Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ὁ πρώην «ἐξ ἀπορρήτων» ἢ «ἀντ’ αὐτοῦ» τοῦ Κυρ. Μητσοτάκη, δηλ. ὁ Γρηγόρης Δημητριάδης (ὁ ἴδιος αὐτοαπεκλήθη chief of stuff), παραχώρησε συνέντευξη-μαμοὺθ στὸν δημοσιογράφο Θανάση Λάλα, ἡ ὁποία ἀναρτήθηκε στὸ Διαδίκτυο σὲ πέντε μέρη. Ἀπὸ τὰ πρῶτα λεπτά, ὁ συνεντευξιαζόμενος ἐπιδόθηκε σὲ ἕνα προπαγανδιστικὸ ρεσιτὰλ διαστρέβλωσης τῆς πραγματικότητας καί, ταυτοχρόνως, φρενοβλαβοποίησης (gaslihting) τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Καθὼς πληθαίνουν οἱ ἐνδείξεις ὅτι ἡ ἡμερομηνία τῶν ἑπόμενων βουλευτικῶν ἐκλογῶν δὲν πρέπει νὰ βρίσκεται σὲ μακρινὴ ἀπόσταση, εἶναι ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη νὰ ἀναδειχθοῦν τὰ κυριότερα σημεῖα αὐτῆς τῆς συνέντευξης, ὥστε νὰ μπορέσει ὁ ἀναγνώστης καὶ αὐριανὸς ψηφοφόρος νὰ σχηματίσει μία ἀντιπροσωπευτικὴ εἰκόνα γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο κυβέρνησε ἐπὶ μία οἱονεὶ «χουντικὴ ἑπταετία» τὴν Ἑλλάδα μας ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ τὸ ἐπιτελεῖο του.
ΤΟΞΙΚΟΤΗΣ
Παρατηρεῖ ἐκ νέου, εἶπε ὁ κ. Δημητριάδης, ἕνα «ἐκμαυλισμὸ τῶν ἠθῶν» τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Κατὰ τὴν ἄποψή του, ἐπανέρχεται μία «τοξικότητα», ποὺ τοῦ θυμίζει ἐποχὲς τοῦ παπποῦ του, δηλ. τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος κονταροκτυπιόταν ἀνελέητα μὲ τὸν Ἀνδρέα Παπανδρέου. Κουνώντας μας τὸ δάκτυλο, προειδοποίησε ὅτι αὐτὸ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, διότι «ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σὲ μία κατάσταση, ποὺ δὲν ἐπιτρέπει νὰ πᾶμε σὲ 2-3 χρόνια ἀκυβερνησίας».
Γιὰ τὴν «τοξικότητα», φυσικά, ὁ κ. Δημητριάδης θεωρεῖ ὑπεύθυνη κυρίως τὴν ἀντιπολίτευση, ἀποσιωπώντας ὅτι ὁ ὅρος αὐτὸς ἀποτελεῖ μία προπαγανδιστικὴ καραμέλα, ποὺ ἐφηῦρε τὸ κυβερνῶν κόμμα, προκειμένου νὰ μολύνει τὴν σκέψη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, δημιουργώντας του αἰσθήματα ἐνοχῆς γιὰ τὴν κριτική, ποὺ ἀσκεῖται σὲ βάρος τῆς κυβέρνησης εἴτε ἀτομικὰ εἴτε συλλογικὰ καὶ ἐν τέλει νὰ ἐπιτύχει τὴν φίμωση τῶν ἐλεγκτικῶν φωνῶν. Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο ὅτι μὲ τὴν «τοξικότητα» ἡ κυβέρνηση ἔχει συνδέσει παντελῶς αὐθαιρέτως ἐμφράγματα, ἐγκεφαλικὰ ἢ τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις, ποὺ ὑπέστησαν διάφοροι νεοδημοκράτες.
ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ
Τὸ φρενοβλαβοποιητικὸ θράσος τοῦ κ. Δημητριάδη ξεπέρασε κάθε προσδοκία, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία μίλησε γιὰ ποινικοποίηση τῆς πολιτικῆς ζωῆς, ἔχοντας ἀπωθήσει στὸ ἀσυνείδητό του ὅτι πρωτίστως ἡ ἴδια ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη εἶναι ἐκείνη, ποὺ ἐργαλειοποίησε οὐκ ὀλίγες φορὲς τὸ Ποινικὸ Δίκαιο, γιὰ νὰ βγάλει νὸκ-ἄουτ τοὺς πολιτικοὺς ἀντιπάλους ἢ ἀμφισβητίες της.
Πότε ἄλλοτε ἐσύρθησαν οἱ βουλευτὲς ἑνὸς κόμματος στὴν αἴθουσα τοῦ ποινικοῦ ἀκροατηρίου μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἐξαπάτησης ἐκλογέων;
Πότε ἄλλοτε κατακρατήθηκε παρανόμως μέσα στὴν Ἐθνικὴ Πινακοθήκη πάνω ἀπὸ 5 ὧρες βουλευτὴς κόμματος, ἐπειδὴ τόλμησε νὰ ρίξει στὸ πάτωμα τὰ βλάσφημα ἔργα ἑνὸς ἀντίχριστου χαράκτη, ἐκπληρώνοντας ἔτσι τὸ καθῆκον του ὡς Χριστιανοῦ Ὀρθόδοξου, ποὺ ἔχει ὁρκισθεῖ «στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοούσιας καὶ Ἀδιαίρετης Τριάδας» κατὰ τὸ ἄρθρο 59 τοῦ Συντάγματος;
Πότε ἄλλοτε παραπέμφθηκαν νὰ δικασθοῦν γιὰ διέγερση σὲ ἀνυπακοὴ ἢ σὲ διάπραξη ἐγκλημάτων ἁπλοὶ πολίτες καὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι ἔβγαζαν κραυγὲς ἀπόγνωσης κατὰ τῶν δρακόντειων, ψευτο-ὑγειονομικῶν μέτρων τὴν ἐποχὴ τῆς πανδημίας, ὅταν ἐπεβλήθη ἡ ἐμβολιαστικὴ χούντα;
CAPTATIO BENEVOLENTIAE
Σὲ σχετικὸ ἐρώτημα, ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸν Θανάση Λάλα, ὁ κ. Δημητριάδης παραδέχθηκε ὅτι, ὅπως ἡ κυβέρνηση Ἀνδρέα Παπανδρέου εἶχε τὸν Εὐάγγελο Γιαννόπουλο σὲ ρόλο σκύλου ποὺ γαβγίζει, ἔτσι καὶ ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη ἔχει δύο-τρεῖς σκύλους, ποὺ κάνουν τὴν βρώμικη δουλειά. Παραδέχθηκε, ἐπίσης, ὅτι ὁ κόσμος ἔχει κουραστεῖ ἀπὸ τὴν τυραννία τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας καὶ ἔχει βαρεθεῖ ἀπὸ τὸ πολὺ στρογγύλεμα, μὲ ἀποτέλεσμα οὔτε νὰ πιστεύει οὔτε νὰ ἐμπιστεύεται τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς δημοσιογράφους. Οἱ παραδοχὲς αὐτές, βεβαίως, ἀποτελοῦν μᾶλλον τεχνάσματα, ποὺ ἐπιστρατεύει ἕνας ρήτορας, γιὰ νὰ κερδίσει τὴν εὔνοια τοῦ ἀκροατηρίου του (captatio benevolentiae) καί, ἀκολούθως, νὰ τοῦ περάσει τὰ μηνύματα τῆς ἀρεσκείας του!
ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Ἐν συνεχείᾳ, ὁ κ. Δημητριάδης ἀναφέρθηκε στὸν καθοριστικῆς σημασίας ρόλο, ποὺ παίζει ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ πρὸς μία κυβέρνηση. Εἶπε χαρακτηριστικὰ ὅτι «ἡ ἐμπιστοσύνη εἶναι τὸ πᾶν· ἂν χαθεῖ ἡ ἐμπιστοσύνη δὲν ξανάρχεται», διευκρινίζοντας, ὡστόσο, ὅτι ἡ ἐμπιστοσύνη ἔχει χαθεῖ γενικῶς καὶ ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἐπειδή, μεταξὺ ἄλλων, κανεὶς ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς δὲν μιλᾶ καθαρά, ἀλλὰ ὁ καθένας «λέει τὸ ποίημά του».
Αὐτό, ὅμως, τὸ ποίημα ἀκούστηκε καὶ ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ ἴδιου τοῦ συνεντευξιαζομένου, ὁ ὁποῖος θεωρητικῶς προσπάθησε νὰ αὐτοπροβληθεῖ ὡς κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους, ἐμπράκτως ὅμως ἐπαλήθευσε τὴν ἰδιότητά του ὡς πολιτικοῦ, ποὺ παίζει στὰ δάχτυλα τὶς τεχνικὲς τῆς προπαγάνδας καὶ ἔχη ἐκπαιδευθεῖ νὰ βάζει τρικλοποδιὲς στὴν σκέψη τῶν πολιτῶν.
ΘΕΛΚΤΙΚΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΙ
Ξεχωριστὸ ἐνδιαφέρον παρουσιάζει ἡ ἄποψη τοῦ κ Δημητριάδη γιὰ τὶς σημερινὲς δημοκρατίες, οἱ ὁποῖες μοιάζει νὰ ἔχουν χάσει τὴν λάμψη τους. Τόνισε ὅτι «σήμερα εἶναι πολὺ πιὸ θελκτικὲς εἴτε οἱ δικτατορίες εἴτε οἱ χῶρες, ποὺ ἔχουν σκληροὺς ἡγέτες μὲ δικτατορικὰ χαρακτηριστικὰ κι ἂς εἶναι δημοκρατικὰ ἐκλεγμένοι, διότι ὁ κόσμος αἰσθάνεται πὼς φέρνουν ἀποτέλεσμα, κι αὐτὸς εἶναι ὁ μεγάλος κίνδυνος γιὰ τὴν δημοκρατία μας».
Στὴν θέση του αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὰ ὑποκρύπτεται μία πονηρὴ προσπάθεια νὰ καθαγιάσει τὰ ἀναμφισβήτητα δικτατορικὰ χαρακτηριστικά, ποὺ διαθέτει ἡ παροῦσα κυβέρνηση τῆς μητσοτακικῆς Νέας Δημοκρατίας, ἡ ὁποία κάθε ἄλλο παρὰ τυχαῖα παραφράζεται συχνὰ σὲ «Νέα Δικτατορία». Ἄλλωστε, τὸ δικτατορικό της προφὶλ θεμελιώθηκε λίγους μόλις μῆνες μετὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας (Ἰούλιος 2019), ἀφοῦ ἀπὸ τὸν Μάρτιο 2020 ὅλα τὰ δρακόντεια μέτρα, ποὺ ἐφήρμοσε δῆθεν γιὰ τὴν ἀναχαίτιση τοῦ κορωνοϊοῦ, ποδοπάτησαν τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν πολιτῶν κατὰ τρόπον, ποὺ καμία ἄλλη «δημοκρατικὴ» κυβέρνηση τοῦ παρελθόντος δὲν εἶχε τολμήσει.
Τὸ προφὶλ αὐτὸ ἐνισχύθηκε στὴν πορεία τῆς «χουντικῆς ἑπταετίας» μὲ ἐφαρμογὴ αὐταρχικῶν πολιτικῶν, ποὺ συρρικνώνουν ἔτι περαιτέρω τὶς ἀτομικὲς ἐλευθερίες μας: Ὑποχρεωτικὸς Προσωπικὸς Ἀριθμὸς σὲ συνδυασμὸ μὲ ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες, ἀποκλεισμὸς κόμματος ἀπὸ τὴν συμμετοχή του στὶς εὐρωεκλογὲς παρὰ τὴν ἀντίθετη, σαφῆ ρύθμιση ποὺ περιέχει τὸ ἑλληνικὸ Σύνταγμα στὸ ἄρθρο 29, «κάμερες παντοῦ» καὶ «μηδενικὴ ἀνοχὴ» (πρβλ. τὸν ὅρο «νόμος καὶ τάξη») εἶναι τέσσερεις κεντρικὲς ἐπιλογές, ποὺ πιστοποιοῦν τὸ δικτατορικὸ DNA τῆς παρούσας κυβέρνησης.
ΠΑΤΕΡΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
Δὲν πρέπει νὰ παροραθεῖ ὅτι ὁ κ. Δημητριάδης δήλωσε ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς πρέπει νὰ εἶναι ὁ «πατερούλης τοῦ Ἔθνους», ποὺ παίρνει τὶς μεγάλες στρατηγικὲς ἀποφάσεις, ὅπως ἦταν τὸ λοκντάουν. Μὲ αὐτόν, ὅμως, τὸν τρόπο ἀπέκρυψε τὸ θεμελιῶδες χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῶν σημερινῶν πρωθυπουργῶν, ποὺ μπορεῖ νὰ υἱοθετοῦν τὸ προφὶλ τοῦ «πατερούλη», στὴν πραγματικότητα, ὅμως, δὲν εἶναι παρὰ ὀσφυοκαμπτικὲς μαριονέττες, οἱ ὁποῖες ἐκτελοῦν πειθήνια τὶς ἐντολές, ποὺ λαμβάνουν ἀπὸ τὰ νεοταξίτικα, παγκόσμια κέντρα ἐξουσίας.
Προσοχή: Ὁ ὅρος «πατερούλης», ποὺ χρησιμοποιεῖται συνήθως ὡς ἀρχετυπικὴ ἔννοια γιὰ τὴν περιγραφὴ ἑνὸς πατερναλιστικοῦ καθεστῶτος, ἀπαιτεῖ μεγάλη προσοχή, γιατί μπορεῖ νὰ συνυποδηλώνει ὅτι ἕνας πρωθυπουργὸς πρέπει νὰ φέρεται στοργικὰ ἀπέναντι στοὺς πολίτες, μπορεῖ ὅμως ἐναλλακτικὰ νὰ ὑποκρύπτει τὴν ἐπικίνδυνη βρεφοποιητικὴ μεταχείριση ποὺ ἐπιφυλάσσει στὸν λαό, προκειμένου νὰ τὸν χειραγωγεῖ εὐκολότερα, ἢ τὶς αὐταρχικὲς τάσεις ποὺ ἐνδέχεται νὰ ἐκδηλώνει σὲ βάρος τῶν πολιτικῶν τέκνων του.
THERE IS NO ALTERNATIVE
Ὡς πρώην «ἀντ’ αὐτοῦ», ὁ κ. Δημητριάδης δὲν παρέλειψε νὰ δηλώσει πιστὸς «νεοδημοκράτης», προαναγγέλλοντας προπαγανδιστικὰ ὅτι «θὰ ψηφίσει Νέα Δημοκρατία», διότι «δὲν βλέπει κι ἄλλη λύση».
Μὲ τὴν δήλωσή του αὐτή, ἀπέδειξε πόσο καλὰ ἔχει ἐμπεδώσει τὶς ἀρχὲς ἑνὸς βασικοῦ ἐγχειριδίου προπαγάνδας, τὸ ὁποῖο συμβουλεύει τοὺς ἐπίδοξους προπαγανδιστὲς νὰ ἐμφανίζουν τὴν προωθούμενη ἰδέα ὡς (δῆθεν) ἀποκλειστικὸ ἀντίδοτο στὸ πρόβλημα ποὺ βασανίζει ἕνα ἄνθρωπο καί, ἀντιστοίχως, τὸ διαφημιζόμενο κόμμα ὡς μόνο ἱκανὸ νὰ διαχειρισθεῖ ἀποτελεσματικὰ τὶς «κρίσεις» ποὺ ἐπισωρεύονται στὴν καθημερινότητα τῶν πολιτῶν. Στὸ ἀρκτικόλεξο TINA, ποὺ σημαίνει “There Is No Alternative” (ἑλληνιστί: «δὲν ὑπάρχει ἐναλλακτικὴ δυνατότητα»), ἀντικατοπτρίζεται αὐτὴ ἡ παραπλανητικὴ φιλοσοφία προώθησης ἑνὸς κομματικοῦ προϊόντος, ἡ ὁποία ἀξιοποιεῖται, ἀσφαλῶς, καὶ γιὰ τὴν δικαιολόγηση τῶν δρακόντειων μέτρων ποὺ ἐφαρμόζει ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν μία κυβέρνηση.
ΚΟΜΜΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΩΝ
Ὁ κ. Δημητριάδης προσπάθησε νὰ ἐξηγήσει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Νέα Δημοκρατία μεσουρανεῖ στὸ πολιτικὸ στερέωμα σὰν ποδοσφαιρικὸς σύλλογος ποὺ ἔχει μαζέψει τὰ περισσότερα τρόπαια, διότι «εἶναι τὸ κόμμα τῶν νοικοκυραίων» καὶ «ὁ νοικοκύρης πάνω ἀπ’ ὅλα θέλει ἀσφάλεια, θέλει τάξη, θέλει οἰκονομικὴ εὐμάρεια, θέλει τὸ παιδί του νὰ προκόψει, ποὺ σημαίνει ὅτι εἶναι καὶ πιὸ συντηρητικός».
Ἐν τούτοις, ἡ ἐξήγηση αὐτὴ δὲν ταιριάζει στὴν Νέα Δημοκρατία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἡ ὁποία προκάλεσε μία κολοσσιαία ρωγμὴ στὴν συντηρητικὴ φύση τῶν «νοικοκυραίων», θεσπίζοντας τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ στηρίζοντας προκλητικὰ ὅλα τὰ παρὰ φύσιν «δόγματα» τῆς ΛΟΑΤΚΙ ἀτζέντας. Ἐπιπροσθέτως, δὲν καθίσταται εὐχερῶς ἀντιληπτό, γιατί οἱ ψηφοφόροι τῶν ἄλλων κομμάτων δὲν εἶναι «νοικοκυραῖοι» καὶ γι’ αὐτὸ ἐπιθυμοῦν τάχα κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς νεοδημοκράτες ψηφοφόρους.
ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΙΣ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ
Περιγράφοντάς μας πῶς πρέπει νὰ ἐνεργεῖ ἕνας σύγχρονος πρωθυπουργός, ὁ ὁποῖος, γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸ δύσκολο ἔργο του, εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητο νὰ ἔχει ὡς στήριγμά του τὴν κατάλληλη ὁμάδα, κατέληξε στὸ φρενοβλαβοποιητικὸ συμπέρασμα ὅτι τὸ ἔργο αὐτῆς τῆς «κατὰ βάσιν καλῆς ὁμάδας» τοῦ Κυρ. Μητσοτάκη κρίνεται ἐπιτυχημένο, ἀφοῦ διαχειρίσθηκε μὲ ἐπιτυχία «τὴν πανδημία, τὸν Ἕβρο, τὰ νησιά, τὸ μεταναστευτικό, τὴν μακροοικονομικὴ σταθερότητα», παραλείποντας, ὡστόσο, νὰ φωτίσει τὶς κραυγαλέα ἀντισυνταγματικὲς πτυχὲς τῆς ἀντιπανδημικῆς νομοθεσίας, τὴν ἔκρηξη τῆς μεταναστευτικῆς εἰσβολῆς τῶν τελευταίων ἐτῶν καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἀφαίμαξη τῶν λεγόμενων «νοικοκυριῶν», ποὺ ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν δυσθεώρητη ἀκρίβεια καί, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἔφθασαν νὰ πληρώνουν μηνιαίους λογαριασμοὺς στὴν ΔΕΗ σὰν νὰ μισθώνουν ἀκίνητά της.
ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ
Ἡ ὑποκρισία τοῦ κ. Δημητριάδη ἔφθασε στὸ ἀπόγειό της, ὅταν εἶπε ὅτι δὲν θεωρεῖ πατριώτη τὸν Ἀλέξη Τσίπρα, ὑπονοώντας ἐξ ἀντιδιαστολῆς ὅτι εἶναι πατριώτης ὁ θεῖος του καὶ σημερινὸς πρωθυπουργός, ὁ ὁποῖος, ὅμως, ἕνα περίπου χρόνο προτοῦ ἐκλεγεῖ, εἶχε πεῖ ὅτι «θὰ πρέπει νὰ καταπολεμηθεῖ ὁ νατιβισμός», ὑπόσχεση τὴν ὁποία τήρησε, ὑλοποιώντας μετὰ μανίας μία νεοταξίτικη ἀτζέντα, ἀποδομητικὴ τοῦ τριπτύχου «πατρίδα – θρησκεία – οἰκογένεια».
Ὡς πατριώτης αὐτοπροσδιορίσθηκε καὶ ὁ ἴδιος ὁ συνεντευξιαζόμενος. Κλείνοντας, μάλιστα, τὴν συνέντευξη ἀναφέρθηκε στὸ ἦθος, τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὸν ἀξιακὸ κώδικα ποὺ θὰ πρέπει νὰ διαθέτει ὅποιος πολιτεύεται, προσθέτοντας ὅτι οἱ δύο ἀντιπροσωπευτικὲς ἀρχὲς τοῦ δικοῦ του ἀξιακοῦ κώδικα εἶναι πρῶτον ὅτι «δὲν προδίδει φίλους ποτὲ» καί, δεύτερον, «δὲν θὰ ἔκανε ποτὲ κάτι συνειδητὰ εἰς βάρος τῆς πατρίδας του» (σὲ ἕναν ἄλλο κώδικα, μαφιόζικου τύπου, εἶχε ἀναφερθεῖ σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς συνέντευξης· ἐπ’ αὐτοῦ βλ. κατωτέρω).
ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ
Μὲ ταχυδακτυλουργικὸ τρόπο προσπάθησε νὰ παρακάμψει τὸ σοβαρὸ ἔλλειμμα τοῦ κράτους Δικαίου στὴν Ἑλλάδα, λέγοντας ὅτι ὁ πολίτης δὲν ἀντιλαμβάνεται τὸν ὅρο αὐτὸν σὲ σχέση μὲ τὸ ποιὸς ἐπιλέγεται στὴν θέση τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἀλλὰ τὸν ἐκλαμβάνει ὡς «αἴσθημα ἀδικίας»: «στὸ κράτος Δικαίου βάζει τὸ ὅτι εἶναι ἄδικη ἡ ζωὴ μαζί μου, γιατί ἀνέβηκε ἡ τιμὴ τοῦ ἀκινήτου, γιατί ἀνέβηκε ἡ τιμὴ τοῦ ρεύματος, γιατί κάποιος ἄλλος βγάζει περισσότερα λεφτὰ ἀπὸ μένα, ἐνῶ δὲν θὰ ἔπρεπε». Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ εἰδικὰ τὴν ὑπόθεση τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ, ποὺ συγκλόνισε τὸ πανελλήνιον, ὁ κ. Δημητριάδης τὴν προσπέρασε εὔκολα καὶ γρήγορα, ἀλλὰ διόλου πειστικά, καταλήγοντας στὸ συμπέρασμα ὅτι γι’ αὐτὸν δὲν γεννᾶται ζήτημα σκανδάλου! Τέτοιες ἀπόψεις, ὡστόσο, εἶναι φανερὸ ὅτι ὑποτιμοῦν τὴν νοημοσύνη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ
ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑΙ ΥΠΟΚΛΟΠΑΙ
Τὸ πόσο δυσῶδες εἶναι τὸ σκάνδαλο τῶν ὑποκλοπῶν, προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ ἄρνηση τοῦ κ. Δημητριάδη νὰ τοποθετηθεῖ ἐπὶ τοῦ θέματος, ἀπαντώντας λακωνικά: «γιὰ τὶς ὑποκλοπὲς δὲν θὰ μιλήσω, δὲν μὲ ἀφορᾶ». Πῶς εἶναι δυνατόν, ὅμως, ἕνας πολιτικὸς ποὺ ἐμφανίζεται νὰ ἔχει εὐρυγνωσία, ἀραδιάζοντας ἀποφθέγματα ἀπὸ Χρῆστο Γιανναρᾶ, Νικολὸ Μακιαβέλλι, Ἀλμπὲρ Καμύ, Φρίντριχ Νίτσε, Ὄσκαρ Οὐάλιντ, Μπέρτραντ Ράσσελ, Ἄρθουρ Σοπενχάουερ, Ζίγκμουντ Φρόυντ καὶ πολλῶν ἄλλων, ὧν οὐκ ἐστιν ἀριθμός, νὰ δηλώνει ἀδιάφορος γιὰ τὴν καταπάτηση ἑνὸς θεμελιώδους δικαιώματος τῶν πολιτῶν, δηλ. τοῦ ἀπορρήτου τῶν τηλεφωνικῶν συνομιλιῶν τους;
Ἐν τέλει στὸ πέμπτο καὶ τελευταῖο μέρος τῆς συνέντευξης, ὁ Θανάσης Λάλας ἔθεσε αὐτοτελῶς τὸ θέμα τῶν τηλεφωνικῶν ὑποκλοπῶν, τὸ ὁποῖο, ὅμως, ὁ κ. Δημητριάδης ἀντιμετώπισε μὲ τὸν γνωστό του τρόπο: προσπάθησε νὰ τὸ ὑποβαθμίσει, λέγοντας ὅτι σὲ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες ἀνέκυψε παρόμοιο πρόβλημα, ἀλλὰ μόνο ἐδῶ ἔγινε τόσος ντόρος.
Εἰδικὰ σὲ σχέση μὲ τὸν Νίκο Ἀνδρουλάκη, ἐφήρμοσε τὴν τεχνικὴ τῆς ψυχιατρικοποίησης: προκειμένου νὰ ἀποσείσει τὴν δική του εὐθύνη, ἀκύρωσε τὴν προσωπικότητα τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ ΠΑΣΟΚ, στὸν ὁποῖο ἀπέδωσε ἐμμονὴ στὸ θέμα τῶν ὑποκλοπῶν. Ταυτοχρόνως, τοῦ καταλόγισε ἀνεξήγητη ἐμπάθεια, ἀφοῦ θέλει νὰ τὸν «βάλει στὴν φυλακή». Τόνισε δὲ ὅτι στὸ κεφάλαιο τῶν ὑποκλοπῶν ἐκπλήρωσε τὸ χρέος του, ποὺ ἦταν νὰ ἀναλάβει τὴν πολιτικὴ εὐθύνη, θυμίζοντας τρομοκρατικὴ ὀργάνωση πού, μετὰ τὸ αἱματοκύλισμα, πράττει μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, προσφέροντας στὴν κοινωνία ἕνα «δῶρον ἄδωρον», ἀφοῦ ἡ πολιτικὴ εὐθύνη ἔχει ἁπλῶς συμβολικὸ χαρακτήρα, ἡ δὲ ποινικὴ εὐθύνη παραμένει καταλογιστέα σὲ ὅλους τοὺς ἐνόχους. Ξεκαθάρισε ὅτι δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ πεῖ κάτι παραπάνω, διότι «ὀφείλει νὰ σεβαστεῖ τὸ κράτος, τὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες, τὴν κυβέρνησή του, τὴν παράταξή του», συμπλήρωσε δὲ ὅτι «ἡ δουλειά του εἶναι νὰ προστατεύει ὅλα αὐτὰ (πράγματα ἀνώτερα ἀπὸ τὸν ἴδιο) καὶ ὄχι νὰ κάνει κακό».
ΜΑΦΙΟΖΙΚΟΣ ΚΩΔΙΞ
Γιὰ νὰ αἰτιολογήσει τὴν ἐπιλογὴ τῆς σιωπῆς του, εἶπε ὅτι «ὁ κώδικας, αὐτὸ ἐπιτάσσει», δίνοντας μὲ αὐτὴν τὴν φράση τὴν ἐντύπωση ὅτι ἀνήκει σὲ κάποια μυστικὴ ἑταιρεία ἢ σὲ κάποια μαφιόζικη ὀργάνωση, ἔναντι τῆς ὁποίας ἔχει δεσμευθεῖ νὰ κρατήσει τὸ στόμα του κλειστὸ πάσῃ θυσίᾳ, ἀλλιῶς, ἂν παραβιάσει τὸν κώδικα, τὸν περιμένει ἡ ἐσχάτη τῶν ποινῶν. Ἂν ἡ ἐπίκληση τοῦ κώδικα συνδυασθεῖ μὲ τὴν φράση του ὅτι ὡς «ἀντ’ αὐτοῦ» τοῦ πρωθυπουργοῦ, «ἡ πρώτη δουλειὰ ποὺ ἔχεις, ὅταν ἔρθουν τὰ δύσκολα, εἶναι νὰ φᾶς τὴν σφαῖρα, γιὰ νὰ μείνει πάνω τὸ ἀφεντικό», τότε ὁ μαφιόζικος συνειρμός, λόγῳ τῆς σχετικῆς ὁρολογίας («σφαῖρα» / «ἀφεντικό»), γίνεται ἀκόμη πιὸ ἐμφατικός.
Φυσικά, μία τέτοια «κοσμοθεωρία» δὲν εἶναι συμβατὴ μὲ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει νὰ λειτουργεῖ ἡ πολυδιαφημισμένη «δημοκρατία μας», στὸ πλαίσιο τῆς ὁποίας κάθε πολίτης ἐπιβάλλεται νὰ γνωρίζει πῶς καὶ γιατί καταλύονται οἱ θεμελιώδεις ἐλευθερίες τῶν πολιτῶν, πόσῳ μᾶλλον ὅταν πρόκειται γιὰ πολιτικοὺς ποὺ παρακολουθοῦνται ἀπὸ τὴν κυβέρνηση. Ἀκόμη κι αὐτὸ τὸ προφανές, ὁ κ. Γρηγοριάδης ἐπεχείρησε νὰ τὸ ἀντιπαρέλθει χαλαρά, ἀναμασώντας τὸ ἐπιχείρημα ποὺ ἔχει ἀκουσθεῖ καὶ ἀπὸ τὰ χείλη ἑνὸς ἄλλου μέτρ τῆς προπαγάνδας, δηλ. τοῦ Ἀδωνόσπυρου Γεωργιάδη: ἡ κοινωνία ἔχει ἄλλα, σοβαρότερα προβλήματα νὰ λύσει, ὅπως εἶναι ἡ ἀκρίβεια καὶ ἡ ἀσφάλεια!
ΠΙΚΡΗ ΕΠΙΓΕΥΣΙΣ
Ἡ πικρὴ ἐπίγευση ποὺ μένει ἀπὸ τὴν ἀνάλυση τῶν πέντε μερῶν τῆς συνέντευξης τοῦ πρωθυπουργικοῦ ἀνιψιοῦ στὸν σπεσιαλίστα τῶν συνεντεύξεων εἶναι ἡ ἑξῆς:
Ὁ συνεντευξιαζόμενος ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ ξεδίπλωσε στὸ ἔπακρο τὸ προπαγανδιστικό του ταλέντο, διαστρεβλώνοντας χωρὶς κανένα ἀνασχετικὸ φραγμὸ τὴν κατὰ κύριον λόγο ζοφερή, ἰδίως γιὰ τὴν παράταξή του, πραγματικότητα. Παράλληλα, ἔκανε ἐπίδειξη τῆς γενικῆς του μόρφωσης, ξεβράζοντας ἀπὸ τὸ γνωστικό του ἀποταμίευμα τὰ ἐσωτερικευμένα ἀποστάγματα σοφίας ποὺ τοῦ μετάγγισαν οἱ (ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον νεοταξίτες) πνευματικοί του φάροι καὶ μέντορες. Εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι ὁ κ. Δημητριάδης ἔχει λάβει τὴν κατάλληλη ἐκπαίδευση, γιὰ νὰ μετεξελιχθεῖ σὲ ἐπαγγελματία πολιτικὸ τῆς πρώτης γραμμῆς, παίρνοντας ἴσως τὴν σκυτάλη ἀπὸ τὸν θεῖο του ἢ τὸν διάδοχό του.
Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ συνεντευξιαζόμενος χρησιμοποίησε κατ’ ἐπανάληψιν τὸν ὅρο job description, ποὺ δείχνει πόσο ἐπαγγελματικὰ προσεγγίζουν τὴν πολιτικὴ ἀφ’ ἑνὸς ὅσοι ἀνεβοκατεβαίνουν στὸν κυβερνητικὸ θῶκο, ἀφ’ ἑτέρου ὅσοι προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους στοὺς κυβερνῶντες. Ἂς παραδειγματισθοῦν οἱ ἀρχηγοὶ καὶ τὰ μέλη τῶν νεοφώτιστων πατριωτικῶν κομμάτων ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ διεκδικήσουν κομμάτι ἀπὸ τὴν πίττα τῆς πολιτικῆς, παρότι ἀγνοοῦν τοὺς βασικοὺς «κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ», θυμίζοντας νεοφώτιστους στὴν Formula 1, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ διεκδικήσουν τὸ τρόπαιο, μολονότι δὲν εἶναι κἄν ἐξοικειωμένοι μὲ τὸν λεβιὲ τῶν ταχυτήτων τοῦ ἀγωνιστικοῦ αὐτοκινήτου τους.
Ἰδιαίτερης προσοχῆς χρήζει ἡ συνορεύουσα μὲ ἀλαζονεία ὕψιστη αὐτοπεποίθηση τοῦ κ. Δημητριάδη, ἡ ὁποία ὑπῆρξε διάχυτη καὶ στὰ πέντε σχεδὸν μέρη τῆς συνέντευξης ποὺ παραχώρησε. Τρομακτικὴ ἐντύπωση προκάλεσε, εἰδικότερα, ἡ ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε στὸ ἐρώτημα ἂν φοβᾶται τοὺς 5-10 οἰκονομικοὺς μεγαλοπαράγοντες ποὺ κάνουν ὅ,τι θέλουν τὴν χώρα: «Γιατί νὰ μὴ φοβοῦνται αὐτοί;», εἶπε, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἀπέναντί μας ἔχουμε ἕνα πανίσχυρο ἄνδρα πού, καίτοι ἰδιωτεύει ἀπὸ τὸ 2022, φαίνεται πὼς δὲν ἔχει χάσει καθόλου τὴν κεκτημένη δύναμή του, ἐκτὸς ἂν αὐτὴ ἡ ἀπάντησή του ὀφειλόταν σέ… «κεκτημένη ταχύτητα».
Τὴν τρομακτικὴ εἰκόνα τοῦ κ. Δημητριάδη ἐνίσχυσε καὶ ἡ ἀπάντησή του σὲ ἕνα ἄλλο ἐρώτημα ποὺ τοῦ ἐτέθη μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐνημέρωση πρὸς τὸν συνομιλητή του ὅτι ὑπῆρξε ἐποχὴ ποὺ «πήγαινε καὶ δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα στὶς φυλακές, γιὰ νὰ δεῖ τοὺς πελάτες του». Ὅταν, λοιπόν, ὁ δημοσιογράφος τὸν ρώτησε ἂν «ἀπὸ ἐκεῖ εἶναι ἡ σχέση του μὲ τὸν ὑπόκοσμο», ἀπάντησε ὡς ἑξῆς «καὶ ἀπὸ κεῖ, καὶ ἀπὸ κεῖ», ἐπαναλαμβάνοντας ἀμέσως μετὰ γιὰ τρίτη φορὰ τὴν φράση «καὶ ἀπὸ ἐκεῖ», διευκρινίζοντας, πάντως, ὅτι στὸ προκλητικὸ ἐρώτημα ποὺ διατυπώθηκε (ἐνδεχομένως) χάριν ἀστεϊσμοῦ, ἀπήντησε κι ἐκεῖνος «σκαμπρόζικα». Ὡστόσο, ὅποιος ἔχει διαβάσει τὸ θεατρικὸ ἔργο τοῦ Μὰξ Φρὶς «Ὁ Μπήντερμαν καὶ οἱ ἐμπρηστὲς» (μτφ.: Ν. Βαγενάς, ἐκδ. Δωδώνη, Ἀθήνα 1990, σελ. 74), γνωρίζει ὅτι «τὰ ἀστεῖα εἶναι ἡ τρίτη καλύτερη μέθοδος ἐξαπατήσεως τῶν ἀνθρώπων».