Κύριε Διευθυντά,
Εἶναι γνωστὸν ὅτι εἰς προγενεστέρους καιροὺς οἱ πιστοὶ συχνάκις προσέφευγον ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ εἰς τὴν θείαν βοήθειαν προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσουν δυσχερεῖς περιστάσεις ποὺ περιέσφιγγον αὐτούς.
Καὶ προσέφευγον εἰς τὸν Θεὸν δι’ εἰδικῶν δεήσεων, διὰ νηστειῶν, διὰ λιτανιῶν καὶ κυρίως διὰ τῆς μετανοίας. Ἐπίστευον οἱ ἄνθρωποι ὅτι «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν» (Λουκ. ιη΄ 27).
Νομίζω ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος θὰ ἔπρεπε νὰ κηρύξη καιρὸν μετανοίας πρὸς ἀντιμετώπισιν τῆς ἐνσκηψάσης πανδημίας, «τὶς οἶδεν εἰ μετανοήσει ὁ Θεὸς καὶ ἀποστρέψει ἐξ ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ καὶ οὐ μὴ ἀπολώμεθα (ΙΩΝΑΣ Γ΄9)».
Εἴθε νὰ μᾶς ἐμπνεύση ἡ περίπτωσις τῆς Νινευῆ.
Ἐλπίζομεν σὲ ὅτι καὶ σήμερον θὰ ὑπάρχουν ἔστω καὶ ὀλίγοι δίκαιοι εὐαρεστοῦντες τὸν Ὕψιστον καὶ χάριν τῶν ὁποίων θὰ ἰσχύουν οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου «….οὐ μὴ ἀπολέσω ἕνεκεν τῶν δέκα» (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΗ΄ 32).
Μετὰ τιμῆς
Γεώργιος Ἀν. Λιακοῦτσος
Ἠλιούπολις