ΣΤΙΣ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ἑορτάζουμε τὴ μεγάλη θεομητορικὴ καὶ δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου στὸ Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων ἀπὸ δύο σεβάσμια καὶ ἅγια πρόσωπα, τὰ ὁποῖα, ὑπὸ τὴν ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀναγνώρισαν στὸ βρέφος Ἰησοῦ τὸν Μεσσία καὶ Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου, τὸν Συμεὼν καὶ τὴν Ἄννα. Ὁ Καθηγητὴς π. Ἰ. Σκιαδαρέσης σημείωσε: «Τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ ὅρισε δύο ἀνθρώπους – φορεῖς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος – νὰ εἶναι παρόντες καὶ μάρτυρες τῆς εἰσόδου τοῦ Χριστοῦ στὸ Ναό, δηλαδὴ τῆς ἀφιέρωσής του. Αὐτοὶ εἶναι ὁ Συμεὼν καὶ ἡ Ἄννα. (Λευκασμένοι στὴν προσδοκία, στὴν ἀναμονή, στὴ λαχτάρα, στὴ δίψα). Αὐτοὶ ὑποδέχονται τὸν Χριστὸ καὶ δίνουν στίγμα τοῦ βρέφους Ἰησοῦ. Αὐτοὶ μιλοῦν: γιὰ τὴν πορεία του πάνω στὴ γῆ καὶ τὸ σταυρό του. Προφητεύουν τὴν ἐπερχόμενη θυσία του, μᾶλλον τὴν ἐναρξάμενη ἀπὸ τὴν ἐμβρυακὴ ἡλικία σταυρική του πορεία. Καὶ τὴ λύτρωση, ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὸ Σταυρό. […] Γιορτάζουμε μία γιορτὴ πού, καίτοι βρεφική, παραπέμπει στὸ Σταυρὸ … μετέχουμε, μὲ κάθε τρόπο, ἀπὸ τὴ φύση μας, στὸν πόνο τοῦ σταυροῦ, ὁ ὁποῖος σταυρὸς κυριαρχεῖ στὸν κόσμο μας. Καὶ μεῖς οἱ Χριστιανοὶ δὲν συμβιβαζόμαστε ἁπλὰ μὲ τὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, μὴ μπορώντας νὰ κάνουμε ἀλλιῶς. Μᾶς ἀνήκει φύσει. Καὶ ἐπὶ πλέον τὸν ἐπιδιώκουμε μὲ κάθε τρόπο. Γιατί ἡ ἀληθὴς καὶ μὴ συμβιβασμένη Ἐκκλησία μετέχει τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ φύσει. Ὁ σταυρὸς εἶναι ἀναπόφευκτα ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μας»! Συμφωνώντας μὲ αὐτά, ἂς κάμουμε καὶ ἐμεῖς τὴν προσωπική μας ὑπαπαντὴ – συνάντηση μὲ τὸ Χριστό, ἀλλάζοντας πορεία στὴ ζωή μας, κάνοντάς την σταυροαναστάσιμη, δηλαδὴ ἀληθινή!
«Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου Δέσποτα»
