Διάβασα σὲ κάποια ἐφημερίδα, φίλοι, τούτη τὴ δημόσια ἐξομολόγηση μίας πρώην ἀλκοολικῆς:
«Ὡς ἔφηβη ἔπινα ὅπως ὅλοι. Θυμᾶμαι ὅμως τὸ πρῶτο μου “ἀλκοολικὸ” ποτήρι. Ἦταν σ’ ἕνα πάρτι. Ἤμουν 19 χρόνων, φοιτήτρια. Θυμᾶμαι ὅτι ἔνιωθα “λίγη”, εἶχα ἄγχος νὰ γίνω ἀποδεκτή. Ἔτσι εἶπα “θὰ πιῶ”! Τελικὰ μέθυσα πολύ, ἀλλὰ τὸ ποτὸ ἔκανε τὴ δουλειά του, ἔνιωσα καλά, χαλάρωσα. Ἔτσι εἶναι ὅμως ὁ ἀλκοολικός. Ζητάει ἀπὸ τὸ ἀλκοὸλ κάτι ποὺ δὲν ἔχει καὶ νομίζει ὅτι τοῦ τὸ δίνει…».
Τί πλανεύτρα ποὺ εἶναι ἡ ἁμαρτία! Τὰ ἴδια θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κι ἕνας καπνιστής, ἕνας ναρκομανὴς κι ὁ καθένας μας γιὰ τὸ ὅποιο πάθος του. Τὸ ὁποῖο γεννιέται:
> Τὴν «κατάλληλη» στιγμή, τότε ἂς ποῦμε ποὺ νομίζουμε ὅτι εἴμαστε μεγάλοι πιὰ ἢ καὶ γιὰ νὰ φαινόμαστε ὅτι εἴμαστε!
> Σ’ ἕνα λάθος περιβάλλον ποὺ κάποια στιγμὴ βρεθήκαμε, γιατί θέλει καὶ τὶς κατάλληλες συνθῆκες!
> Σὲ μία ὑποτιθέμενη ἀνάγκη, γιὰ νὰ ἔχουμε ἔτσι καὶ τὸ κατάλληλο κίνητρο!
> Καὶ μέσα ἀπὸ λάθος σκέψεις, ὅπως αὐτὴ ποὺ μᾶς λέει πὼς ἡ γοητευτικὴ ἁμαρτία θὰ μᾶς δώσει ἀνακούφιση, λύτρωση, χαρά! Πάντα ὑπόσχεται μεγάλα πράγματα ξέρετε, ἀπὸ τότε ἀκόμη ποὺ συναντήθηκε μὲ τοὺς πρωτόπλαστους…
Ἐπιβεβαιώνεται, ἔτσι, τοῦτος ὁ σοφότατος λόγος: «Ἡ ἁμαρτία στὴν ἀρχὴ ἔρχεται σὰν ταξιδιώτης τῆς νύκτας. Ἔπειτα γίνεται ἐπισκέπτης. Καὶ τελικὰ οἰκοδεσπότης»!
Ἤ καὶ τοῦτος: «Ὁ σατανᾶς δὲν σπρώχνει ἀπότομα στὴν καταστροφή. Ἁπλῶς… ἑλκύει»!
Κι ὅλα αὐτὰ γιατί πρέπει πρῶτα νὰ ἀδυνατίσει τὴ θέληση, νὰ σκοτεινιάσει τὴ συνείδηση, νὰ μᾶς ὑποδουλώσει τὸ φρόνημα. Δὲν μπορεῖ ἀλλιῶς νὰ μᾶς σκλαβώσει σὲ πρόσωπα, πράγματα ἢ καταστάσεις.
Ἀλλ’ ἂς δοῦμε τί λέει στὴ συνέχεια αὐτὴ ἡ ἀλκοολική:
«Τὴν ἑπόμενη μέρα ξύπνησα γεμάτη ἐνοχή, τύψεις, ντροπή… Αὐτὸς εἶναι ὁ δεύτερος λόγος ποὺ μὲ κάνει ἀλκοολική. Τὸ ἀλκοὸλ σὲ βγάζει ὑποτίθεται ἀπὸ δύσκολες καταστάσεις, ἀλλά σοῦ δημιουργεῖ ἄλλες, γιὰ τὶς ὁποῖες, πίνεις περισσότερο, γιὰ νὰ τὶς ξεπεράσεις. Αὐτὸς εἶναι ὁ μηχανισμός». Τί ὑπέροχη ἀποκάλυψη!
Εἶν’ ἀλήθεια ὅτι ἡ ὅποια εὐχαρίστηση τῆς ἁμαρτίας, κρατάει λίγο, μὰ πάρα πολὺ λίγο. Κι ὕστερα ἔρχεται μέσα μας ὅλο της τὸ σκοτάδι. Νοιώθουμε ἔντονα τὸ πικρό της δηλητήριο. Ἐκεῖ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ δεύτερη κρίσιμη φάση, ἴσως δὲ καὶ ἡ σπουδαιότερη. Δηλαδὴ ἡ σωστὴ ἀπόφαση, ἡ ὁποία εἶναι μονάχα μία. Ἡ μετάνοια! Τὸ νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι κάναμε λάθος, ὅτι ἁμαρτήσαμε καὶ νὰ πάρουμε ἀμέσως τὴν ἀπόφαση καὶ νὰ ἐπιστρέψουμε στὸν Πατέρα μας. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ μᾶς ταπεινώνει. Ὅμως μέσα ἀπ’ αὐτὴ τὴν ταπείνωση, πηγάζει πλούσια ἡ λύτρωση.
Ὁ Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος μᾶς τὸ λέγει καθαρά: «Τὸ λάθος δὲν εἶναι νὰ πέσεις, τὸ λάθος εἶναι νὰ μὴ σηκωθεῖς». Καὶ προσθέτει: «Χιλιάδες φορὲς ἁμάρτησες, χιλιάδες φορὲς μετανόησε»!
Ἂν δὲν τὸ κάνουμε αὐτό, καὶ μάλιστα ἀμέσως, ὅπως ὅταν πέφτουμε, τότε παρέχουμε τὴ δυνατότητα στὴν ἁμαρτία νὰ μᾶς καταστρέψει! Γιατί οἱ ἐνοχές, ἡ ἀπογοήτευση, ἡ πίκρα ποὺ νοιώθουμε ἀπ’ αὐτήν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ξεπεραστοῦν μὲ τὰ δικά της μέσα; Ἀπ’ αὐτὸ ἐξάλλου ἀρχίζει ὅλο μας τὸ δρᾶμα. Πίνουμε, γιὰ νὰ ξεχάσουμε, γλεντᾶμε γιὰ νὰ ξεφύγουμε, τρέχουμε ἐδῶ κι ἐκεῖ σ’ αὐτὸ κι ἐκεῖνο τὸ ἁμαρτωλό, γιὰ νὰ λυτρωθοῦμε! Καὶ τὸ κενὸ μέσα μας μεγαλώνει ὅλο καὶ πιὸ πολύ, τὰ ἀδιέξοδα πληθαίνουν, ἀπελπισία παντοῦ!
Ὁ Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος καὶ πάλι θὰ μᾶς πεῖ: «Πολλοὶ χωρὶς ν’ ἀντιληφθοῦν ἔφτασαν σὲ κάθε εἶδος ἁμαρτίας, ἐπειδὴ δὲν ἔσβησαν ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τὴ φλόγα». Λοιπόν, ἀξίζει νὰ προσέξουμε πολὺ τούτη τὴν δεύτερη καὶ τὴν πλέον κρίσιμη παγίδα της.
Καὶ ἡ ἀλκοολικὴ αὐτὴ καταλήγει:
«Ἔπινα ἀπ’ τὸ πρωί, κουβαλοῦσα τὸ μπουκάλι στὴν τσάντα. Μὲ καλοῦσαν σὲ κάποιο σπίτι κι εἶχα ἄγχος ἂν θὰ φτάσει τὸ ἀλκοὸλ ποὺ ἔχουν. Ἔπινα ἀπὸ πρίν, γιὰ νὰ εἶμαι σίγουρη»! Νὰ ἡ κατάντια!
Κι ὅμως πόσοι δὲν ἔχουν ταυτίσει τὸ ἀλκοὸλ καὶ τὸ μεθύσι μὲ τὸ γέλιο, τὶς τρέλλες, τὴν εὐχαρίστηση, τὸ κέφι, τὴ μαγκιά, τὴν προοδευτικότητα, τὴν ἀπελευθέρωση! Αὐτὴ τὴν πλήρη καὶ χωρὶς ὅρους ἐξάρτηση! Καὶ νὰ ἦταν μόνο τὸ ἀλκοόλ… Ἁπλῶς τὸ ἀναφέραμε ὡς ἕνα πολὺ ὡραῖο καὶ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα κάθε μας ἁμαρτίας, ὅλων τῶν παθῶν μας!
Λοιπόν, φίλοι μου, ὅλοι τώρα ξέρουμε… Τί μᾶς μένει; Νὰ πάρουμε τὴ σωστὴ ἀπόφαση!
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος