Κάθε ἡμέρα μνημονεύουμε στὸ ἑορτολόγιο ὅσους ἀπεδήμησαν μὲ τρόπο ποὺ ἡ Ἐκκλησία τοὺς ἐπεκύρωσε ὡς ἀρεστὸ στὸν Χριστό.
Σὲ καιροὺς σχετικῆς ὁμαλότητας ἀνθρώπους δικαίους, μὲ ἀξιοσύνη στὸν βίο τους, ἱερεῖς – ἱεράρχες, ἢ λαϊκούς, σὲ καιροὺς δυσκολιῶν ὁμολογητές, σὲ καιροὺς διωγμῶν, ἀνθρώπους – ἐξαιρέσεις, παλαιότερα (ἀλλὰ καὶ σήμερα) μάρτυρες.
Σὲ χαλεποὺς καιρούς, σὲ καιροὺς κρίσης καὶ σήψης, ἡ ὑπηρεσία τῶν ἀξιῶν δυσκολεύει.
Γιὰ τοὺς (πολὺ) περισσότερους ἐγκαταλείπεται.
Καταντᾶ ὀχύρωμα τῶν λίγων ποὺ πλέον χαρακτηρίζονται (ἀπὸ τοὺς «πολλοὺς») «γραφικοί».
Τότε οἱ ἄνθρωποι λιγοστεύουν.
«Καὶ διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν». (Κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, κεφ. κδ΄, στ.12)
Καθὼς λιγοστεύουν, αὐξάνει καὶ ἡ ἀξία τοῦ παραδείγματός τους.
Καὶ εἶναι σημαντικὴ καὶ μεγάλη ἡ ὁποιαδήποτε ἐκδημία ἑνὸς ἀπὸ αὐτούς τούς, «μικροὺς» καὶ ὄντως μεγάλους, λίγους.
Σημαντικότερες ἐκδημίες ἀπ’ τὸν παρόντα κόσμο, δὲν εἶναι συνηθέστερα ὅσων φάνηκαν γιὰ αὐτὰ ποὺ ἐπιφανεῖς (περισσότερο ἢ λιγότερο) ἄλλοι (πιθανῶς τοῦ ἴδιου χώρου) τοὺς ἔδειξαν, ἀλλὰ ὅσων μὲ τὸ παράδειγμα τοῦ βίου τους, εἴτε μέ, εἴτε χωρὶς κάποιο «ἀξίωμα», εἶχαν οἱ ἴδιοι κάτι νὰ δείξουν ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ ὅσους τοὺς κρατᾶμε στὴν μνήμη μας ζωντανούς.
Στὸν «ἔμπορο τῆς Βενετίας» ὁ ἥρωας τοῦ ἔργου παραδέχεται πὼς θὰ προτιμοῦσε νὰ μπορεῖ νὰ κάνει τὸ σωστό, παρὰ νὰ μπορεῖ νὰ συμβουλεύει τοὺς ἄλλους νὰ τὸ πράξουν.
Ἀρετὴ ποὺ «καταδέχεται» λίγους.
Ὅσους δὲν τὴν προδίδουν.
Τὴν ὑπόδειξη τοῦ «ὀρθοῦ» πολλοὶ μπορεῖ νὰ προτιμοῦν.
Καθένας, εἴτε τὸ παραδέχεται εἴτε ὄχι, εἶναι σὲ θέση μὲ βάση τὸν ἔλεγχο τῆς συνείδησής του, νὰ τὸ γνωρίζει.
Ἡ ὑπόδειξη μπορεῖ ἴσως νὰ βοηθήσει, εἶναι ὅμως δύσκολο καὶ σπάνιο νὰ ἐμπνεύσει, ὅταν δὲν ὑπηρετεῖται ἐμπράκτως.
Πόσοι ὑπενθυμίζουν τὸν Λόγο τοῦ Κυρίου…
«λέγουσι γάρ, καὶ οὐ ποιοῦσι» (Κατὰ Ματθ. Εὐαγγ., κεφ. κγ’, στ. 3, στ. 1-33) ἀπὸ ἀνθρώπους ὑποκριτὲς ποὺ μιλοῦν γιὰ ἄλλους καὶ μιλοῦν φαρισαϊκὰ καὶ ξύλινα.
Ἡ ὑπηρεσία του (ἀκόμα καὶ σιωπηρὴ) ἐμπνέει στὸ ζωντανό του παράδειγμα.
Ἄνθρωποι ἁπλοί, ἄνθρωποι Ἄνθρωποι, μπορεῖ νὰ ἔδειξαν τὸ παράδειγμα χωρὶς ποτὲ κανεὶς νὰ τοὺς «ἀνύψωσε» σὲ «μεγάλους καὶ τρανούς». (σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο)
Τὸ παράδειγμα ἑνὸς ἀνθρώπου στὴν ζωή του εἶναι ἴσως ἡ σημαντικότερη κληρονομιὰ ποὺ μπορεῖ ποτὲ νὰ ἀφήσει σὲ ὅσους τὸν μνημονεύουμε.
Κληρονομιὰ ἀνεξάλειπτη, ἀνέκλειπτος, πλοῦτος ἄφθορος. (Κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, κεφ. στ’, στ. 19-20)
Πολλοὶ ἄνθρωποι ἔγραψαν τὴν πνευματική τους κληρονομιά, εἴτε φέροντας στὸν περαστικό τους βίο κάποιο ἀξίωμα, εἴτε ὄχι.
Πιὸ σημαντικὸ ἀπὸ τὰ ὅσα ἕνας ἄνθρωπος ἔγραψε ἢ εἶπε, μνημονεύουμε ὅσα ἔκανε ποὺ μᾶς ἀφήνουν Ζωντανὴ τὴν ἔμπνευσή τους ὡς παράδειγμα.
Μὲ τιμὴ γιὰ ἕναν φίλο
ποὺ παραμένει παράδειγμα
Μιχαὴλ Κικριλὴς