Ἀπὸ Ὀρθοδόξου καὶ Ἑλληνικῆς ἀπόψεως
Τοῦ κ. Διονυσίου Ἀλ. Πελέκη
Μὲ ἀφορμὴν πρόσφατον δημοσίευμα εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθμ. 2547/26-3-2021 φύλλον τοῦ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ θέλω νὰ ἐπισημάνω τὰ ἑξῆς:
Κατὰ τὸ Ρωμαϊκὸν Δίκαιον: «Nasciturus pro jam nato haberut, guotiens de commodo ejus agitur». Τοῦτο δηλοῖ ὅτι ὁ «nasciturus», τὸ ἔμβρυον, ἔχει δικαιώματα καὶ προσωπικότητα ἐξ ἄκρας συλλήψεως ὡς κυοφορούμενον, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ Δημιουργὸς ἐμφυσᾶ ἅμα τῇ συλλήψει ψυχήν. Κατὰ τὸν Ἱπποκράτην, τοῦ ὁποίου τὸν ὅρκον δίδουν οἱ ἁπανταχοῦ ἰατροί, οἱ πλεῖστοι, διὰ νὰ τὸν παραβαίνουν: «Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδέν, αἰτηθείς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι ξυμβουλὴν τοιήνδε, ὁμοίως δὲ οὐδὲ δώσω γυναικὶ πεσσὸν φθόριον». Ἀπαγορεύει ὁ Ἱπποκράτης στὸν ἰατρὸν νὰ δώση εἰς γυναῖκα φάρμακον, φθεῖρον καὶ καταστρέφον ἔμβρυον. Ὁ ϟΑ΄ Ἱερὸς Κανὼν τῆς Ἕκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, φερομένης ἐκκλησιαστικῶς ὡς Πενθέκτης, συνελθούσης τὸ 691 μ.Χ. ἐν Τρούλλῳ τοῦ Βασιλικοῦ Παλατίου, ἀποφαίνεται: «Τὰς τὰ ἀμβλωθρίδια διδούσας φάρμακα καὶ τὰς δεχομένας τὰ ἐμβρυοκτόνα δηλητήρια τῷ τοῦ φονέως ἐπιτιμίῳ καθυποβάλλονται». Ρητῶς, ἐπίσης, ἡ αὐτὴ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀπήντησε εἰς θέσασαν τὸ θέμα προσελθοῦσαν τῇ Συνόδῳ Πρεσβείαν Χριστιανῶν, ὡς ἠθίζετο τότε. «Ἡμεῖς δὲ ταῖς τοῖς ἀμβλωθριδίοις χρωμέναις ἀνδροφονεῖν (ἀνθρωποκτονεῖν) φαμέν». Χρησιμοποιεῖ τὸ ἀρσενικὸν ὡς γραμματικῶς ἐπικρατοῦν γένος. Ἡ ἄμβλωσις εἶναι ἀνθρωποκτονία. Καὶ τὸ ἔμβρυον κυοφορεῖται ὡς αὐτοτελής, κεχωρισμένη ὀντότης καὶ δὲν εἶναι μέρος τοῦ σώματος τῆς γυναικός. Ὅταν γεννηθῆ τὸ ἔμβρυον δὲν ἀποτελεῖ τμῆμα, μέρος τῆς τεκούσης μητρός, ἀλλὰ ἀποτελεῖ ὕπαρξιν, ἀποχωριζόμενον παντελῶς ταύτης. Τὰ ἴδια ὑποστηρίζει καὶ ὁ Β΄ Κανὼν τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, καθ’ ὅν «ἡ φθορὰ τοῦ ἐμβρύου φόνος ἐστί». Καὶ ὅμοιος Κανὼν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Νηστευτοῦ.
Τὸ ἄρθρον 304 παρ. 4 τοῦ ἰσχύοντος Ποινικοῦ Κώδικος θεωρεῖ ὅτι «Δὲν εἶναι ἄδικη πράξη ἡ τεχνητὴ διακοπὴ τῆς κυήσεως ὑπὸ τοῦ ἰατροῦ κ.λπ., ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχουν συμπληρωθῆ δώδεκα ἑβδομάδες ἐγκυμοσύνης». Μπράβο «μέτρημα» τῆς ζωῆς!! Νὰ τοὺς χαιρόμαστε. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ κρίνη ὁ ἀναμένων «μακελλάρης» ἰατρός, χωρὶς κανένα, παρ’ οὐδενὸς ἔλεγχον, ἂν ἡ κύησις εἶναι 12 ἢ καὶ εἴκοσι ἑβδομάδων, ὡς πολλάκις συμβαίνει. Βεβαίως, ὁ ἴδιος Ποινικὸς Κῶδιξ, διορθῶν ἑαυτόν, εἰς τὸ ἄρθρον 7 παρ.1 ἐδ. β΄, προστεθὲν διὰ τοῦ Ν. 4619/2019, ὁρίζει τὰ ἀντίθετα. Ἤτοι: «ὡς Ἕλλην πολίτης διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ προηγουμένου ἐδαφίου λογίζεται καὶ τὸ κυοφορούμενον (προφανῶς ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς συλλήψεώς του), πού θὰ ἀποκτήση τὴν Ἑλληνικὴν Ἰθαγένειαν».
Θὰ ἤθελα, ἀφ’ ἑνὸς νὰ γίνει κατανοητὸν ὅτι ἡ φθορὰ τοῦ ἐμβρύου, εἴτε φονευομένου ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς κυοφορούσης δι’ ἀμβλωθριδίων φαρμάκων, εἴτε «ἐκτρούμενον» ὑπὸ φονέως ἰατροῦ, ἀποτελεῖ ἀνθρωποκτονίαν, ἀφ’ ἑτέρου αἱ ἱστορούμεναι, χωρὶς νὰ ἀμφισβητοῦνται, 300.000 ἀμβλώσεις ἐτησίως, ἄγουν εὐθέως εἰς τὸ Finis Graeciao; Πολλοὶ θὰ τὸ ἤθελαν. Νὰ μὴ τοὺς κάνουμε τὸ χατήρι. Πάντως, ὅπως ἔλεγε γνωστή, ἐκλιποῦσα ἤδη, γεραρὰ δρῦς τοῦ Ἁγιορείτικου Μοναχισμοῦ: Ἡ ψυχὴ τῆς κάθε γυναικός, ποὺ ἐφόνευσε τὸ ἄκακον καὶ ἀνίσχυρον ἔμβρυόν της, θὰ εἶναι τὸ πρῶτον, τὸ ὁποῖον θὰ συναντήσει κατὰ τὴν πορείαν της πρὸς Οὐρανούς. Καὶ θὰ τῆς ζητᾶ ἐπιμόνως μίαν ἐξήγησιν: Μάνα, γιατί μὲ σκότωσες, πρὶν προλάβω νὰ ἔλθω στὸν κόσμον; Ὑπ’ ὄψιν ταῦτα παντὸς ἐνδιαφερομένου. Καὶ μόνη σωτηρία ὁδὸς εἶναι μία εἰλικρινής, πολύδακρυς, ἐξομολόγησις. Εἰς τοιαύτην ἄμεσον ἐξομολόγησιν παρώθησεν πειστικῶς ὁ Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης Ἰατρὸν Καθηγητὴν Γυναικολογίας, μὲ ἰσχυράν, ὡς συνήθιζεν ἐπίπληξιν.