Δρ. Δημήτρης Σταθακόπουλος
“Εκ νέου διεκδικήσεις απο το Αλβανικό Υπ.εξ “
Πριν λίγες ημέρες, το περιοδικό «Ushtria», που εκδίδεται από το αλβανικό υπουργείο Άμυνας, δημοσίευσε ένα άρθρο συνοδευόμενο από χάρτη, στον οποίο περιοχές της Ηπείρου καθώς και η Κέρκυρα παρουσιάζονται ως αλβανικά εδάφη.
Το άρθρο έφερε τον τίτλο “Συνέδριο του Βερολίνου 1878”.
Επειδή, ο συγκεκριμένος χάρτης δημοσιεύεται από το Υπ.εξ τους και υπό το πρίσμα των γνωστών αλυτρωτικών, εθνικιστικών και νομικά αβάσιμων — ομοίως ιστορικά και πρακτικά— διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδας, δεν μπορεί να εκληφθεί ως μια απλή ιστορική δημοσίευση, αφού κάτι θέλει να μας πει / υπενθυμίσει.
Ι.
Ιστορικό πλαίσιο:
Η Αλβανική Λίγκα της Πρισρένης (1878 ), που ιδρύθηκε ως άμεση αντίδραση στη Συνθήκη του Βερολίνου,
διατύπωσε διεκδικήσεις που περιλάμβαναν και εδάφη που σήμερα ανήκουν στην Ελλάδα.
Η Λίγκα της Πρισρένης ζητούσε τη δημιουργία μιας ενιαίας αλβανικής αυτόνομης επαρχίας (vilayet) εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που να περιλαμβάνει:
Vilayet Ιωαννίνων (με Γιάννενα, Άρτα, Πρέβεζα κτλ.)
Vilayet Μοναστηρίου (με περιοχές της σημερινής Δυτικής Μακεδονίας)
Vilayet Κοσσυφοπεδίου (Πρίστινας)
Vilayet Σκόδρας
Η πρόθεση ήταν να ενωθούν όλες αυτές οι περιοχές σε ένα «Αλβανικό Vilayet».
Αυτό σήμαινε ότι οι Αλβανοί εθνικιστές θεωρούσαν αλβανικές περιοχές όχι μόνο το βόρειο κομμάτι που σήμερα ανήκει στην Αλβανία, αλλά και τμήματα της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας, που είχαν και ελληνικούς πληθυσμούς.
ΙΙ.
Ιδιαίτερα για την Ήπειρο: Η περιοχή της Τσαμουριάς (Θεσπρωτία) θεωρείτο μέρος του αλβανικού χώρου, καθώς εκεί ζούσε και μουσουλμανικός πληθυσμός που αυτοπροσδιοριζόταν ως Αλβανικός.
Ορισμένοι Αλβανοί εθνικιστές έφτασαν να περιλαμβάνουν στις διεκδικήσεις και τα Ιωάννινα, την Πρέβεζα, την Άρτα.
Οι περιοχές αυτές τελικά αποδόθηκαν στην Ελλάδα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912–1913).
Η Βόρεια Ήπειρος, όμως, παρέμεινε επίμαχο θέμα: Αλβανία και Ελλάδα διαπραγματεύτηκαν τα σύνορα και υπογράφηκε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας (1914), που αναγνώριζε ειδικό καθεστώς αυτονομίας για τους Έλληνες της Βόρειας Ηπείρου εντός Αλβανίας.
ΙΙΙ.Συμπέρασμα:
Η κίνηση που ξεκίνησε από τη Λίγκα της Πρισρένης διεκδικούσε και περιοχές που σήμερα είναι ελληνικές, ενώ απο το όραμα αυτό ουδέποτε παραιτήθηκε γραπτώς η Αλβανία. .
Επομένως μην μας παραξενεύει η αραιά και που, επαναφορά του , όπως τώρα, μέσα απο επίσημους διαύλους του Αλβανικού Υπ.εξ.
Το ότι το θέμα δεν παίζει στην καθημερινή ειδησεογραφία, δεν σημαίνει πως δεν υφίσταται απο πλευράς Αλβανίας.
Η Ελλάδα οφείλει αιτιολογημένα , νομικά και ιστορικά να το τελειώσει οριστικά.
Έστω και εάν δεν το άνοιξε, πρέπει να το κλείσει η Ελλάδα.