Θυμήθηκα τὰ φοιτητικά μου χρόνια. Στὸ ἀμφιθέατρο διδάσκων ὁ μακαριστὸς πλέον καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Ἰωάννης Γαλάνης. Μιλᾶμε γιὰ δεκαετία τοῦ 90 καὶ τὸ μάθημα ἑρμηνεία τῆς Β΄ πρὸς Θεσσαλονικεῖς τοῦ ἀπ. Παύλου. Ὁ συμπαθὴς καθηγητὴς μιλοῦσε ἀσαφῶς γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἀντιχρίστου. Προσπαθοῦσε νὰ πεῖ στὸ περίπου πὼς πρόκειται μᾶλλον γιὰ μιὰ ἀντίχριστη κατάσταση παρὰ γιὰ συγκεκριμένο πρόσωπο. Προτεσταντικὲς δηλαδὴ βιβλικὲς ἑρμηνεῖες κατὰ βάση.
Πῆρα τὸν λόγο. Διαφώνησα μὲ κάπως διακριτικὸ τρόπο – σεβόμενος τὸ πρόσωπο τοῦ καθηγητοῦ – ἀναφέροντας τὶς συγκεκριμένες ἑρμηνεῖες Πατέρων περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἀντιχρίστου τῶν ἐσχάτων καὶ εἰδικότερα τὴν ξεκάθαρη θέση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Θυμᾶμαι ἀμυδρὰ πὼς ἡ συζήτηση συνεχίστηκε στὸ διάλειμμα καὶ πὼς ξανασυνάντησα τὸν μακαρίτη μία φορὰ τυχαῖα σὲ ναὸ τῆς Θεσσαλονίκης καὶ μὲ χαιρέτησε ἐγκάρδια, δείχνοντάς μου πὼς μὲ ἀναγνώρισε. Ἔκτοτε χαθήκαμε διαπαντὸς καὶ ἔμαθα γιὰ τὸ τέλος τοῦ ἐπίγειου βίου του ἀπὸ τὸ διαδίκτυο. Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη…
Ἐξάπαντος θὰ εἶναι καὶ διοικητικὸ σύστημα. Ἀλλὰ θὰ εἶναι συγκεκριμένη ἀνθρώπινη ὑπόσταση ὁ κυβερνῶν καὶ δι’ αὐτοῦ ὁ διάβολος, καὶ αὐτὸς ὑπόσταση δαιμονική, πρώην ἀγγελική. Ἡ Ἀποκάλυψη σαφέστατα ποιητικότατο βιβλίο. Ἀλλὰ κυρίως καὶ προπαντὸς προφητικό. Προεξαγγελτικὸ τῶν μελλόντων νὰ συμβῶσι. Τώρα μάθαμε πὼς στὸν Βόλο σύγχρονοι ποιμένες προσπάθησαν νὰ τὸ παρουσιάσουν μονάχα ποιητικὸ καὶ νὰ καθησυχάσουν τὸν λαὸ γιὰ ταυτότητες, χαράγματα καὶ προσωπικοὺς ἀριθμούς. Δὲν ρωτᾶνε καλύτερα τὸν ὅσιο Πορφύριο τὸν Καυσοκαλυβίτη ποὺ εἶδε καὶ αὐτὸς στὴν Πάτμο τὰ γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως; Προφητικὰ ὁράματα εἶδε ἢ ποιητικά;
Κ.Ν.




