Γράφει ὁ κ. Μανώλης Β. Βολουδάκης
Δημοκρατία, ὀλιγαρχία, ἀπολυταρχία, ὁλοκληρωτισμός, δικτατορία εἶναι ἄλλες ὄψεις, τοῦ ἰδίου νομίσματος!
Ὑπάρχει μία σημαντικὴ ἐπέτειος, ποὺ δὲν πρέπει νὰ λησμονηθεῖ, παρὰ τὰ λάθη μας –κυρίως τοῦ γράφοντος– τὰ ὁποῖα τὴν περιθωριοποίησαν.
Πρὶν ἀπὸ 15 χρόνια, στὶς 24 Ἰανουαρίου τοῦ 2008, ἱδρύθηκε ἡ Πολιτικὴ Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», ποὺ φέτος συμπληρώνει 15 χρόνια παρουσίας, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς προσπάθειας νὰ ὑλοποιήσουμε ὅλα ὅσα πρῶτος διασάλπισε στὸ συνέδριο μὲ θέμα «Ἐκκλησία καὶ πολιτική», ποὺ ἔγινε στὸ Σ.Ε.Φ τὸ 2007, ὁ αἰδεσιμολογιώτατος πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Ἐ. Βολουδάκης, ποὺ στὴ συνέχεια κατέγραψε στὸ βιβλίο του «Ἡ πολιτικὴ εἶναι ποιμαντικὴ»[1]. Πολλοί, ἴσως καὶ κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀρχικοὺς συνοδοιπόρους μου σὲ αὐτὴ τὴν προσπάθεια, δὲν θυμοῦνται κἄν αὐτὴ τὴν ἡμερομηνία πιά.
Προχωρήσαμε στὴν ἵδρυση αὐτῆς τῆς Παρατάξεως, πολὺ πρὶν τὴν δυσάρεστη ἔκβαση τῶν πολιτικῶν πεπραγμένων τῆς Ἑλλάδος. Πρὶν ἀπὸ δεκαπέντε ἔτη, στὴν Ἱδρυτική μας Διακήρυξη εἴχαμε τονίσει πὼς «Δὲν μποροῦμε νὰ συμβιβαστοῦμε μὲ τὴν ἰδέα ὅτι πρέπει νὰ ἀφήσουμε τὰ πράγματα ἀνεξέλεγκτα, χωρὶς ἀντίσταση στὸ κακό, χωρὶς ἀντίσταση στὴν πνευματική μας ὑποδούλωση, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ ὅτι μὲ τὴν στάση μας αὐτὴ συντελοῦμε στὸ νὰ γίνει σχεδὸν ἀδύνατη ἡ πνευματικὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ γνωρίζουμε πολὺ καλά, ὅτι, μὲ τοὺς ρυθμοὺς ποὺ γκρεμίζονται τὰ πάντα, θὰ ’ρθει πολὺ σύντομα ἡ ἡμέρα ποὺ ἐλάχιστοι ἄνθρωποι θὰ ἔχουν πιὰ τὶς ψυχικὲς ἀντιστάσεις, γιὰ νὰ ζήσουν χριστιανικά.
Δὲν μποροῦμε νὰ πιστέψουμε πὼς ἡ πατρίδα μας, ποὺ ἀνέδειξε τόσους ἀνιδιοτελεῖς καὶ ἡρωϊκοὺς Κυβερνῆτες δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀναστήσει καὶ πάλι ἄνδρες τίμιους, ἡγέτες στὴν εὔδρομη πορεία τοῦ λαοῦ καὶ τῆς πατρίδος μας, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ παραδοθεῖ ἀμαχητὶ στοὺς ποικίλους κουλτουριάρηδες καὶ πανούργους κατακτητές, ποὺ σφάζουν καθημερινὰ τὴν ψυχή μας μὲ τὸ βαμβάκι!».
Τὸ ἰδεολογικὸ ὑπόβαθρο, οἱ Ἀρχές, τὸ Πιστεύω, ἡ δομή, ὁ λόγος τῆς πολιτικῆς Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» μᾶς ὁδηγοῦσαν στὴν πεποίθηση ὅτι ὁ πυρήνας καὶ ἡ πρωτογενὴς ἐκλογική μας δύναμη θὰ προερχόταν ἀπὸ τὸν Πνευματικὸ χῶρο τῆς Πατρίδος μας καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸ συνειδητὸ Ἐκκλησίασμα, Κλῆρο καὶ λαό. Δυστυχῶς, αὐτὸ οὐδέποτε ἀποτυπώθηκε στὰ ἀποτελέσματα ὅλων τῶν ἐκλογικῶν ἀναμετρήσεων, ποὺ συμμετείχαμε, θυσιάζοντας τὸν χρόνο καὶ τὴν περιουσία μας.
Μὲ ἰδιαίτερη λύπη σημειώνουμε πὼς εἰδικὰ ὁ Κλῆρος τῆς Πατρίδος μας δὲν ἔχει ἀφυπνισθεῖ στὸ βαθμὸ ποὺ οἱ συνθῆκες ἐπιτάσσουν καί, κυρίως, δὲν ἐπιδεικνύει τὴν ἡγετικὴ στάση ποὺ ἐπιβάλλεται νὰ ἔχει, ἰδίως αὐτὲς τὶς κρίσιμες ὧρες ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, κινδυνεύει ἡ Ἑλλάδα μας, ὄχι μόνο νὰ παραμείνει στὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση, ἀλλὰ καὶ νὰ κυβερνηθεῖ ἀπὸ δεδηλωμένους ἀθέους, μὲ προφανῆ καὶ ἄμεσο κίνδυνο νὰ χάση ἐντελῶς τὴν πνευματική της ὑπόσταση.
Ἡ Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» ἱδρύθηκε, γιὰ νὰ εἶναι ὁ φάρος καὶ τὸ φῶς τῆς σωστῆς κατεύθυνσης, ποὺ πρέπει νὰ ἔχει ἡ πολιτικὴ στὴν Ἑλλάδα ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ποσοστὸ ποὺ θὰ ἐξασφάλιζε στὶς ὁποιεσδήποτε ἐκλογές.
Ὅμως εἶναι σαφὲς πὼς ἀπαιτεῖται ἀκόμη ἐκ μέρους μας πολλὴ δουλειά, σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν διαπαιδαγώγηση τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν καὶ στήν ἔγκυρη καὶ ὑπεύθυνη πολιτικὴ ἐνημέρωσή τους, ὥστε νὰ ἐπανακτήσουν τὴν συνείδηση τῆς Ρωμηοσύνης καὶ νὰ ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπὸ τὰ ἐγχώρια πολιτικὰ παραρτήματα (=τὰ …Ἑλληνίζοντα Κόμματα) τῆς εἰσαγομένης διεθνοῦς πολιτικῆς καὶ τὶς πολιτικὲς στρεβλώσεις καὶ ἀγκυλώσεις τοῦ παρελθόντος.
Αὐτὴ τὴ στιγμή, λοιπόν, προέχει ἡ παιδεία τοῦ Ἔθνους ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τῆς διδακτέας ὕλης τῶν σχολείων καὶ τῶν πανεπιστημίων, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς νοοτροπίας καὶ τὴν ἐπαναφορὰ στὶς ὑγιεῖς βάσεις ποὺ ἔθεσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας καὶ ὑλοποίησαν οἱ εὐσεβεῖς Ἄρχοντες τοῦ Γένους μας, μὲ τελευταῖον τὸν Ἐθνομάρτυρα Ἰωάννη Α. Καποδίστρια.
Πρέπει νὰ ἐπανέλθουμε στὶς ἀρχὲς ἐκεῖνες, ὅπου ὁ κλῆρος εἶχε πλήρως συνειδητοποιήσει τὴν ἀποστολή του καὶ δὲν λάμβανε ἐντολὲς καὶ κατευθύνσεις ἀπὸ τοὺς πολιτικούς, τῶν ὁποίων ἦταν ποιμενάρχης καὶ καθοδηγητής. Πρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς ρίζες μας, ὅπου ἡ Ἐκκλησία ἦταν αὐτὴ ποὺ περιεῖχε τὸ κράτος καὶ δὲν ἦταν περιεχόμενό του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναδεικνύει ὁλοένα καὶ περισσότερους ἀνθρώπους αὐτοθυσίας καὶ αὐταπάρνησης. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ στὴν Πατρίδα μας υἱοθετήθηκε τὸ Δυτικὸ φρόνημα ἐξουσίας, ὅπου κέντρο τῶν πάντων εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ξεκίνησε ἡ παρακμὴ καὶ ἡ διάλυση. Ὀφείλουμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς ἀξίες τῶν Πατέρων μας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ὑπῆρξαν ἄθεοι καὶ οὐδέποτε ἀρνήθηκαν τὴν πνευματικὴ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἀθεϊσμὸς καὶ ἡ κουλτούρα τοῦ “δῆθεν” εἶναι χαρακτηριστικά τοῦ νέο-Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος εἶναι, δυστυχῶς, νόθο παιδὶ τῆς Δύσης καὶ ὄχι ἀπόγονος τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τῶν Πατέρων μας, γι’ αὐτὸ καὶ κατήντησε πνευματικὰ ἀλλὰ καὶ ὑλικὰ νεοφτωχός!
Στὸ σημεῖο αὐτὸ αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπολογηθῶ γιὰ τὴν ἀδυναμία μου νὰ καταλάβω καὶ νὰ μεταδώσω αὐτὸ τὸ ὅραμα. Μελετώντας καὶ γράφοντας γιὰ τὴν τακτική, τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴ μεθοδικότητα τῆς οἰκογένειας Rothschild, συνειδητοποίησα πὼς ἡ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» ἱδρύθηκε, γιὰ νὰ γίνει κάποια στιγμὴ τὸ ἀντίβαρο αὐτῆς τῆς πολιτικῆς, ἐπαναφέροντας τὸ «διὰ τοῦ Σταυροῦ» πολίτευμα, ποὺ κατέλυσε ἡ σατανικὴ Οἰκογένεια. Μόνο, ποὺ κανείς μας δὲν ἔδειξε, οὔτε τὴν ἐπιμονή, οὔτε τὴν ὑπομονή, καί, πολὺ περισσότερο, μεθοδικότητα καὶ προσήλωση σὲ αὐτὸ τὸ σκοπό. Σὲ ὅ,τι μὲ ἀφορᾶ προσωπικά, χρειάστηκα ὡς ἀντίπαλο παράδειγμα τὴν τακτικὴ μίας διαβολικῆς οἰκογενείας, γιὰ νὰ καταλάβω τὸ πόσο σπουδαῖο, δύσκολο, ἐπίπονο καὶ μακροχρόνιο εἶναι τὸ ἔργο τῆς Παρατάξεως, ποὺ ἔπρεπε –καὶ πρέπει– νὰ ἀκολουθήσει ὑπομονετικὰ καὶ μὲ συνέπεια, τὴν πολιτικὴ τοῦ Ἐθνομάρτυρα Ἰωάννου Α. Καποδίστρια.
Εἶχα πολλοὺς δισταγμοὺς σχετικὰ μὲ τὸ ἂν ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσω τὸ βῆμα τῆς στήλης, γιὰ νὰ γράψω τὸ παρόν. Ἡ ἐκλογικὴ ἀδρανοποίηση τῆς Παρατάξεως μὲ διευκόλυνε σὲ αὐτή μου τὴν ἀπόφαση, καθὼς κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορήσει τὴν ἐφημερίδα «ΟΤ» –ποὺ σέβομαι, ἀγαπῶ καὶ ὑπηρετῶ ὅσο μπορῶ καλύτερα– πὼς ἐξυπηρετεῖ μικροκομματικὸ συμφέρον.
Ἐλπίζω τὰ λάθη καὶ οἱ παραλήψεις μου νὰ μὴ ἀκύρωσαν αὐτὸ τὸ σκοπό, καὶ σύντομα νὰ ἀναδειχθοῦν ἄνθρωποι μὲ ἀρετὴ καὶ ὑπομονή, ποὺ θὰ ἐργασθοῦν, γιὰ νὰ ἐξαπλωθεῖ σὲ ὁλόκληρη τὴν Πατρίδα μας αὐτὴ ἡ ἱερὴ ἀποστολή, χωρὶς νὰ ἀναλωθοῦν, ὅπως ἐμεῖς, σὲ ἄσκοπες πολιτικὲς ἀντιπαραθέσεις καὶ σὲ ἀνώφελες ἄνισες καὶ στημένες ἐκλογικὲς ἀναμετρήσεις.
Κυρίως, ἐλπίζω πρωτίστως νὰ ὑπάρξει ξανὰ λαός, στὸν ὁποῖο θὰ ἀξίζει νὰ ἀπευθυνθεῖ ἡ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ». Σήμερα στὴν πολύπαθη Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει λαός, ποὺ νὰ ἀξίζει τὴν πολιτικὴ καὶ τὸ ὅραμά της. Γιατί ἕνας λαός, ποὺ ἐγκατέλειψε τὸν Θεὸ γιὰ μία γρίππη, δὲν εἶναι ἄξιος σωτηρίας, ἀλλά …τιμωρίας, ὅπως ἡ γενιὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ δὲν ἔζησε νὰ δεῖ τὴν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας ἐξαιτίας τῆς ἀπιστίας του.
Μανώλης Β. Βολουδάκης
[1] Πρωτ. Βασίλειος Ἐ. Βολουδάκης, «Ἡ πολιτικὴ εἶναι ποιμαντική», Ἐκδόσεις «ΘΥΗΠΟΛΟΣ», 2011.