Τοῦ κ. Γεωργίου Κούβελα, Συνταξιούχου Δικηγόρου παρ᾽ Ἀρείῳ Πάγῳ καὶ Σ.τ.Ε.,
Ἐπιτίμου Προέδρου τῆς Ἐθνικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως Κυπρίων
10ον.-Τελευταῖον
Ἡ κραυγή «ἀέρα», πού ᾽βγαινε ἀπ᾽ τὰ στήθη τῶν λεβεντόκορμων μαχητῶν μας, ἔμοιαζε μὲ ἔκρηξη ἡφαιστείου. Ξεπηδοῦσε σὰν λάβα, γιατὶ ξεχυνόταν ἀπὸ ψυχὴ πυρακτωμένη, ποὺ ἔπασχε· γιὰ τὴν ἐλευθερία, τὴ δικαιοσύνη, τὴν ὑπεράσπιση τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων μας. Ἀπὸ ψυχὴ χριστιανική, γεμάτη εὐλάβεια καὶ πίστη στὸν ἅγιο Θεό. Ψυχὴ ποὺ εἶχε βαθύτατα τραυματιστεῖ, ὕστερα ἀπ᾽ τὸ ἔγκλημα τοῦ Ἰταλοῦ στ᾽ ἁγιασμένα νερὰ τῆς Τήνου, τὸν ὕπουλο τορπιλισμὸ καὶ τὸν ἀνεπάντεχο πνιγμὸ τῆς «Ἕλλης» μας.
Ὅπως ἡ φουστανέλλα ἦταν ἡ συνέχεια τῆς ζωντανῆς παραδόσεως, ἔτσι κι ἡ κραυγὴ τῶν τσολιάδων μας, ποὺ ἀντιλαλοῦσε στὶς κορυφογραμμὲς τῆς Πίνδου καὶ τρομοκρατοῦσε τὸ φασισμό. Ἤτανε κι αὐτὴ ὁ ζωντανὸς ἀντίλαλος παρόμοιων ἀρχαίων κραυγῶν. Πλεονεκτοῦσε ὅμως καὶ πρωτοτυποῦσε κατὰ τοῦτο: Συνόψιζε σὲ τέσσερα μόνο γράμματα τὸν τετράστιχο πολεμιστήριο παιάνα τῶν Σαλαμινομάχων, ὅπως μᾶς τὸν διασώζει ὁ τραγικὸς Αἰσχύλος στοὺς «Πέρσες» (402-405):
«Ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε,
ἐλευθεροῦτε πατρίδ᾽, ἐλευθεροῦτε δὲ
παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τε πατρῴων ἔδη,
θήκας τε προγόνων· νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών».
Δηλαδή:
Ὦ Ἑλλήνων παιδιά, ἐμπρός
γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας πολεμᾶτε,
γιὰ τῶν παιδιῶν σας τὴν ἐλευθερία καὶ τῶν γυναικῶν σας,
γιὰ τῶν θεῶν τὰ ἱερὰ τῶν πατρικῶν
καὶ τῶν προγόνων σας τοὺς τάφους·
γιὰ ὅλα τώρα εἶναι ὁ ἀγώνας.
Ὁ μαχητὴς τοῦ ᾽40-᾽41 ἐπαναλάμβανε ἀντάξια τὸν ἀρχαῖο ἐκεῖνο παιάνα μὲ μιὰ μονάχα λέξη καὶ μὲ τὴν ἡφαιστειακὴ ἔκρηξη τοῦ δίκαιου θυμοῦ του.
Τὸ ᾽40-᾽41 ἔρχεται νὰ βεβαιώσει ἄλλη μιὰ φορά, πὼς ὁ ἄλκιμος Ἑλληνισμὸς ἀποτελεῖ στὴ διαδοχὴ τῶν αἰώνων μιὰ ἀδιάκοπη συνέχεια. Οἱ καλλίκνημοι ἥρωες τῆς Ὁμηρικῆς ἐποχῆς· οἱ χαλκόστηθοι πολεμιστὲς τοῦ Μαραθώνα, τῶν Πλαταιῶν καὶ τῶν Θερμοπυλῶν· οἱ λιονταρόψυχοι Βυζαντινοὶ ἀκρίτες κι οἱ πρόμαχοι τῆς Πύλης τοῦ Ρωμανοῦ· οἱ σταυραϊτοὶ τοῦ 1821, οἱ ἡμίθεοι τοῦ Σουλιοῦ, τῶν Ἀγράφων, τοῦ Μωριᾶ καὶ τοῦ Ἀρκαδίου· οἱ δαφνοστεφανωμένοι ἐλευθερωτὲς τοῦ 1912-13 συμβαδίζουν μὲ τοὺς ἥρωες τῆς Τρεμπεσίνας, τῆς Κορυτσᾶς, τ᾽ Ἀργυροκάστρου καὶ τῆς Κρήτης, γιὰ νὰ σμίξουν μ᾽ ἐκείνους τοῦ Γράμμου, τοῦ Βίτσι καὶ τῆς Μουργκάνας, καὶ νὰ συναδελφωθοῦν μὲ τὸν Κυριάκο Μάτση στὸ κρησφύγετο τοῦ Δικώμου τῆς Κερύνειας καὶ τὸ Γρηγόρη Αὐξεντίου στὴ σπηλιὰ τοῦ Μαχαιρᾶ στὴν Κύπρο.
Εὐτυχισμένος τοῦτος ὁ τόπος, ποὺ σὲ κάθε σπιθαμὴ γῆς καὶ θάλασσας ἔχει νὰ προβάλει ἀκατάλυτους βωμοὺς ἀθανασίας κι ἄχραντα προσκυνητάρια. Κι ὅλα αὐτὰ μὲ μιὰ συνέχεια, ποὺ ὅλο παίρνει νὰ μακραίνει μέσα στὸ χρόνο καὶ νὰ διαιωνίζει τὸ πάθος τοῦ Ἕλληνα γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ βαθύτατο σεβασμό του στὸ Θεό.
Εὐτυχισμένοι κι ἐσεῖς οἱ νέοι τούτου τοῦ τόπου, ποὺ σὲ μιὰ ἐποχὴ ἠθικῶν κατεδαφίσεων, καταλυτικῆς ἀπειθαρχίας καὶ μηδενιστικοῦ πανδαιμόνιου μπορεῖτε νὰ προβλέπετε σὲ μεγάλα φωτεινὰ ὁρόσημα, σὰν τὸ 1940-41. Στὸν καιρό, ποὺ τόσος λόγος γίνεται γιὰ ἐκβαρβάρωση τῆς ζωῆς, γιὰ φασισμὸ καὶ ὁλοκληρωτισμό, σεῖς ἔχετε νὰ δείξετε τοὺς τόπους, στοὺς ὁποίους οἱ χαλκόστηθοι ἀγωνιστές μας χτύπησαν κατάστηθα τὸ βαρβαρισμό, τὸ φασισμὸ καὶ τὸν κάθε λογῆς ὁλοκληρωτισμό, γιὰ νὰ ὑπερασπιστοῦν τὴν πίστη μας· τὰ πανανθρώπινα δίκαια· τὴν ὑπόθεση τῶν ἐλεύθερων ἀνθρώπων.
Διατηρώντας ἄγρυπνη τὴ συνείδηση τῆς συνέχειας τῆς φυλῆς, γονατίστε μπροστὰ στοὺς βωμοὺς καὶ τὰ ἱερά μας καὶ διακηρύξτε μὲ τὸ λόγο καὶ τὴ ζωή σας λεβέντικα καὶ περήφανα τὸ «Ὄχι» σ᾽ ὅσους ἔρχονται νὰ ληστέψουν τὶς ἀκατάλυτες πνευματικές μας ἀξίες.
Ὁ λόγιος ἰατρὸς Φώτιος Μιχαὴλ#[40] ἐπισημαίνει:
Ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 ὑπῆρξε μιὰ μοναδικὴ ἱστορικὴ στιγμὴ ὄχι μονάχα γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα!
Τὸ ΟΧΙ τοῦ Μεταξᾶ, τὸ ἔβαλαν οἱ παπποῦδες μας βαθειὰ μέσα στὶς καρδιές τους καὶ τὸ μετέτρεψαν πάνω στὰ κακοτράχαλα βουνὰ τῆς Ἠπείρου σὲ Νίκη!
Τὸ πῆραν τὰ χείλη τῆς Βέμπο καὶ τὸ ἔκαναν τραγούδι.
Ἀντήχησε ὡς κρότος δυνατός ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Πατρίδας μας καὶ ἀναδείχθηκε σέ Σύμβολο τῆς ἀντίστασης καὶ τῆς Ἐλευθερίας.
Τὸ ἀφουγκράστηκαν οἱ ψοφοδεεῖς καὶ τάχα ἰσχυροὶ Εὐρωπαῖοι καὶ νόμισαν πὼς ὀνειρεύονται! Πῶς εἶναι δυνατόν, ἀναρωτήθηκαν, ἕνας τόσο μικρὸς λαὸς νὰ τὰ βάλει μὲ μιὰ ὑπερδύναμη;
Ὁ Ἰταλὸς πρέσβυς καταφθάνει στὴν πρωθυπουργικὴ κατοικία στὶς τρεῖς παρὰ τέταρτο τὰ ξημερώματα. Ἡ Ἰταλία μὲ τελεσίγραφο ζητάει ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες νὰ παραδοθοῦν. Τὸ ΟΧΙ τῶν Ἑλλήνων, διὰ στόματος τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ, μέσα σὲ δυὸ ὧρες, βροντάει κι ἀστράφτει στὸ Ἀλβανικὸ μέτωπο.
Ὁ συνταγματάρχης Κωνσταντῖνος Δαβάκης, διοικητής τοῦ ἀποσπάσματος Πίνδου, στὶς 5 τὸ πρωΐ, στέλνει στοὺς ἄνδρες του τὴν ἑξῆς διαταγή: «Ὁ ὕπουλος γείτονάς μας αἰφνιδιαστικὰ μᾶς ἐπετέθη. Ἡ Ἑλλάδα μας περιμένει ἀπὸ τὸν καθένα μας, νὰ δώσουμε ἕνα καλὸ μάθημα στὸν εἰσβολέα. Φανεῖτε Ἕλληνες καὶ κρατῆστε γερὰ τὰ ὅπλα μὲ πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὸν ἑαυτό σας. Ζήτω ἡ Ἑλλάς!».
Ὁ στρατηγὸς Κατσιμῆτρος, διοικητής τῆς ὀγδόης μεραρχίας τῆς Ἠπείρου τηλεφωνεῖ στό Γενικό Ἐπιτελεῖο καὶ λέει: «Μπορῶ ὑπεύθυνα νὰ διαβεβαιώσω τὸν κύριο Ἀρχηγό τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου, καὶ τὸ τονίζω ἰδιαιτέρως, ὅτι οἱ Ἰταλοὶ δὲν θὰ περάσουν».
Τὰ παλληκάρια μας, πολεμῶντας γενναῖα πάνω στῆς Πίνδου τὶς χιονισμένες κορφές, ἀφήνοντας ἄναυδους τοὺς “λογικούς’’ καὶ ὀλίγιστους Εὐρωπαίους, κατάφεραν τὸ ἀκατόρθωτο: Ταπείνωσαν μιὰ παντοδύναμη τότε αὐτοκρατορία! Ἡ ἰαχὴ «ἀέρα» ἔγινε ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν ἰταλικῶν μεραρχιῶν. Τὰ ψυχρὰ νερὰ τῆς Ἀδριατικῆς λίγο ἔλειψε νὰ δεχθοῦν στὸν πάτο τους κάθε ἀπομεινάρι ἀπὸ τὴν περιλάλητη στρατιωτικὴ μηχανὴ τοῦ ἰταλικοῦ φασισμοῦ. …
Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς, τὸν ἁπλὸ λαό, εἴμαστε ἕτοιμοι καὶ πρόθυμοι νὰ ποῦμε τὸ ΟΧΙ τῶν παππούδων μας στὶς ὀρέξεις τῶν μαυραγοριτῶν δανειστῶν μας, νά ποῦμε τὸ ΟΧΙ στὴν διάλυση τῆς Παιδείας μας, τὸ ΟΧΙ στὴν παραχάραξη τῆς Ἱστορίας μας, τὸ ΟΧΙ στὶς ἐκτρώσεις καὶ τὰ ναρκωτικά, τὸ ΟΧΙ στὴν τηλεοπτικὴ χυδαιότητα, τὸ ΟΧΙ στὴν ἀνηθικότητα, τὸ ΟΧΙ στὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας μας, τὸ ΟΧΙ στὴν κατάληψη τῆς Πατρίδας μας ἀπὸ ἀπίστους καὶ ἀλλοεθνεῖς;
Πόσοι ἆραγε ἀπὸ ἐμᾶς, τὸν ἁπλὸ λαό, ποὺ λέμε ὅτι ἐκκλησιαζόμαστε καὶ κοινωνοῦμε, εἴμαστε ἕτοιμοι καὶ ἀποφασισμένοι νὰ ποῦμε τὸ ΟΧΙ τοῦ Γέροντα Παϊσίου στίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες, νὰ ποῦμε τὸ ΟΧΙ τοῦ Γέροντα Ἰακώβου στὶς συμπροσευχές καὶ τὰ συγκεκαλυμμένα συλλείτουργα, νὰ βροντοφωνάξουμε τὸ ΟΧΙ τοῦ Αὐγουστίνου Καντιώτη στήν ἐθνική ὑποδούλωση καὶ τὴν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ; …
Τὸ ΟΧΙ τῆς σημερινῆς ἐπετείου μπορεῖ νὰ ἀκούγεται στὶς ἡμέρες μας κάπως ἀραιὰ καὶ τρομαγμένα, ἀλλὰ ἀκούγεται. Καὶ μερικὲς φορὲς μάλιστα ἀκούγεται τόσο δυνατά, ποὺ κάποιοι πουλημένοι τῆς πολιτικῆς καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοίκησης τρομάζουν καὶ ἀναρωτιοῦνται: Μὰ καλά, μὲ τόσο κυνηγητό, μὲ τόσες ἀπειλές, μὲ τόσες διώξεις, μὲ τόσους χρηματισμούς, μὲ τόση φτώχεια, μὲ τόση παραπλάνηση, μὲ τόσες ἰσοπεδώσεις στὴν Παιδεία καὶ στὴν Ἐκκλησία, πῶς εἶναι δυνατόν καὶ ὑπάρχουν ἀκόμα σ’ αὐτὸν τὸν Τόπο ἐραστές τοῦ ΟΧΙ; Πῶς εἶναι δυνατὸν καὶ συνεχίζουν νὰ ὀρθώνουν ἀνάστημα μιμητὲς Ἡρώων καὶ Ἁγίων;
Εἶναι! Γιατὶ ἡ Ἑλλάδα μας εἶναι τὸ ἀγαπημένο παιδὶ τῆς Παναγιᾶς μας. Γιατὶ στὴν Ἑλλάδα μας ἡ προσευχὴ καὶ ἡ μετάνοια δὲν ἔλειψαν. Εἶναι ριζωμένες βαθειά. Γιατὶ στὴν ὅποια δική μας ἀβελτηρία κράζουν δίπλα μας καὶ ἀπαντοῦν στὸν ἐπίβουλο τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Ἡρώων μας.
Ζήτω ἡ ἐπέτειος τοῦ ΟΧΙ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940!
Ζήτω ἡ Πατρίδα μας ἡ Ἑλλάδα!
Ζήτω τὸ Γένος τῶν Ρωμηῶν!
Γιὰ τὸ Θαῦμα τοῦ ᾽40 ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος#[41] ἐπισημαίνει:
Ὁ Μήνας Ὀκτώβριος εἶναι ἀφιερωμένος σὲ δύο μεγάλες ἐθνικές μας ἐποποιΐες, στοὺς νικηφόρους πολέμους τοῦ 1912 καὶ στὸ ἔπος τοῦ ᾽40. Οἱ πρόγονοί μας μακεδονομάχοι, μὲ πενιχρὰ οἰκονομικὰ καὶ πολεμικὰ μέσα, ἀλλὰ μὲ θεριεμένο τὸ πατριωτικὸ φρόνημα, κατόρθωσαν νὰ διπλασιάσουν τὴν Ἑλλάδα μας καὶ νὰ χαρίσουν τὴν πολυπόθητη ἐλευθερία στοὺς ἀδελφούς μας βορειοελλαδίτες. Νὰ ἀπελευθερώσουν τὴν Μακεδονία μας ἀπὸ τὸν τυραννικὸ ὀθωμανικὸ ζυγὸ καὶ τὸ βουλγαρικὸ ἐπεκτατισμό. Ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου (καθόλου τυχαία ἡμέρα) εἰσῆλθε ὁ νικηφόρος Στρατός μας στὴ Θεσσαλονίκη μας καὶ ὕψωσε τὴ γαλανόλευκη στὸ Λευκὸ Πύργο. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940 οἱ πατέρες καὶ παπποῦδες μας κλήθηκαν γιὰ μία ἀκόμα φορὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὰ ἱερὰ χώματα τῆς πατρίδος μας ἀπὸ τοὺς νεοβαρβάρους «χριστιανούς» δυτικούς. Ἀπὸ τὰ φασιστικὰ καὶ ναζιστικὰ τέρατα, γεννήματα τοῦ ἄθεου «εὐρωπαϊκοῦ οὑμανισμοῦ», οἱ ὁποῖοι θέλησαν νὰ πραγματοποιήσουν τὸ δαιμονικὸ κατακτητικὸ ὅραμα τοῦ βάρβαρου προγόνου τους, τοῦ Καρλομάγνου, νὰ κατακτήσουν τὸν κόσμο. Ἀλλὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ὅλοι οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ παραδίδονταν «διὰ τηλεφώνου», οἱ Ἕλληνες εἶπαν, διὰ στόματος τοῦ ἀειμνήστου Κυβερνήτη Ἰ. Μεταξᾶ, τὸ ἠχηρό «ΟΧΙ», τὸ πρῶτο ὄχι κατὰ τοῦ σιδηρόφρακτου «Ἄξονα»! Οἱ ἡρωϊκοὶ μαχητὲς τῆς Ἀλβανίας, τῶν ὀχυρῶν τῆς Μακεδονίας καὶ κατόπιν τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀντίστασης, κατόρθωσαν τὸ ἀκατόρθωτο: νὰ ἀναχαιτίσουν τοὺς πανίσχυρους νεοβαρβάρους καὶ νὰ χαράξουν τὴν ἀρχὴ τοῦ τέλους των! Διερωτόμαστε: ἄν, ὃ μὴ γένοιτο, σήμερα βρεθοῦμε σὲ παρόμοιες καταστάσεις τί θὰ κάνουμε, θὰ μιμηθοῦμε τοὺς ἡρωϊκοὺς προγόνους μας;
Κλείνοντας τὸ Ἀφιέρωμά μας στὴ Φοβερὴ Προστασία τῆς Θεοτόκου στὸ Ἔπος τοῦ 1940, στοὺς Ἐθνομηδενιστές, ἀπαντᾶμε: Δὲν ἔχετε κανένα δικαίωμα νὰ μᾶς προκαλεῖτε καὶ νὰ καθυβρίζετε τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσια τῆς Ρωμιοσύνης. Εἶστε Ἀντίχριστοι. Δὲν θὰ μᾶς ἀλλάξετε τὴν Πίστη τῶν Πατέρων μας. Περιοριστεῖτε στὶς βλάσφημες θέσεις σας καὶ στὸ πνευματικό σας σκοτάδι. Μὴ προκαλεῖτε τὸν Ἑλληνικὸ λαό!
Γονατίζουμε καὶ προσευχόμαστε στὴ Φοβερὴ Προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ζητοῦμε τὴ Δύναμή Της νὰ μᾶς ἐνισχύσει νὰ λέμε ΟΧΙ στὶς δυνάμεις τοῦ σκότους καὶ σήμερα, ὅπως εἴπαμε στὰ 1940!
Σημειώσεις:
#[40]. Τὴν ὁμιλία τοῦ ἰατροῦ κ. Φωτίου Μιχαὴλ στὸ χωριὸ Χωρούδα τοῦ Λαγκαδᾶ τὴν 28η Ὀκτωβρίου 2018 ἴδετε στὴ Θεοδρομία ΚΔ 4 (2018) 698-703. #[41]. Ἴδετε Ὀρθόδοξο Τύπο τῆς 25ης Ὀκτωβρίου 2024.#