Από την Lydia Kinne, συγγραφέα και δασκάλα, για την ιστοσελίδα του «Them Before Us»
Πολλές ανύπαντρες γυναίκες σε όλο τον κόσμο, χριστιανές ή όχι, μεγαλώνουν μέσα στον συνεχή φόβο ότι δεν θα καταφέρουν να βρουν εγκαίρως σύζυγο ώστε να αποκτήσουν τα δικά τους παιδιά. Γι αυτό τον λόγο, στρέφονται σε εναλλακτικούς τρόπους για να το πετύχουν, δηλαδή σε δωρητές σπέρματος, στην εξωσωματική γονιμοποίηση ή την υιοθεσία. Αυτούς τους φόβους τους έχω και εγώ.
Είμαι μια 37χρονη ανύπαντρη γυναίκα και δεν θυμάμαι κάποια εποχή που να μην ήθελα δικά μου παιδιά. Νανούριζα απαλά τις κούκλες μου για να κοιμηθούν από τότε που ήμουν έξι ετών. Σχεδίαζα την μελλοντική μου οικογένεια, οκτώ ατόμων, όταν ήμουν δώδεκα ετών. Στα δεκαπέντε μου, δεν ήθελα να πάω στο Πανεπιστήμιο επειδή πίστευα ότι το μέλλον μου ήταν ένας σύζυγος και παιδιά. Ωστόσο, ο Κύριος είχε διαφορετικά σχέδια για μένα, και ο γάμος δεν ήρθε όπως το περίμενα. Επιπλέον, καθώς περνούν τα χρόνια, οι πιθανότητές μου να αποκτήσω δικά μου παιδιά μειώνονται. Ο πόνος από τα άδεια χέρια κάνει το λαιμό μου να κολλά κατά καιρούς και τα μάτια μου να δακρύζουν. Πράγματα τόσο απλά όσο το να βλέπω βρεφικά ρούχα σε ένα κατάστημα ή το κεφάλι ενός μικρού παιδιού που ακουμπάει στον ώμο της μητέρας του στην εκκλησία, κάνουν την καρδιά μου, που ήλπιζε να αποκτήσει κάτι τόσο ευλογημένο, να ξεχειλίζει από θλίψη.
Κάποιοι χριστιανοί μου είπαν να υιοθετήσω μόνη μου ένα παιδί, επειδή «θα ήταν καλύτερο για αυτό να έχει τουλάχιστον έναν γονέα που να το αγαπά, παρά να μην έχει κανένα γονέα να του δείχνει αγάπη».
Είναι αυτή η σωστή προσέγγιση; Πρέπει οι ανύπαντροι άνθρωποι, (κυρίως το κάνουν οι γυναίκες) να επιδιώκουν να αποκτήσουν παιδιά από μόνοι τους;
Η απάντηση είναι όχι. Δεν πρέπει. Παρ΄ όλο που η επιθυμία να αποκτήσουν παιδιά είναι καλή, οι ανύπαντροι δεν πρέπει να βάζουν αυτή την επιθυμία πάνω από τον νόμο του Θεού για τα παιδιά, που είναι να μεγαλώνουν μέσα σε μια οικογένεια, μαζί με την μητέρα και τον πατέρα τους.
Η άνοδος της μονογονεϊκότητας «από επιλογή»
Υπάρχουν πολλοί θαυμάσιοι, πιστοί και άξιοι γονείς, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνοι από ανάγκη, λόγω διαζυγίου, χηρείας ή για άλλους λόγους. Φέρουν εξ΄ολοκλήρου το βάρος της φροντίδας των παιδιών. Μερικές φορές υπάρχει ο άλλος γονέας και έχει την διάθεση να βοηθήσει. Άλλες φορές όχι. Πολλοί έχουν δίκτυα υποστήριξης από φίλους και συγγενείς στους οποίους μπορούν να βασιστούν για βοήθεια.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει δημοφιλές για τους ελεύθερους, μόνους ανθρώπους (ιδιαίτερα τις γυναίκες), να επιδιώκουν την δημιουργία και ανατροφή παιδιών από μόνοι τους «από επιλογή». Οι γυναίκες επιλέγουν έναν άντρα δότη, με επιθυμητά χαρακτηριστικά, και χρησιμοποιούν το σπέρμα του, από μια τράπεζα σπέρματος, ώστε να αποκτήσουν ένα παιδί. Ένας ιστότοπος που ονομάζεται Single Mothers by Choice αποκάλυψε ότι το 2020 οι πελάτες της Τράπεζας Σπέρματος και Ωαρίων «Cryos» ήταν κατά 54% ανύπαντρες γυναίκες, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν ηλικίας 36 έως 40 ετών.
Το Harvard Health, το Health.com και η Guardian έχουν δημοσιεύσει άρθρα σχετικά με αυτήν την αυξανόμενη τάση των ανύπαντρων μητέρων, προσπαθώντας να ηρεμήσουν τους φόβους των γυναικών που εξετάζουν αυτήν την επιλογή.
Η ιστορία μιας γυναίκας που μίλησε για την μεγάλη επιθυμία της να αποκτήσει το δικό της παιδί είναι ως εξής:
«Όσο περισσότερο την εξέφραζα δυνατά, τόσο περισσότερη υποστήριξη ένιωθα από φίλους και συγγενείς. Κάτι τεράστιο είχε συντελεστεί: Είχα περάσει από την ντροπή στην ενδυνάμωση, από τον πανικό στην σιγουριά. Θα αποκτούσα αυτό το μωρό. Το ήξερα».
Η ιστορία μιας άλλης γυναίκας περιλαμβάνει την εξής υπενθύμιση:
«Πρόκειται για ιατρική διαδικασία. Η προσποίηση περί του αντιθέτου μπορεί να κάνει την θεραπεία να φαίνεται πιο στενόχωρη, όπως ακριβώς η επιλογή ενός δότη σπέρματος θα συνεχίσει να είναι στενόχωρη, ή άσχημη, ή περίεργη, εφόσον συνδέεται με τις συμβάσεις που αφορούν την επιλογή συζύγου».
Αυτές οι ιστορίες αφορούν γυναίκες που απεγνωσμένα θέλουν να γίνουν μητέρες, κάτι για το οποίο έχουν σχεδιαστεί όλα τα γυναικεία σώματα, και περιγράφουν το ταξίδι της δικής τους αυτοεπιβεβαίωσης, ότι δηλ. ανεξάρτητα από τον τρόπο που έκαναν αυτό το παιδί, τελικά όλη η διαδικασία έχει νόημα. Πιστεύουν ακόμη ότι έχουν το «δικαίωμα» να δημιουργήσουν ένα παιδί με τους δικούς τους όρους.
Δικαιώματα των γυναικών ή δικαιώματα των παιδιών;
Ωστόσο, είναι πράγματι «δικαίωμα» μιας γυναίκας να είναι μητέρα; Ακριβώς επειδή τα σώματά μας έχουν σχεδιαστεί για να γεννούν παιδιά και κάθε μήνα, περνάμε από την προετοιμασία για να αποκτήσουμε ένα, αυτό σημαίνει ότι μας οφείλονται παιδιά ανεξάρτητα από το κόστος;
Η κραυγή της στειρότητας αντηχεί σε όλη την ιστορία, ξεκινώντας από τις μητέρες της Παλαιάς Διαθήκης – την Σάρα, την Ρεβέκκα, την Ραχήλ, την Άννα και την Ελισάβετ – οι οποίες προσευχήθηκαν με επιμονή στον Θεό να τους δώσει παιδιά. Ο Θεός έδωσε σε όλες αυτές τις γυναίκες παιδιά, όχι επειδή «τους το χρωστούσε», αλλά τους τα έδωσε ως δώρα για να διακονήσουν τους σκοπούς Του.
Όταν αρχίζουμε να απαιτούμε δώρα που δεν έκρινε να μας δώσει ο Θεός ή να τα «εκβιάζουμε» να συμβούν με ιατρικά μέσα, κάποιος θα πληρώσει το τίμημα. Σε αυτήν την περίπτωση, τα παιδιά πληρώνουν το τίμημα, γιατί θα μεγαλώσουν χωρίς τον πατέρα τους στο σπίτι. Πολλά παιδιά πρέπει να υπομείνουν το βάσανο της ορφάνιας από πατέρα λόγω τραγικών συνθηκών, (θάνατος, χηρεία, διαζύγιο), ενώ οι ανύπαντρες μητέρες από επιλογή δημιουργούν σκόπιμα ένα νοικοκυριό που στερεί από τα παιδιά την ευκαιρία να γνωρίσουν και να μεγαλώσουν και με τον πατέρα τους.
Το σχέδιο του Θεού είναι τα παιδιά να έχουν και μητέρα και πατέρα στο σπίτι, καθώς και οι δύο τους έχουν κάτι ιδιαίτερο να προσφέρουν στα παιδιά τους. Όταν οι γυναίκες λένε: «Δεν με νοιάζει, θα το κάνω με τον δικό μου τρόπο», απορρίπτοντας το σχέδιο του Θεού, τότε μετατρέπουν το παιδί τους σε θύμα.
Υπάρχουν άλλοι τρόποι να αναθρέψετε και να επενδύσετε στα παιδιά
Λοιπόν, τι πρέπει να κάνουν οι μεγαλύτερες, ανύπαντρες γυναίκες που εξακολουθούν να λαχταρούν να νανουρίσουν το μωρό τους για να κοιμηθεί; Κάποιοι θα απαντούσαν: «Παντρέψου και κάνε μωρό με τον φυσικό τρόπο». Επιτρέψτε μου να σας πω ότι θα το κάναμε αν ήταν τόσο εύκολο. Επειδή, όμως, δεν είναι τόσο εύκολο και επειδή δεν θέλουμε να πάμε κόντρα στο φυσικό σχέδιο του Θεού για την τεκνοποίηση, πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους να διοχετεύσουμε την λαχτάρα μας να φροντίσουμε ένα μωρό.
Τίποτα δεν θα αντικαταστήσει ποτέ την χαρά του να έχεις το δικό σου παιδί πάνω στο στήθος σου μετά την γέννα. Ωστόσο, ο Θεός είναι καλός και παρέχει τόσες πολλές άλλες ευκαιρίες «μητρότητας» για όσες από εμάς δεν έχουμε δικά μας παιδιά!
Η εύρεση ενός τρόπου να εργαστείς με τα παιδιά είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να επενδύσεις σε αυτά. Είτε πρόκειται για την πραγματική σου δουλειά ως δασκάλα, γιατρός, νοσηλεύτρια, είτε για μια εθελοντική ευκαιρία απασχόλησης, π.χ σε ένα Νηπιαγωγείο ή στο Κατηχητικό στην εκκλησία, σε ένα ίδρυμα, σε μια οικογένεια, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να αφιερωθείς στα παιδιά άλλων ανθρώπων. Πολλοί άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη από βοήθεια στην ανατροφή των παιδιών τους και η βοήθεια από μια ευγενική και καλοπροαίρετη ψυχή είναι ανεκτίμητη.
Ένας άλλος τρόπος είναι να δείχνεις την αγάπη σου στις ανιψιές και τους ανιψιούς σου, αν έχεις, ή και στα παιδιά των φίλων σου. Ήταν ευλογία για μένα να «εντάσσομαι» σε οικογένειες φίλων από την εκκλησία και να μου ζητούν να κρατήσω ή να βοηθήσω κάπου τα παιδιά τους, γιατί αυτό μου έδινε την αίσθηση πως είμαι και εγώ μέλος της οικογένειας.
Ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιήσει τις ανύπαντρες γυναίκες για να επηρεάσει θετικά τις ζωές αμέτρητων παιδιών, αν εκείνες φανούν πρόθυμες να ανοιχτούν στις ευκαιρίες. Η ζωή μας μπορεί να μην μοιάζει με ότι φανταζόμασταν όταν ήμασταν νεότερες, αλλά τα σχέδια του Θεού είναι πάντα όμορφα για κάθε άνθρωπο. Όταν δεν προσπαθούμε να αναγκάσουμε τα πράγματα να πάνε όπως θέλουμε, αλλά εμπιστευόμαστε μια διαφορετική κλήση, θα φέρουμε ευλογία και όχι δυσκολίες στις μελλοντικές γενιές.
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Πηγή: thembeforeus