Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε καὶ Ἀγκόλας Σεραφεὶμ Κυκκώτη
Ἡ Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω καθιερώθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας γιὰ νὰ μᾶς προετοιμάσει γιὰ τὴν εἴσοδό μας στὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ἔτσι ὥστε τὰ σωτηριολογικὰ μηνύματα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας καὶ τοῦ Πάσχα νὰ ἐπηρεάσουν θετικὰ καὶ ὠφέλιμα τὴ ζωή μας, τόσο στὸ κόσμο ποὺ ζοῦμε καθημερινά, ὅσο καὶ στὴν αἰωνιότητα, στὴν ἄλλη ζωή, τὴν αἰώνιον.
Ἡ ὅλη ὑμνολογία, ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ κι ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω ἀποτελοῦν μία προσπάθεια τῆς Ἐκκλησίας μας, νὰ τονίσουν τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς ὅλους μας, ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴ ζωή μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθοῦμε, γιὰ νὰ μετανοήσουμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας, πρὶν νὰ μᾶς ἐπιφέρουν τὸν αἰώνιο θάνατο, τὴ μὴ κοινωνία μας δηλαδὴ μὲ τὸν Θεόν. Ὁ αἰώνιος θάνατος γίνεται πραγματικότητα, ἂν πρὶν τὸ βιολογικό μας θάνατο δὲν προηγηθεῖ μετάνοια, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ἀκολουθοῦμε τὴν ἐπιλογὴ μας κάνοντας, ἔστω καὶ ἀρνητικὰ χρήση τῆς προσωπικῆς μας ἐλευθερίας νὰ πεθάνουμε ἀμετανόητοι. «Τί ὠφελήσει ἄνθρωπο ἐὰν κερδήση τὸ κόσμο ὅλο καὶ ζημιωθεῖ τὴν ψυχὴ αὐτοῦ».
Μὲ τὴν ἀναφορὰ ποὺ κάνει ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα στὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν τελική μας κρίση, ἐκφράζει τὸ ζωηρὸ ἐνδιαφέρον της γιὰ τὴν σωτηρία μας, τονίζοντας ταυτόχρονα τὴν φιλευσπλαγχνία καὶ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ πρὸς ὅλους μας.
Tὸ ὄνομά της, ἡ Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω, τὸ πῆρε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τὴν ἑπομένη ἡμέρα ἀρχίζει ἡ ἀποχή μας ἀπὸ τὸ κρέας (ἀπὸ – κρέας).
Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἡ Ἐκκλησία μας θέλει νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἔχουμε ἰσχυρὴ θέληση, γιὰ νὰ διακρίνουμε τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.
Γιὰ νὰ κατανοήσουμε ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς μας, στὴν σημερινὴ Εὐαγγελικὴ Περικοπὴ γίνεται ἀναφορὰ στὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπου, σύμφωνα μὲ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θὰ κριθοῦν ἂν θὰ ζήσουν αἰώνια στὴ θεία μακαριότητα τοῦ Παραδείσου ἢ στὴν ὀδύνη τῆς κολάσεως.
Στὴν πραγματικότητα ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν κρίση μας συνδέεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῶν ἐπιλογῶν μας στὴ ζωή μας. Ἐπιλέγοντας τὴν ἐπιτέλεση τοῦ καλοῦ, ἐπιλέγουμε τὸν Παράδεισον.
Ἐπιλέγοντας τὴν ἀδικία σὲ βάρος τῶν συνανθρώπων μας καὶ τὴν ἀνοχή μας πρὸς ὅ,τι εἶναι ἁμαρτωλὸ καὶ κακό, ἐπιλέγουμε τὴν Κόλαση.
Γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν ἐλπίδα τοῦ Παραδείσου πρέπει οἱ σκέψεις μας κι οἱ πράξεις μας νὰ ἀποβλέπουν στὸ κοινὸ καλό. Ἔτσι, ἂν στὴ ζωή μας ἐπιλέξουμε τὴν ἀγάπη, ἔχουμε τὴν ἐλπίδα τοῦ Παραδείσου, ἂν γίνουμε φορεῖς τῆς ἀδιαφορίας καὶ τοῦ μίσους γινόμαστε ἄξιοι τῆς Κολάσεως.
Ἡ ἀγάπη εἶναι κατάσταση ἐλευθερίας, ὑπευθυνότητας καὶ μαρτυρίας τῆς ἀλήθειας. Ἀντίθετα ἡ κάθε εἴδους ἀδιαφορία ἐπιτελέσεως τοῦ καλοῦ, ἀποτελεῖ μορφὴ συμμετοχῆς στὴν ἐπιτέλεση τοῦ κακοῦ καὶ τελικὰ ἔκφραση μίσους. Τὸ μῖσος μὲ τὴν αὔξησή του, μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει ἀκόμη καὶ σὲ φόνο. Ο Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς εἶπε «αὐτὸς ποὺ δὲν εἶναι μαζί μου εἶναι ἐναντίον μου».
Ἐκεῖ ποὺ ἀπουσιάζει ἡ ἀδιάκριτη κι ἄδολη ἀγάπη πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀρχίζει νὰ καλλιεργεῖται ἀντιπάθεια ποὺ μπορεῖ νὰ γίνει καὶ μῖσος. Ἡ ἀντιπάθεια καὶ τὸ μῖσος ἀποδιοργανώνουν τὴ ζωή μας καὶ διαστρέφουν τὴν προσωπικότητά μας. Τὸ μῖσος μᾶς διαφθείρει, μᾶς κάνει ἐγκληματίες. Τελικὰ τὸ μῖσος σκοτώνει μισοῦντα καὶ μισούμενο, μὲ τὸ ξύπνημα τῆς ἐκδίκησης καὶ τῆς ἀντεκδίκησης… Ἡ ἐκδίκηση δὲν ὁδηγεῖ ποτὲ σὲ θετικὰ ἀποτελέσματα. Πάντοτε ὁδηγεῖ σὲ καταστροφὲς καὶ τραγῳδίες. Μὲ τὸ μῖσος δὲν γαληνεύεις ποτέ σου. Εἶσαι πάντοτε ἀνήσυχος καὶ δυστυχισμένος. Τὸ μῖσος ἐκφράζει ἀρρωστημένες καὶ διχασμένες ἀνθρώπινες ὑπάρξεις. Ἡ ζωὴ αὐτῶν ποὺ μισοῦν συνδέεται μὲ τὴν καταστροφὴ καὶ τὴ δυστυχία. Ἐνῷ τὸ μῖσος σὲ ἀσχημίζει, ἡ ἀγάπη, ὄχι μόνο σὲ σῴζει, ἀλλὰ σοῦ κάνει τὴ ζωὴ ὄμορφη, γιατί πηγὴ τῆς ἀγάπης μας εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ (ἀπὸ τὰ Σεμινάρια τοῦ μακαριστοῦ Καθηγητοῦ μας Μέγα Φαράντου στὴν Ἑταιρεία τῶν Φίλων τοῦ Λαοῦ).
Ὅπως τονίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶν καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ».
Ἔτσι, ἡ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ Περικοπὴ ἔχει ὡς κεντρικὸ θέμα τὴ Μέλλουσα Κρίση. Κατὰ τὴ βεβαίωση λοιπὸν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, κριτήριον τῆς μεγάλης ἐκείνης στιγμῆς θὰ εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς ἀγάπης, ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Καὶ φυσικὰ ὅταν εἴμασθε πολὺ εὐαίσθητοι νὰ μὴ ἀδικοῦμε κανένα.
Βλέπουμε δηλαδὴ τὸ κριτήριο τοῦ Θεοῦ νὰ ἐξαρτᾶται βασικὰ ἀπὸ ἐμᾶς, ἀπὸ τὴ στάση μας ἔναντι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Κατὰ πόσο δηλαδή, ἂν δώσαμε νερὸ στὸ διψασμένο, ἂν φιλοξενήσαμε τὸν ξένο, ἂν βοηθήσαμε τὸν φτωχό, ἂν συμπαρασταθήκαμε ἔπρακτα στὶς ἀνάγκες τοῦ διπλανοῦ μας, τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ συναντᾶμε μπροστά μας καὶ μποροῦμε νὰ τὸν βοηθήσουμε.
Ἡ φιλεύσπλαγχνη καὶ φιλάνθρωπη στάση μας θὰ σταθεῖ, σύμφωνα μὲ τὴν μαρτυρία τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς Περικοπῆς, τὸ μοναδικὸ μέτρο γιὰ τὴν κρίση μας.
Βέβαια τὰ προβλήματα τῶν ἄλλων ἔχουν πολλὲς φορὲς τεράστιες διαστάσεις. Δὲν μᾶς ζητᾶ ὅμως ὁ Θεὸς νὰ λύσουμε ἀμέσως ὅλα τὰ προβλήματα τοῦ κόσμου.
Ἀπὸ μία βρύση δὲν μπορεῖ νὰ ξεδιψάσει ὁ κόσμος ὅλος. Μποροῦν ὅμως νὰ ὠφεληθοῦν οἱ κοντινοὶ καὶ οἱ περαστικοί.
Ὁ Θεὸς μᾶς ζητᾶ νὰ κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε, μέσα στὸ μέτρο τῶν δυνατοτήτων μας. Ζητᾶ πάντοτε τὸ κίνητρο τῶν σκέψεών μας καὶ τῶν πράξεών μας νὰ εἶναι ἡ ἀγάπη μας γιὰ τοὺς διπλανούς μας. Κι ὅταν ὑπάρχει τὸ κίνητρο τῆς ἀγάπης, τότε βρίσκονται εὔκολα καὶ οἱ τρόποι δράσεως καὶ ἐνεργείας.
Σήμερα ποὺ πολλοὶ ἄνθρωποι ὑποφέρουν λόγῳ τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ γιὰ ἕνα ἤδη ἔτος τοῦ πολέμου στὴν Οὐκρανία, καὶ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, καὶ τῶν σεισμοπαθῶν στὴν Τουρκία καὶ Συρία, ὁ Λαός μας χρειάζεται νὰ πρωτοστατήσει πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς φιλανθρωπίας καὶ τῆς ἀλληλεγγύης γιὰ τοὺς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας κι ἰδιαίτερα γιὰ αὐτοὺς ποὺ ὑποφέρουν, τοὺς ἄστεγους, τοὺς σεισμοπαθεῖς, τοὺς ἡλικιωμένους, τοὺς πολύτεκνους, τοὺς συνταξιούχους καὶ τοὺς ἄεργους καὶ φυσικὰ γιὰ τὰ μεγάλα ἀθῷα θύματά μας ποὺ δὲν φταῖνε σὲ τίποτα τὰ ἄπορα καὶ ὀρφανὰ παιδιά.
Τελειώνοντας, ἂς ἑνώσουμε ὅλοι μας τὶς προσευχές μας γιὰ τὸ τερματισμὸ τοῦ πολέμου καὶ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ διαλόγου γιὰ τὴ λύση τῶν προβλημάτων μεταξὺ Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας. Γιὰ ἕνα χρόνο τώρα, ἀντὶ νὰ ἐπιλεγεῖ ὁ εἰρηνικὸς διάλογος, γιὰ νὰ σταματήσει ὁ πόλεμος, τὰ πράγματα γίνονται χειρότερα ποὺ ἐξελίσσεται σὲ πόλεμο μεταξὺ Ρωσίας καὶ ΗΠΑ, ΕΕ καὶ τῶν συμμάχων τους μὲ καθημερινὰ ἀνθρώπινα θύματα ὀρθόδοξους, σκοτώνοντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅπως ὁ Κάϊν σκότωσε τὸν ἀδελφό του Ἄβελ. Τὸ Σῶμα τῆς Ὀρθοδοξίας αἱμορραγεῖ καθημερινὰ κι οἱ Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι ἀδυνατοῦν νὰ συναντηθοῦν, γιὰ νὰ συμβάλλουν νὰ σταματήσει τὸ καθημερινὸ αἱματοκύλισμα ποὺ ἀποτελεῖ ἀνοικτὴ πληγὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ καὶ ἀπειλὴ πλέον γιὰ ἕνα πυρηνικὸ ὁλοκαύτωμα γιὰ ὅλη τὴν Ἀνθρωπότητα. Εἶναι μία μεγάλη ἀνθρώπινη τραγῳδία, Ὀρθόδοξοι νὰ σκοτώνουν Ὀρθόδοξους. Τὸ εὐλογημένο Σῶμα τῆς Ὀρθοδοξίας αἱμορραγεῖ καὶ ὅλοι μας, ὡς μέλη τοῦ σώματος αὐτοῦ, θὰ ὑποφέρουμε. Σὲ τέτοιο ἀδελφοκτόνο πόλεμο καὶ οἱ νικητὲς χάνουν. Πολὺ περισσότερο ὅμως θὰ χάσει καὶ ὅλη ἡ Ἀνθρωπότητα, γιὰ νὰ προστατευθεῖ ἡ ἀσφάλειά της καὶ τὸ μέλλον της, ὅταν τὸ Σῶμα τῆς Ὀρθοδοξίας αἱμορραγεῖ καὶ ἀσθενεῖ. Χωρὶς τὴ δυνατὴ φωνὴ τῆς ἑνωμένης Ὀρθοδοξίας γιὰ κοινωνικὴ δικαιοσύνη καὶ εἰρηνικὴ συνύπαρξη τῶν Λαῶν, τὸ μέλλον τοῦ Πλανήτη μας διαγράφεται ζοφερὸ καὶ ἀβέβαιο. Δυστυχῶς στὴν Ἱστορία τῶν Λαῶν, ὅταν προηγεῖται διχασμὸς καὶ ἀντιπαραθέσεις τῶν Θρησκευτικῶν μας Ἡγετῶν, ὅπως στὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, ὁ ἰὸς τοῦ διχασμοῦ καὶ τῆς ἐμπόλεμης σύρραξης, μεταδίδεται καὶ στοὺς Πολιτικοὺς Ἡγέτες ποὺ τὴν πληρώνουν πάντοτε οἱ ἀθῷοι Λαοὶ καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν χρησιμοποιοῦν ὅπλα, ὅπως τὰ μικρὰ παιδιά, οἱ γυναῖκες καὶ οἱ ἁπλοὶ πολίτες καὶ μάλιστα οἱ ἡλικιωμένοι, ποὺ ἡ μετακίνησή τους νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὰ πυρὰ εἶναι σχεδὸν ἀδύνατη.
Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήσει καὶ ἐν μετανοίᾳ νὰ ἐπιλέξουμε τὴν ὁδὸ τοῦ εἰρηνικοῦ διαλόγου γιὰ τὴ λύση πολύπλοκων προβλημάτων. Ὅπως τὸν κορωνοϊό, οἱ δημόσιες ἀντιπαραθέσεις μὲ φανατισμὸ καὶ μῖσος μεταξὺ Ὀρθοδόξων φωνῶν στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, μετεδόθησαν καὶ στοὺς Ὀρθόδοξους Πολιτικοὺς μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φθάσουμε στὴν ἐμπόλεμη ἀδελφοκτόνα σύρραξη μεταξὺ Ὀρθοδόξων. Αὐτὸ ποὺ δὲν ἔχει τονισθεῖ ἀπὸ τὰ ΜΜΕ τῆς Δύσης, εἶναι κι ὁ ἄμεσος κίνδυνος τῆς ἀπόκτησης τῆς «βρώμικης ἀτομικῆς βόμβας» στὸ Τσέρνοπιλ μὲ τὴν στήριξη Δυτικῆς τεχνολογίας καὶ ὑλικοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὴν μεγαλύτερη ἀπειλὴ γιὰ τὴν ἀσφάλεια, ὄχι μόνο τῶν χωρῶν τῆς περιοχῆς αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ τὸ κίνδυνο ἑνὸς ἀνεξέλεγκτου παγκόσμιου πυρηνικοῦ πολέμου μὲ τὴν χρήση μὴ συμβατικῶν ὁπλικῶν συστημάτων. Θέματα ἀσφαλείας καὶ τοῦ κινδύνου αὐτοῦ φαίνεται νὰ ὁδήγησαν καὶ στὴν ἐπιλογὴ τοῦ ἀναγκαίου κακοῦ μὲ τὴν εἰσβολή. Νὰ μὴ σταματήσουμε τὶς προσευχές μας γιὰ τὴν κατάπαυση τοῦ πυρὸς καὶ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ εἰρηνικοῦ διαλόγου γιὰ τὴν προστασία τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων καὶ τὸ σεβασμὸ στὸ Διεθνὲς Δίκαιο.