Τοῦ κ. Διοδώρου Ράμμου
4ον
- Ἡ κρατοῦσα ἐπιστημονικὴ ἀντίληψις
Ἀφοῦ ἐξετάσαμε τὸ πῶς μεταφυτεύτηκαν θεωρίες τοῦ ἀποκρυφισμοῦ στὴν σύγχρονη ἐπιστήμη στὴν Εὐρώπη, ἂς δοῦμε καὶ τί μᾶς διδάσκουν γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸ σύμπαν. Γιὰ τὶς ἡλικίες ἀνθρώπου, γῆς καὶ διαστήματος, ἡ κρατοῦσα ἐπιστημονικὴ ἀντίληψη δίνει τὶς ἑξῆς χρονολογήσεις: ὁ ἄνθρωπος (τὸ γένος Homo) ἔχει ἡλικία περίπου τριῶν ἑκατομμυρίων ἐτῶν, ἡ γῆ 4,5 δισεκατομμυρίων ἐτῶν καὶ τὸ γνωστὸ σύμπαν 13,8 δισεκατομμυρίων ἐτῶν20.
Στὴν ἐπιστημονικὴ ὁρολογία τῆς Βιολογίας καὶ τῆς Προϊστορικῆς Ἀρχαιολογίας, ὁ ἄνθρωπος ὀνομάζεται Homo Sapiens ἢ ἄνθρωπος Κρομανιὸν (Cro Magnon). Homo εἶναι λατινικὴ λέξη καὶ σημαίνει ἄνθρωπος (πληθυντικὸς Ηomines) καὶ Sapiens (πληθυντικὸς Sapientes) σημαίνει σοφός, ἔμφρων, μυαλωμένος. Ὁπότε, ὅπου ἀναφέρεται ὁ Homo Sapiens σημαίνει ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τὸν σύγχρονο ἀνατομικὰ ἄνθρωπο καὶ κυρίως μὲ τὸν ἴδιο ἐγκέφαλο, ποὺ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι.
Μὲ βάση τὴν σύγχρονη σιωνιστικὴ μυθολογία, ποὺ μὲ αὐταρχικὸ τρόπο ἔχει ἐπιβληθεῖ στὰ Πανεπιστήμια, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἐμφανίζεται κάπου στὴν κεντρικὴ Ἀφρική, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ 200.000 π.Χ., καὶ εἶναι προϊὸν ἐξέλιξης ἀπὸ ἕνα ἄλλο παλαιότερο εἶδος, ποὺ ὀνομάζεται Homo Heidelbergensis, ποὺ ζοῦσε στὴν Ἀφρική.
Οἱ ὑποτιθέμενοι πρόγονοι τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κατὰ σειρὰ ὁ Αὐστραλοπίθηκος (Australopithecus Αfarensis), ὁ Ἄνθρωπος Τεχνίτης (Homο Habilis), ὁ Ὄρθιος Ἄνθρωπος (Homο Erectus), ὁ Ἄνθρωπος τῆς Χαϊδελβέργης (Homo Ηeidelbergensis) καὶ τέλος ὁ σύγχρονος Homo Sapiens. Ἡ μετατροπὴ τοῦ κάθε εἴδους στὸ ἑπόμενο (ὑποτίθεται ὅτι) ἔγινε μὲ μεταλλάξεις στὸ DNA καὶ μὲ τὴν κατάλληλη προσαρμογὴ στὸ περιβάλλον.
- Παλαιολιθικὴ ἐποχὴ
Ἡ πρώτη περίοδος τῆς ὑποτιθέμενης παρουσίας τοῦ ἀνθρώπου στὴν γῆ ὀνομάζεται Παλαιολιθικὴ ἐποχὴ καὶ χωρίζεται ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ἐπιστήμονες σὲ τρεῖς περιόδους, τὴν Κατώτερη Παλαιολιθικὴ ἐποχὴ (2,5 ἑκατ. χρόνια πρὶν – 80.000 χρόνια πρίν), τὴν Μέση Παλαιολιθικὴ (80.000 – 33.000) καὶ τὴν Ἀνώτερη Παλαιολιθικὴ (33.000 π.Χ. – 10.000 π.Χ.). Θεωρεῖται ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν κατὰ κανόνα σὲ σπηλιές, ἔφτιαχναν λίθινα, ξύλινα καὶ ὀστέινα ἐργαλεῖα καὶ ζοῦσαν ὡς κυνηγοὶ καὶ τροφοσυλλέκτες. Δὲν εἶχαν μόνιμη ἐγκατάσταση καὶ δὲν παρῆγαν τὴν τροφή τους.
Γύρω στὸ 700.000 τοποθετεῖται ἡ ἀνακάλυψη τῆς χρήσης τῆς φωτιᾶς, δηλαδὴ ἀπὸ τότε ἔμαθαν οἱ «homines-ἄνθρωποι» νὰ ἀνάβουν φωτιὰ καὶ νὰ θερμαίνονται. Ὡστόσο, δὲν μπόρεσαν νὰ ἀνακαλύψουν οὔτε τὴν γεωργία οὔτε τὴν κτηνοτροφία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γυρίζουν σὰν τὰ κοπάδια τῶν ζῴων, γιὰ νὰ βρίσκουν ἕτοιμη τροφή. Ἐπίσης, σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς παλαιολιθικῆς περιόδου οἱ ἄνθρωποι δὲν κατοίκησαν ποτὲ σὲ ἕνα μέρος μόνιμα, δὲν ἔχτιζαν σπίτια, ἀλλὰ κατοικοῦσαν σὲ σπηλιές.
Πρὶν ἀπὸ 1.800.000 χρόνια ὁ Homo Erectus ἄρχισε νὰ ἐξαπλώνεται καὶ στὶς ὑπόλοιπες ἠπείρους. Γύρω στὸ 600.000 π.Χ. ἐμφανίζεται ἕνα νέο εἶδος «πιθηκανθρώπου», ὁ Homo Heidelbergensis, ὁ ὁποῖος ἀρχικὰ ἐξελίχθηκε στὸν Homo Neanderthal, (300.000 – 40.000) ποὺ κυριάρχησε στὴν Εὐρώπη.
Τέλος, κάπου στὴν κεντρικὴ Ἀφρική, γύρω στὸ 200.000 π.Χ., ὅπως προαναφέραμε, ὁ Homo Ηeidelbergensis ἐξελίχθηκε στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, ποὺ ἀπὸ τὸ 120.000 καὶ ἔπειτα ἄρχισε νὰ ἐξαπλώνεται καὶ αὐτὸς στὶς ἄλλες ἠπείρους. Στὴν Εὐρώπη ὁ Homo Sapiens ἐμφανίστηκε τὸ 45.000 π.Χ. καὶ συνυπῆρχε μὲ τὸν Νεάντερταλ ὥς τὸ 25.000.
Ὅλο αὐτὸ τὸ χαριτωμένο παραμύθι τῆς Παλαιολιθικῆς ἐποχῆς τελειώνει γύρω στὸ 10.000 π.Χ., ὅταν στὰ «καλὰ καθούμενα» οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦσαν στὴν Μέση Ἀνατολή, στὴν λεγόμενη Εὔφορη Ἡμισέληνο, ἀποφάσισαν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν γεωργία καὶ τὴν κτηνοτροφία.
Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ξαφνικῆς ἀλλαγῆς ἦταν νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ ὄρη καὶ τὰ σπήλαια καὶ τὸ ἀτέλειωτο κυνήγι, νὰ ἐγκατασταθοῦν μόνιμα κοντὰ σὲ πηγὲς πόσιμου νεροῦ (λίμνες, ποτάμια) καὶ νὰ δημιουργήσουν τὰ πρῶτα ἀγροτο-κτηνοτροφικὰ χωριά, ποὺ ἐξελίχθηκαν σὲ πόλεις.
Αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ τῆς στάσης ζωῆς, ὅπου ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ εἶναι τροφοσυλλέκτης καὶ γίνεται παραγωγὸς τῆς τροφῆς του, μὲ ὅλα τὰ ἐπακόλουθα (γεωργία, κτηνοτροφία, μόνιμη ἐγκατάσταση, ἐξειδίκευση σὲ τέχνες) ὀνομάζεται Νεολιθικὴ ἐποχή.
- Ἡ ἀπάντησις
τῆς λογικῆς εἰς τὸν μῦθον
Ἀφοῦ περιγράψαμε ἐν ὀλίγοις τί διδάσκει ἡ ἐπιστήμη γιὰ τὸν «παλαιολιθικὸ» ἄνθρωπο, ὥρα εἶναι νὰ ἀσκήσουμε κριτικὴ καὶ νὰ ἀπευθύνουμε ἐρωτήματα γιὰ τὸν hominem sapientem, τὸν σοφὸ ἄνθρωπο. Αὐτοὶ οἱ σοφοὶ ἄνθρωποι, γιὰ 200.000 χρόνια, δὲν μπόρεσαν ἢ δὲν σκέφτηκαν νὰ φτιάξουν μία ἀχυροκαλύβα, νὰ πιάσουν μία κατσίκα νὰ τὴν ἀρμέξουν, νὰ φτιάξουν ἕνα κοτέτσι καὶ νὰ τρῶνε αὐγὰ ἀπὸ τὶς κότες.
Καὶ παρόλο ποὺ οἱ φυσικὲς συνθῆκες στὶς ὄχθες τοῦ Νείλου ἦταν πιὸ πρόσφορες ἀπὸ αὐτὲς στὴν Μεσοποταμία, τελικὰ ἡ γεωργία δὲν ἐμφανίστηκε στὸν Νεῖλο ἢ σὲ κάποιο ἄλλο ποτάμι τῆς Ἀφρικῆς, ἀλλὰ στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐξαπλώθηκε στὴν Ἀφρικὴ καὶ στὴν Εὐρώπη. Ἂς ἀπευθύνουμε, λοιπόν, κάποια «γιατί» στοὺς σύγχρονους ὑποκριτὲς καὶ φαρισαίους, ὅπως ἔκανε κάποτε ὁ Κύριός μας μὲ τὰ «οὐαί», στοὺς ἀρχαίους Φαρισαίους.
Γιατί οἱ «ἄνθρωποι» ποὺ ζοῦσαν κοντὰ στὰ ποτάμια καὶ τὶς λίμνες τῆς Ἀφρικῆς δὲν ἀνέπτυξαν τὴν γεωργία; Γιατί δὲν ἐμφανίστηκε ἔστω ἡ κτηνοτροφία, ὁ νομαδικὸς ποιμενισμός, ποὺ εἶναι ἀκόμη πιὸ εὔκολη ἀπὸ τὴν γεωργία; Γιατί ἐμφανίζεται πρῶτα ἡ γεωργία καὶ μετὰ ἡ κτηνοτροφία;
Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἀνακάλυψαν τὴν χρήση τῆς φωτιᾶς ἐδῶ καὶ 700.000 χρόνια, ἀλλὰ τὴν καλλιέργεια τῆς γῆς τὴν πραγματοποίησαν μόλις τὸ 10.000 π.Χ.; Γιατί καμία ἀνθρώπινη κοινότητα, ὅλα αὐτὰ τὰ ἑκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, δὲν καλλιέργησε οὔτε ἕνα χωράφι, ἀλλὰ αὐτὸ ἔγινε ξαφνικὰ στὶς τελευταῖες χιλιετίες;
Καὶ ἂν τὸ ἐπεκτείνουμε καὶ στοὺς δῆθεν προγόνους τοῦ ἀνθρώπου, τότε ἔχουμε τὸ ἑξῆς δεδομένο: οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι, πρὶν ἀπὸ 2,5 ἑκατομμύρια χρόνια, ἄρχισαν νὰ φτιάχνουν πέτρινα ἐργαλεῖα καὶ νὰ κυνηγοῦν ζῷα, γιὰ νὰ τραφοῦν, ἀλλὰ μόλις τὰ τελευταῖα 10.000 χρόνια κατάφεραν νὰ γίνουν ἀγρότες καὶ βοσκοί.
Πόσο ἄφρων πρέπει νὰ εἶναι κανείς, γιὰ νὰ πιστέψει σὲ αὐτὴν τὴν ἀνοησία, σὲ αὐτὸν τὸν παραλογισμό; Καὶ ἂν ἰσχύει αὐτὸς ὁ ἐπιστημονικὸς μῦθος, τότε γιὰ ποιὸ λόγο οἱ ἄνθρωποι ξαφνικὰ ἐγκατέλειψαν (τὸ 10.000 π.Χ.) αὐτὸν τὸν πρωτόγονο τρόπο ζωῆς, παράτησαν τὰ σπήλαια καὶ ἄρχισαν νὰ καλλιεργοῦν τὴν γῆ; Γιατί ἔγινε ἡ λεγόμενη Νεολιθικὴ ἐπανάσταση; Ἐφόσον ζοῦσαν μία χαρὰ στὶς σπηλιὲς γιὰ ἑκατομμύρια χρόνια, γιατί στὰ καλὰ καθούμενα ἀλλάζουν ζωή οἱ ἄνθρωποι καὶ ἐμφανίζεται ἡ γεωργία-κτηνοτροφία;
Ἡ εἰκόνα, ποὺ παρουσιάζει ἡ ἐπιστήμη γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, εἶναι ὅτι καὶ οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν ὅπως τὰ ζῷα, μὲ σχεδὸν μηδαμινὴ πολιτιστικὴ ἐξέλιξη. Χωρὶς μόνιμη κατοίκηση, χωρὶς τεχνολογικὴ πρόοδο, χωρὶς παραγωγὴ τῆς τροφῆς τους. Στασιμότητα ἑκατομμυρίων χρόνων, σὰν μία εὐθεῖα γραμμή, χωρὶς διακυμάνσεις.
Καὶ ξαφνικά, αὐτὸ τὸ πλάσμα ποὺ ἦταν στάσιμο γιὰ τόσα χρόνια, τὰ τελευταῖα 10.000 χρόνια ἀποφάσισε νὰ δημιουργήσει πολιτισμό, τεχνολογία, νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς γῆς, μέχρι ποὺ τελικὰ κατάφερε νὰ ταξιδέψει καὶ στὸ διάστημα.
Καὶ ἀναρωτιόμαστε ἐμεῖς, ποὺ δὲν πιστεύουμε στὸν σύγχρονο σιωνιστικὸ μῦθο τῆς ἐξέλιξης: τί ἔπαθε καὶ ξύπνησε πολιτιστικὰ ὁ ἄνθρωπος τὰ τελευταῖα χρόνια; Εἶναι δυνατὸν γιὰ ὅλη αὐτὴ τὴν τεράστια χρονικὴ περίοδο ὁ ἀνθρώπινος νοῦς νὰ ἦταν παγωμένος καὶ μετὰ νὰ ζεστάθηκε τόσο πολύ, ποὺ νὰ ἔφτασε ὥς τὸ φεγγάρι; Τόσα χρόνια δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἕνας ἄνθρωπος πιὸ εὐφυής, πιὸ χαρισματικὸς ἀπὸ τοὺς ἄλλους, νὰ κάνει ἕνα βῆμα προόδου; Γιὰ 2.500.000 χρόνια βαδίζαμε μὲ τὴν ταχύτητα τῆς χελώνας καὶ ξαφνικὰ ἀποκτήσαμε ταχύτητα λαγοῦ καὶ ἀπογειωθήκαμε;
Ἀπέναντι σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ γιατί, σὲ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα, οἱ ἁρμόδιοι ἐπιστήμονες, βιολόγοι, παλαιοντολόγοι, ἀρχαιολόγοι δὲν μποροῦν νὰ δώσουν ἀπαντήσεις καὶ ἢ καταφεύγουν στὴν σιωπὴ ἢ ἐπιστρατεύουν ψέματα καὶ δικαιολογίες, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἀδικαιολόγητα. Καὶ ἡ συνήθης δικαιολογία εἶναι ὅτι γιὰ ὅλα φταίει ὁ καιρός!
- Ἡ ἐποχὴ τῶν παγετώνων
Οἱ ἐπιστήμονες ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Νεολιθικὴ ἐπανάσταση ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς λήξης τῆς ἐποχῆς τῶν παγετώνων, ποὺ συνέβη λίγο μετὰ τὸ 11.000 π.Χ. Θεωροῦν ὅτι μέχρι τότε δὲν ἦταν πρόσφορες οἱ κλιματολογικὲς συνθῆκες. Πράγματι, τὸ παρελθὸν τῆς γῆς περιλαμβάνει καὶ παγετώδεις περιόδους (glacial periods), κατὰ τὶς ὁποῖες ἕνα μεγάλο μέρος τῆς γῆς εἶχε καλυφθεῖ ἀπὸ πάγους. Ἐκεῖ, ἀσφαλῶς, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀναπτυχθεῖ ἡ γεωργία.
Ἡ κάλυψη, ὡστόσο, τῆς γῆς ἀπὸ πάγους δὲν ἦταν παγκόσμια. Ἡ εὐρύτερη ζώνη γύρω ἀπὸ τὸν ἰσημερινὸ τῆς γῆς (ὅπως ἡ σημερινὴ Αἴγυπτος καὶ ἡ Μεσοποταμία) δὲν πάγωσε, ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ περίοδοι τῶν παγετώνων ἦταν συνεχόμενες, καθὼς ὑπῆρχαν θερμὲς παύσεις (μεσοπαγετώδεις, interglacial), ποὺ κρατοῦσαν τουλάχιστον 10.000 χρόνια.
Γιὰ παράδειγμα, μεταξὺ 130.000 καὶ 115.000 χρόνια πρὶν ἀπὸ σήμερα, στὴ γῆ εἴχαμε τὴν Εemian μεσοπαγετώδη περίοδο, κατὰ τὴν ὁποία ἄνετα θὰ μποροῦσαν οἱ ἄνθρωποι (ἂν ὑπῆρχαν στὴν γῆ), νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν γεωργία καὶ νὰ δημιουργηθεῖ ὁ Νεολιθικὸς πολιτισμός. Αὐτὴν τὴν ἐποχὴ ζοῦσε στὴν γῆ καὶ ὁ Νεάντερταλ, ὁ ὁποῖος τελικὰ φαίνεται ὅτι ἦταν πίθηκος καὶ ὄχι homo (ἄνθρωπος), γι’ αὐτὸ δὲν μπόρεσε νὰ δημιουργήσει πολιτισμό.
Σημειώσεις:
- Βλέπε Γιαννόπουλος 2016, σελ. 44. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὸ ἔργο ἀντλοῦμε τὶς περισσότερες πληροφορίες, ποὺ παραθέτουμε γιὰ τὴν Παλαιολιθικὴ Ἐποχή. Τὸ συστήνουμε ἀνεπιφύλακτα σὲ κάθε ἀναγνώστη, ἔστω καὶ ἂν διαφωνοῦμε πλήρως μὲ τὴν θεωρία τῆς Παλαιολιθικῆς ἐποχῆς.
- Πληροφορίες γιὰ τὸ θέμα τῆς ἀρχαιομετρίας ἀντλήσαμε ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο τοῦ Γιάννη Λυριντζῆ, ποὺ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα ἔργα αὐτοῦ τοῦ κλάδου, ποὺ κυκλοφοροῦν στὴν ἑλληνικὴ βιβλιογραφία.