Ὑπάρχουν στιγμὲς στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ποὺ ἡ σιωπὴ τοῦ λαοῦ μιλᾶ πιὸ δυνατὰ ἀπὸ χίλια συνθήματα.
Καὶ ἡ σιωπὴ ποὺ συνοδεύει σήμερα τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο —μετὰ τὴν ὑπόθεση τοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ— δὲν εἶναι σιωπὴ σεβασμοῦ. Εἶναι σιωπὴ ἀπόρριψης.
Ἡ εἰκόνα ποὺ παρουσιάζεται πλέον ὅπου κι ἂν ἐμφανίζεται λειτουργικὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶναι ἀποκαλυπτικὴ καὶ τραγική. Ναοὶ ἄδειοι. Πιστοὶ ἀπόντες. Πρόσωπα γυρισμένα ἀλλοῦ. Καὶ ἕνα ξεκάθαρο, ἠχηρὸ μήνυμα ποὺ δὲν χρειάζεται μικρόφωνο:
«Δὲν σὲ θέλουμε».
Ὅταν ὁ ποιμήν ψάχνη πιστοὺς
μὲ τεχνάσματα
Σύμφωνα μὲ ὅσα καταγγέλλονται καὶ γίνονται κοινὴ ἐμπειρία, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος, ἰδιαίτερα στὴ Λευκωσία ἀλλὰ κυρίως στὴν Πάφο, ἐπιχειρεῖ νὰ δημιουργήσει τεχνητὴ εἰκόνα ἀποδοχῆς. Πῶς;
Μὲ χειροθεσίες ἱερέων σὲ οἰκονόμους, ὄχι γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ γιὰ νὰ συγκεντρωθοῦν συγγενεῖς, φίλοι καὶ ὑποχρεωμένοι στὸν ναό.
Μὲ λεωφορεῖα ποὺ μεταφέρουν κόσμο δωρεὰν ἀπὸ ἄλλες περιοχές, ὥστε νὰ φαίνεται ὅτι «ὑπάρχει λαός».
Ἂν χρειαζόσουν τέτοια μέσα, γιὰ νὰ γεμίσει μία ἐκκλησία, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναρωτηθεῖς, γιατί ὁ λαὸς δὲν ἔρχεται ἀπὸ μόνος του;
Ὁ λαὸς δὲν ἐξαπατᾶται. Καταλαβαίνει πότε ἡ παρουσία εἶναι αὐθόρμητη καὶ πότε εἶναι σκηνοθετημένη.
Δὲν θέλουν νὰ κοινωνήσουν
– δὲν θέλουν νὰ τὸν ἀκούσουν
Ἡ ἀποστροφὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀριθμητική. Εἶναι πνευματική.
Πολλοὶ πιστοὶ δηλώνουν —καὶ τὸ δείχνουν ἔμπρακτα— ὅτι δὲν θέλουν νὰ κοινωνήσουν ἀπὸ τὰ χέρια του, δὲν θέλουν νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμά του, οὔτε κἄν νὰ τὸν ἀντικρύσουν στὸ ἱερό.
Δὲν πρόκειται γιὰ προσωπικὴ ἀντιπάθεια. Πρόκειται γιὰ ρήξη ἐμπιστοσύνης.
Ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Πάφου, ποὺ γνώρισε τὸν Μητροπολίτη Τυχικὸ ὡς ποιμένα, σύρεται τώρα νὰ δεχθεῖ ἕνα τοποτηρητὴ ποὺ στὰ μάτια τοῦ κόσμου συμβολίζει τὴν ἀδικία, τὴν ἀπομάκρυνση, τὴ βίαιη ἐπιβολή.
Καὶ ὅταν χάνεται ἡ ἐμπιστοσύνη, χάνεται καὶ ἡ ποιμαντικὴ σχέση.
Ἀπὸ ποιμήν… λύκος;
Ἡ λαϊκὴ ἐτυμηγορία
Ἡ φράση ποὺ ἀκούγεται πλέον στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους εἶναι σκληρή, ἀλλὰ ἀποκαλυπτική:
«Δὲν εἶναι ποιμένας. Δὲν εἶναι οὔτε λυκοποιμένας. Εἶναι λύκος».
Δὲν εἶναι θεολογικὸς χαρακτηρισμός· εἶναι κραυγὴ ἀγανάκτησης.
Γιατί στὰ μάτια πολλῶν, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος δὲν προστάτευσε τὸ ποίμνιο. Τὸ τραυμάτισε. Δὲν θεράπευσε πληγές. Τὶς ἄνοιξε βαθύτερα. Καὶ ἡ ὑπόθεση Τυχικοῦ ἔγινε τὸ σημεῖο μηδέν.
Αἱ φωτογραφίαι τῆς ἐντροπῆς
Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις του στὴν Πάφο, ὅπου —σύμφωνα μὲ μαρτυρίες— χρησιμοποιήθηκαν λεωφορεῖα καὶ χειροθεσίες, γιὰ νὰ συγκεντρωθεῖ κόσμος, ἀκολούθησε ἕνα ἀκόμη βῆμα:
φωτογραφίες πρὸς τὰ ΜΜΕ, γιὰ νὰ παρουσιαστεῖ εἰκόνα δῆθεν στήριξης.
Ὅμως ἡ ἀλήθεια δὲν κρύβεται μὲ φακούς.
Ὁ κόσμος τῆς Πάφου ξέρει. Καὶ ὅταν τὴν ἑπόμενη Κυριακή, στὸν Καθεδρικὸ Ναό, ἡ εἰκόνα ἦταν ἐκκωφαντικὰ ἄδεια, ἡ σκηνοθεσία κατέρρευσε.
Ἄδειος ναός, γεμᾶτο μήνυμα
Τὴν περασμένη Κυριακή, στὸν Καθεδρικό της Πάφου, οἱ παρόντες ἦταν ἐλάχιστοι:
Ἱερεῖς, ψάλτες καὶ νεωκόροι — ὑποχρεωτικά.
Καὶ λίγοι ἀκόμη, πρόσωπα ποὺ ἐπωφελήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνατροπή, ἄλλοι ποὺ συκοφάντησαν τὸν Μητροπολίτη Τυχικό, καθὼς καὶ ὁρισμένοι ποὺ βρίσκονται ἀντιμέτωποι μὲ σοβαρὲς ποινικὲς ὑποθέσεις.
Οἱ ὑπόλοιποι πιστοὶ
ἔστειλαν τὸ μήνυμα ἀλλιῶς:
Πῆγαν σὲ ἄλλες ἐνορίες μὲ εὐλαβεῖς ἱερεῖς.
Ἢ δὲν πῆγαν καθόλου στὴν ἐκκλησία, γιὰ νὰ μὴ χρειαστεῖ νὰ ἀκούσουν οὔτε κἄν τὸ ὄνομα τοῦ Γεωργίου νὰ μνημονεύεται ὡς τοποτηρητής.
Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ βαριὰ καταδίκη ποὺ μπορεῖ νὰ δεχθεῖ ἕνας ἱεράρχης: ἡ ἀποχώρηση τοῦ λαοῦ.
Ἐπίλογος – ὅταν ὁ λαὸς ἀποσύρη
τὴν εὐλογίαν του
Ὁ λαὸς τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ νὰ ἀνεχθεῖ πολλά.
Δὲν ἀνέχεται ὅμως τὴν ἀδικία.
Καὶ στὴν ὑπόθεση τοῦ Μητροπολίτη Τυχικοῦ, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος κρίθηκε —ὄχι ἀπὸ δικαστήρια, ἀλλὰ ἀπὸ συνειδήσεις.
Ὅταν οἱ ἐκκλησίες ἀδειάζουν, δὲν φταίει ὁ καιρός, οὔτε ἡ ἐποχή.
Φταίει ὅτι ἔσπασε ὁ δεσμός.
Καὶ χωρὶς λαό, χωρὶς ἐμπιστοσύνη, χωρὶς ἀγάπη, καμία χειροθεσία, κανένα λεωφορεῖο καὶ καμία φωτογραφία δὲν μπορεῖ νὰ σώσει μία τραγικὴ ἐκκλησιαστικὴ εἰκόνα.
Ὁ Λαὸς τῆς Πάφου