρέψῃ» (Σμυρν. VIII, 1). Κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ἡ Ἱερωσύνη εἶναι «ὄργανον» τῆς Εὐχαριστίας. Ὁ Θεός κατ’ αὐτὸν ἀναμένει τὴν ἱερουργίαν τῆς φιλανθρωπίας» ἀπὸ τὴν ἱερωσύνη, διότι ὁ Θεὸς τὴν ἱερωσύνην ἐπὶ γῆς ἀνθ ̓ ἑαυτοῦ χειροτονήσας προβάλετο», ὥστε κατ ̓ αὐτὴν νὰ διατελεῖ ὁ Ἴδιος «σωματικῶς ὁρώμενος», φανερώνοντας μέσῳ αὐτῆς τὰ «αὑτοῦ μυστήρια τοῖς ὁρᾶν δυναμένοις». Ἡ θεία φιλανθρωπία δηλαδή, ἀποκαλυπτομένη στὰ θεῖα Μυστήρια, ἱερουργεῖται ἀπὸ τὴν ἱερωσύνη. Ἡ ἱστορική διασύνδεση, ἀδιάσπαστη δηλαδὴ ἕνωση καὶ σχέση, Εὐχαριστίας καὶ Ἐπισκόπου (ποὺ προσωποποιεῖ τὴν Ἱερωσύνη στὸ πλήρωμά της) ἀποτελεῖ θεμέλιο ἀμετακίνητο τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας καὶ ζωῆς. «Ἡ Εὐχαριστία πραγματοποιεῖται διὰ τῆς ἱερωσύνης (καὶ ὑπ ̓ αὐτὴν τὴν ἔννοια ἡ ἱερωσύνη εἶναι τὸ ὄργανο τῆς εὐχαριστιακῆς δράσεως τοῦ Θεοῦ· ἡ ἱερωσύνη ἐπισκοπεῖ τὴν ἐν Θεῷ προσωπική κοινωνικότητα καὶ τὸ ἐν Χριστῷ γίνεσθαι τῆς Ἐκκλησίας». Εἶναι ἰδιαίτερα χαρακτηριστικό, ὅτι, μολονότι τὰ ἄλλα Μυστήρια καὶ οἱ λειτουργικές πράξεις ἀποσπάσθηκαν διαδοχικὰ ἀπὸ τὴ Θ. Εὐχαριστία, δὲν ἔγινε αὐτὸ ποτέ, καὶ οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ γίνει, γιὰ τὴν Ἱερωσύνη, τὸ μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης. «Μετάδοσις τῆς Ἱερωσύνης, ἤτοι ἐμπέδωσις καὶ συνέχισις τῆς κανονικῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ἔξω τῆς Εὐχαριστίας ἦτο καὶ παραμένει ἀδιανόητος».
Πηγή: «Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ, Ἐκδόσεις Ἁρμός.