ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ προηγουμένου σχολίου μας ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ἀποδομεῖ μὲ θεολογικὰ ἐπιχειρήματα τὸ πατριαρχικὸ «κόψιμο» γιὰ τὴν δῆθεν «διάσωση τοῦ περιβάλλοντος». Ἄλλοι εἶναι οἱ κρυφοὶ στόχοι. Τόνισε ἐμφαντικά: «Συμπροσευχὴ γίνεται μπροστὰ στὴν σφαῖρα τῆς γῆς. Στὴν θεὰ γῆ προσεύχονται ὅλοι τους καὶ αὐτὸ ὑποδηλώνει ἡ σημερινὴ ἑορτή, ἡ ἡμέρα τοῦ Περιβάλλοντος. Οἱ Οἰκολόγοι ζητοῦν οἱ ἴδιοι νὰ σώσουν τὸ περιβάλλον. Αὐτοὶ θὰ σώσουν τὸ περιβάλλον; Αὐτοὶ θὰ σώσουν τὸν κόσμο; Ἂν ὁ Θεὸς δὲν σώσει τὸν κόσμο, κανένας δὲν μπορεῖ νὰ σώσει τὸν κόσμο. Τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, δὲν τὴν ἔχουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι. Ἐμεῖς ἔχουμε τὴν εὐθύνη τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς μας. Τὸ νὰ σώσουμε τὸν κόσμο δὲν ἀνήκει σὲ ἐμᾶς, αὐτὸ εἶναι στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Καὶ νὰ θέλαμε ἐμεῖς νὰ καταστρέψουμε τὸν κόσμο, μὲ τὶς καταστροφὲς τὶς φυσικές, δὲν θὰ μπορούσαμε. Θὰ μᾶς ἐμπόδιζε ὁ Θεός. Μόνον ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἢ ἐπιτρέπει νά καταστρέφεται τὸ περιβάλλον, γιὰ νὰ μᾶς παιδαγωγεῖ ἢ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ διασώζει τὸ περιβάλλον. Ἡ δική μας ἡ ἁρμοδιότητα εἶναι νὰ κοιτάξουμε νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας. Κι ἂν ἐμεῖς κοιτάξουμε νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας καὶ κάνουμε τὰ πνευματικά μας, τότε σώζεται καὶ τὸ φυσικὸ περιβάλλον. Τὸ γεγονὸς πὼς σήμερα τὸ φυσικὸ περιβάλλον καταστρέφεται, ὀφείλεται στὸ ὅ, τι, ἐμεῖς πνευματικά, δὲν εἴμαστε εὐσταθεῖς. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι πνευματικὰ εἶναι εὐσταθεῖς καὶ ζοῦν ἀσκητικά, ζοῦν λιτά, ζοῦν σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τότε αὐτομάτως σώζεται καί τὸ φυσικὸ περιβάλλον. Ὄχι νὰ ζοῦμε μὲ ἄνεση, μὲ τρυφή, μὲ πολυτέλεια». Συμφωνοῦμε καὶ ἐπαυξάνουμε!
Τὸ περιβάλλον θὰ τὸ σώση ὁ Θεὸς καὶ ὄχι οἱ οἰκολόγοι!
