Σε μια σημαντική ομιλία στην έκτακτη αραβική και ισλαμική σύνοδο κορυφής στο Ριάντ, ο Πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ επιβεβαίωσε την ακλόνητη δέσμευση της Συρίας στην παλαιστινιακή υπόθεση και στον αγώνα του Λιβάνου. Η σύνοδος κορυφής, η οποία συγκέντρωσε ηγέτες από τον αραβικό και τον ισλαμικό κόσμο για να αντιμετωπίσουν τις αυξανόμενες προκλήσεις στην περιοχή, παρείχε βήμα στον Πρόεδρο Άσαντ να απευθύνει έκκληση για δράση, προτρέποντας σε ενότητα και στη λήψη αποφασιστικών μέτρων κατά της κατοχής και της συνεχιζόμενης βίας στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο.
Αυτού Υψηλότης Αμίρ Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, διάδοχος του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, Μεγαλειότητες και Εξοχότητές, δεν πρόκειται να μιλήσω για τα ιστορικά δικαιώματα των Παλαιστινίων, την ανάγκη τους να τα τηρούν σταθερά, ούτε την αντίσταση των Λιβανέζικο και Παλαιστινιακό λαό και το καθήκον μας να τους υποστηρίξουμε επειγόντως και άμεσα. Δεν πρόκειται επίσης να αναφερθώ στη νομιμότητα της αντίστασης στις δύο χώρες, στο τι ενσάρκωσε σε επίπεδο τιμής, αξιοπρέπειας και εκλέπτυνσης, καθώς και σε ποιες εικόνες έφερε μέσα από τους άξιους και τους γενναίους μαχητές της. Δεν θα μιλήσω για τη βαρβαρότητα των σιωνιστών κατακτητών, τα εγκλήματά τους και την κατασκευασμένη οντότητά τους, ούτε για τη μεταμόρφωση της Δύσης, η οποία από την υποστήριξη αυτής της οντότητας και των εγκλημάτων της από τότε που δημιουργήθηκε σε άμεσο και προφανή εταίρο σε αυτά, γιατί δεν θα προσθέσει τίποτα σε αυτό που γνωρίζει η πλειοψηφία των Αράβων και των Μουσουλμάνων, όπως και πολλοί άλλοι στον κόσμο σήμερα.
Όσο για τη σύνοδο κορυφής μας, πριν από ένα χρόνο συγκεντρωθήκαμε και εκφράσαμε την καταδίκη και την οργή μας, και εδώ και ένα χρόνο το έγκλημα συνεχίζεται. Συναντιόμαστε σήμερα για να αναπαράγουμε το παρελθόν και τα γεγονότα του ή για να αλλάξουμε την πορεία του αναδυόμενου μέλλοντος και τις προοπτικές του; Πέρυσι επιβεβαιώσαμε την ανάγκη να σταματήσουμε την επίθεση και να προστατέψουμε τους Παλαιστινίους, και ο απολογισμός του έτους ήταν δεκάδες χιλιάδες μάρτυρες και εκατομμύρια εκτοπισμένοι στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο. Το 2002, οι Άραβες πρότειναν μια ειρηνευτική πρωτοβουλία και η απάντηση ήταν περισσότερες σφαγές εναντίον των Παλαιστινίων.
Το 1991, αποφασίσαμε ως Άραβες να μπούμε στο παιχνίδι των αμερικανικών καλών προθέσεων συμμετέχοντας στην ειρηνευτική διαδικασία στη Μαδρίτη, και η ειρήνη μας ήταν ένα ερέθισμα για τους πολέμους τους και μια νομιμοποίηση του αποικισμού τους. Αυτό δεν δείχνει λάθος στην καθοδήγηση, αλλά κενό στην προετοιμασία των εργαλείων, γιατί το εργαλείο μας είναι η γλώσσα και το εργαλείο τους ο φόνος. Προσφέρουμε ειρήνη ενώ αυτοί θερίζουν αίμα.
Η διατήρηση των ίδιων αποτελεσμάτων απαιτεί τη διατήρηση των ίδιων εργαλείων που χρησιμοποιούνται. Από την άλλη, η αλλαγή αυτών των αποτελεσμάτων, ένας στόχος που όλοι επιδιώκουμε, απαιτεί την αντικατάσταση των μέσων και των μηχανισμών που έχουν δοκιμαστεί πολλές φορές χωρίς επιτυχία. Εάν συμφωνήσουμε στις προτεινόμενες αρχές, πώς θα τις μετατρέψουμε σε συγκεκριμένη εφαρμογή; Να ορίσουμε τους στόχους μας και τα αποτελέσματα στα οποία επιδιώκουμε, να καθορίσουμε τα διαθέσιμα εργαλεία για την επίτευξή τους και να προσδιορίσουμε τον στόχο που θα μπορούσε να τους μετατρέψει από προθέσεις σε ενέργειες, από σχέδιο σε επίτευγμα και από δήλωση σε πραγματικότητα . Οι στόχοι μπορεί να φαίνονται προφανείς σε όλους μας όσον αφορά τα καταπατημένα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού, αλλά τι αξία έχουν αυτά τα δικαιώματα συνολικά όταν οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν καν το θεμέλιο τους, το δικαίωμα στη ζωή; Ποια αξία έχει ένα δικαίωμα αποδιδόμενο στους νεκρούς ανά τον κόσμο και σε οποιοδήποτε τομέα;
Αυτό σημαίνει ότι με τη σημασία της προσπάθειας για την αποκατάσταση όλων των νόμιμων δικαιωμάτων, προτεραιότητα αυτή τη στιγμή είναι να σταματήσουν οι σφαγές, να σταματήσει η εξολόθρευση, να σταματήσει η εθνοκάθαρση. Όσο για τα εργαλεία, νομίζω ότι τα έχουμε συλλογικά, ως αραβικοί και μουσουλμανικοί λαοί και κράτη. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια απόφαση να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα εργαλεία σε περίπτωση που η οντότητα αρνηθεί να απαντήσει σε όσα αναφέρονται στη δήλωση και συμφωνήθηκαν, τα οποία είναι προβλέψιμα, και να καθορίσουμε τις επιλογές μας εκείνη τη στιγμή. Να θυμώσουμε ξανά; Πρέπει να καταδικάσουμε; Να καλέσουμε τη διεθνή κοινότητα ή να μποϊκοτάρουμε; Είναι αυτό το ελάχιστο που πρέπει να κάνουμε ή κάτι άλλο; Ποιο είναι το σχέδιο δράσης μας;
Χωρίς αυτό, ενθαρρύνουμε τη συνέχιση της εξόντωσης, γινόμαστε έτσι έμμεσοι εταίροι. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος με τη νομική έννοια, αλλά με μια παράνομη αποικιακή οντότητα. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν λαό με την πολιτιστική έννοια, αλλά με ορδές εποίκων που είναι πιο κοντά στη βαρβαρότητα παρά στην ανθρωπότητα.
Δεν είναι σωστό να λέμε ότι το πρόβλημα βρίσκεται σε μια ακραία σημερινή κυβέρνηση, χωρίς λογική και σε έναν λαό που τρόμαξε από αυτό που συνέβη στις 7 Οκτωβρίου πέρυσι. Όλοι ενεργούν με μια ενιαία ιδεολογική νοοτροπία, μια νοοτροπία άρρωστη από βία, άρρωστη από μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας, που υποφέρουν από μια διχασμένη προσωπικότητα μεταξύ μιας φαινομενικής αποστροφής προς τον ναζισμό και ενός πάθους για αυτόν ως οργανικό μέρος της πραγματικότητάς τους. Αυτοί είναι αυτοί που στοχοποιήθηκαν από τη σημερινή μας συνάντηση, και αυτοί είναι το πρόβλημα, και το πρόβλημα ορίζει τα μέσα και τα μέσα είναι η βάση της επιτυχίας. Εδώ έγκειται η ουσία της σημερινής μας συνάντησης, η οποία ελπίζω να είναι επιτυχημένη και ότι θα καταφέρουμε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις, για να μην είμαστε σαν αυτούς που μιλούν στον κλέφτη με νομικούς όρους, στον εγκληματία ηθικούς όρους, και στον δολοφόνο με ανθρωπιστικούς όρους, και έτσι ώστε οι καλές προθέσεις να μην γίνουν ξανά η αφετηρία και ο λόγος για ένα νέο κύμα θανάτων για τον Παλαιστινιακό και τον Λιβανέζικο λαό που πλήρωσαν, εδώ και δεκαετίες, το τίμημα των καλών προθέσεων και απουσία μηχανισμών… Ειρήνη σε σας.SANA 11/11/24
O Ερντογάν βγήκε έξω από την αίθουσα όταν ο Άσαντ πήρε το λόγο!!
πληροφορίες ἀπό dimpenews.com