Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Τὸν τελευταῖο καιρὸ γίνεται πολὺς λόγος περὶ “οἰκουμενικῶν προσευχῶν”, γιὰ τὶς μὴ ἐπιτρεπόμενες ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες “συμπροσευχὲς’’ μὲ αἱρετικούς. Τὰ περὶ “οἰκουμενικῶν προσευχῶν”, τὰ ὁποῖα ἀκούγονται στὶς μέρες μας, λυποῦν τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.
Τὸ ἐννοιολογικὸ περιεχόμενο τοῦ ἐπιθετικοῦ προσδιορισμοῦ “οἰκουμενικὲς” σὲ τέτοιου εἴδους συμπροσευχές, οἱ ὁποῖες δὲν εἶναι σύμφωνες μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ μίας ἄλλης μορφῆς ἐκκλησιολογικὴ στρέβλωση. Ἀμφισβητεῖται ἡ οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ Καθολικότητά της.
Ἐκφράσεις ὅπως, “τότε ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἦταν ὁλόκληρη”, ἢ ἀναφορὲς σὲ “καθ’ ὅλου Ἐκκλησία’’, ἡ ὁποία συμπεριλαμβάνει καὶ τὸν Παπισμό, ποὺ μὲ λύπη ἀκοῦμε, δὲν εἶναι σύμφωνες μὲ τὴ Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία. Παραπέμπουν ἐπακριβῶς στὸ κακοδοξο “θεώρημα” τῶν δύο πνευμόνων’’.
Ἀνάλογο ἀτόπημα γίνεται καὶ γιὰ τὴν εὐχὴ τῆς Μεγάλης Συναπτῆς «Ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», ἀπὸ τὰ λεγόμενα «εἰρηνικά». Πολλοὶ θιασῶτες τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ οἰκουμενισμοῦ, παρερμηνεύουν τὴν εὐχὴ αὐτή, ὡς δῆθεν ἐννοοῦσαν τὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» διαφόρων δογμάτων. Διαστρέφουν τοιουτοτρόπως τὴ σημασία καὶ τὸ νόημα τῆς εὐχῆς αὐτῆς ἀπὸ τὴ Μεγάλη Συναπτή.
Στὰ ἀρχαῖα λειτουργικὰ κείμενα, ἡ Ἐκκλησία χαρακτηρίζεται «ἀπὸ περάτων ἕως περάτων τῆς γῆς». Στὸ βιβλίο τῆς Ἀρχαίας Ἐκκλησίας, «Διαταγαὶ τῶν Ἀποστόλων», ὅπου ὑπάρχει ἀρχαῖο κείμενο τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀναγινώσκουμε «Ὑπὲρ τῆς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀπὸ περάτων ἕως περάτων δεηθῶμεν, ὅπως ὁ Κύριος ἄσειστον αὐτὴν καὶ ἀκλυδώνιστον διαφυλάξη καὶ διατηρήση μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων».
Τὸ «ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν», (Συνοδικὸ Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου), καταδεικνύει τὸ πῶς ὁρίζεται ἀληθῶς ἡ Οἰκουμένη, ὅπου οἱ πάντες τὸ αὐτὸ φρονοῦν στὰ τῆς Πίστεως.
Ὅταν δέεται ὁ διάκονος ἢ ὁ ἱερεὺς «ὑπὲρ εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν», τὴ στερέωση τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν ἐννοεῖ. Γιατί διαστρέφουν τὴ σημασία καὶ τὸ νόημα τῆς εὐχῆς αὐτῆς; Ἡ εὐχὴ «ὑπὲρ εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν», εἶναι ὄντως οἰκουμενικὴ προσευχή, ὀρθοδόξως ἐννοούμενη, καθότι ἀναφέρεται σὲ ὅλες τὶς Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ ὡς ἐκ τούτου στὴν οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Μᾶς ξενίζει μήπως ὁ ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς “οἰκουμενική”, γιὰ τὴ μὴ ἐπιτρεπόμενη ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες “συμπροσευχή”; Ἡ εὐκολία τῆς ἐμμονῆς γιὰ στήριξη τῆς “ἐκκλησιολογικῆς’’ στρέβλωσης τῆς Δήλωσης τοῦ Τορόντο, ἡ ὁποία ὑποβάλλει ἀναγνώριση “στοιχείων ἀληθοῦς Ἐκκλησίας σὲ αἱρετικὲς κοινότητες, δὲν ἀφήνει τέτοια περιθώρια.