Εἶναι παρήγορο τὸ φαινόμενο ὅτι στὴ δύσκολη καὶ σκληρὴ ἐποχή μας πολλοὶ ἄνθρωποι στρέφουν τὴν προσοχή τους στοὺς σύγχρονους ἁγίους καὶ στοὺς ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς καὶ μὲ αὐξημένο ἐνδιαφέρον θέλουν νὰ πληροφορηθοῦν γιὰ τὸ βίο τους καὶ τὶς διδαχές τους. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους πρέπει νὰ τοὺς προσέχει ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ τοὺς βοηθάει στὴν πνευματική τους ζωή. Ἐκεῖνοι ἔχουν τὶς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις, ἀποτελοῦν τὴν «ἀγαθὴ γῆ» καὶ ἡ σπορά θά ἀποδώσει καρπούς. Οἱ κληρικοὶ στὴν ποιμαντική τους αὐτὴ μέριμνα χρειάζεται νὰ ἀποφεύγουν τὶς ἀδιακρισίες καὶ τὶς ὑπερβολές. Νὰ διδάσκουν ὄχι μὲ κοσμικὸ φρόνημα, ἀλλὰ μὲ ταπείνωση καὶ ὑπομονή. Νὰ συναισθάνονται τὶς δικές τους ἀδυναμίες καὶ νὰ ἀναγνωρίζουν τὴν καλὴ προαίρεση τῶν ἀνθρώπων. Ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ἐκμεταλλεύονται τὴ λαϊκὴ εὐσέβεια καὶ οἱ ἐκδηλώσεις τους νὰ εἶναι ἀπαλλαγμένες ἀπὸ τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν ἀνώφελη πολυλογία. Πρέπει νὰ ἔχουν πνευματικὸ ἀγώνα καὶ οἱ ἴδιοι, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ καθοδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ φῶς τῶν ἁγίων. Διαφορετικὰ μάταια προσπαθοῦν. Ἔχει διαπιστωθεῖ ὅτι τὰ πολλὰ λόγια πρὸς τοὺς λαϊκοὺς γιὰ τοὺς ἁγίους, ὅταν δὲν ξεκινοῦν ἀπὸ προσωπικὰ βιώματα, δὲν βρίσκουν ἀπήχηση στὶς ψυχές τους. Ἀντίθετα, μειώνεται ἡ ἀξιοπιστία τῶν λεγομένων τους. Οἱ κληρικοί χάνουν τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ. Οἱ πιστοί δὲν ἀκοῦν μόνο. Βλέπουν κιόλας καὶ μάλιστα προσεκτικά τὴν ὅλη ἐμφάνιση καὶ συμπεριφορὰ τῶν κληρικῶν, ποὺ τοὺς καθοδηγοῦν πνευματικά.
Ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος, ποὺ θρησκεύει καὶ οἱ ἐμπειρίες του ἀπὸ τὴ συναναστροφὴ μὲ πολλοὺς κληρικοὺς δέν εἶναι αὐτές ποὺ θὰ ἔπρεπε, ἴσως διερωτηθεῖ, πόσοι ἄραγε λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου εἶναι ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς τους; Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς μετρήσει καὶ νὰ βγάλει ἀσφαλὲς συμπέρασμα. Ὡστόσο, πρέπει νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι δὲν ἀποτελοῦν τὴν πλειονότητα. Ὑπάρχει βέβαια ἡ ἐλπίδα, μὲ τὴ βοήθεια τῶν ἐνάρετων ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, νὰ αὐξηθοῦν, ἀκολουθώντας τὶς διδαχὲς τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ στροφὴ τοῦ λαοῦ πρὸς τοὺς ἁγίους τῆς ἐποχῆς, ὅπως στὸν ἅγιο Νεκτάριο, τὸν ἅγιο Παΐσιο, τὸν ἅγιο Πορφύριο, τὸν ἅγιο Ἰάκωβο καὶ πολλοὺς ἄλλους, θὰ βοηθήσει καὶ τοὺς κληρικοὺς νὰ παραδειγματιστοῦν καὶ νὰ γίνουν πρόθυμοι ἐργάτες τοῦ καλοῦ καὶ νὰ αὐξήσουν τὸ ζῆλο τους γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἱερατικῆς τους διακονίας. Ὅλοι αὐτὸ εὔχονται καὶ ἐλπίζουν.
Εἶναι ἐνδιαφέρον νὰ θυμηθοῦμε τί ἔλεγε ὁ γνωστός γέροντας τοῦ Ἁγίου Ὄρους Θεόκλητος Διονυσιάτης γιὰ τοὺς κληρικοὺς ποὺ ἐργάζονται στὸν κόσμο: «Χρειάζονται οἱ ἐν τῷ κόσμῳ κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν τὸ ἀσκητικόν – μοναχικὸν πνεῦμα, διότι ὁ λαός μας βλέπει τὴν Ἐκκλησίαν ἐν τῷ προσώπῳ των. Καὶ ἐξ αὐτῶν ἢ ἀγαποῦν καὶ μένουν πιστοὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἢ σκανδαλίζονται καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ αὐτὴν καὶ τὸν Θεόν. Πόσο διαφορετικὴ θὰ ἦτο ἡ Ἐκκλησία, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον μέσον της, ἐὰν εἴχαμε κληρικοὺς λάμποντας ἀπὸ ἁγιότητα! Καὶ αὐτὸς ὁ “κόσμος”, μὲ τὴν δύναμιν τοῦ παραδείγματος θὰ μετεμορφοῦτο πρὸς τὸ καλύτερον».
Ἂς ἔχουμε ἐπίσης ὑπόψη μας καὶ μιὰ διαπίστωση τοῦ γέροντος Θεοκλήτου, ἡ ὁποία πρέπει νὰ εἶναι ὁδηγὸς σὲ κάθε κληρικὸ καὶ λαϊκὸ, γιὰ νὰ διατηρεῖ τὸν καλὸ τῆς πίστεως καὶ νὰ μένει ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τοὺς ποικίλους πειρασμοὺς ποὺ παρουσιάζει ὁ διάβολος: «Ὑπάρχει μία σταθερὰ ἀναλογία, καθ’ ἣν ὅσον πλησιάζομεν πρὸς τὸν Θεόν, τόσο ἐξασθενοῦν οἱ ἐχθροί. Καὶ ὅσον ἡμεῖς ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, τοσοῦτον ὁ ἐχθρός ἐνδυναμοῦται».