ΟΙ ΑΓΙΟΙ Πατέρες στάθηκαν μὲ δέος μπροστὰ στὰ θεῖα παθήματα, τὰ ὁποῖα ὁ Λυτρωτής μας Χριστὸς ὑπόμεινε γιὰ τὴ δική μας σωτηρία καὶ ἔγραψαν θαυμάσιους λόγους, γιὰ νὰ ἐξηγήσουν τὸ μυστήριο τοῦ σταυροῦ. Παραθέτουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ λόγο τοῦ ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου: «Τὸ πιὸ παράξενο ἀπ’ ὅλα τὰ μυστήρια τῆς οἰκουμένης συνέβη τότε ποὺ ἡ γῆ εἶδε τὸν ἴδιο τὸν Δεσπότη τοῦ οὐρανοῦ νὰ σφαγιάζεται. Μάλιστα ἡ ἴδια ἔπασχε, γιατί αὐτὸ ποὺ ἔβλεπε ἦταν παραπάνω ἀπὸ τὴν ἀκοὴ καὶ τὴ λογική. Ἦταν ὅμως καὶ ἕνα θέαμα πέρα ἀπὸ κάθε θαῦμα, διότι γυμνὸς Θεὸς ἀγωνιζόταν τὸν ἀγώνα τοῦ θανάτου γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, “ὡς ἐπὶ μεγάλου θεάτρου τῆς οἰκουμένης”. “Τίς λαλήσει τὰς δυναστείας τοῦ Κυρίου;”, ψάλλει ὁ Δαυΐδ. Ποιὸς ὅμως θὰ διαλαλήσει τὴν ἀπόρρητη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία μολονότι γνωρίζει ἡ λογική μας δὲν μπορεῖ καθόλου νὰ τὴν ὁρίσει; Καὶ ἐνῶ τὴν ὑμνοῦμε μὲ μύρια λόγια ἐκείνη παραμένει ἄρρητος; Δὲν μπορεῖ νὰ τὴν πλησιάσει καμία ἀπολύτως γλώσσα, ἀλλὰ οὔτε καὶ καμία διάνοια. Διότι γιὰ τὶς πολλὲς καὶ ποικίλες δωρεὲς ποὺ μᾶς προσέφερε ὁ Θεὸς ἀπὸ συστάσεως κόσμου, ἡ ὑπερβολικὴ τιμὴ ὑπάρχει σ’ αὐτὴν καὶ μόνον τὴν φιλανθρωπία Του…». Ἡ ἄλογη κτίση αἰσθάνθηκε καὶ ἔπασχε γιὰ τὸ Πάθος τοῦ Κτίστη της, αὐτὸ ποὺ δὲν αἰσθάνονταν οἱ σταυρωτές Του. Αὐτὸ ποὺ δὲν αἰσθανόμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι σταυρωτές Του, ὅταν Τὸν σταυρώνουμε μὲ τὴν ἁμαρτωλὴ καὶ ἄνομη ζωή μας!
Πατερικὸς λόγος εἰς τὰ ἄχραντα πάθη τοῦ Κυρίου μας
