5ον
16. Ἡ ὑπομονὴ εἶναι ἀναγκαία
Ἡ ὑπομονὴ εἶναι μεγάλη ἀρετή, τὴν ὁποία οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δὲν ἔχουν. Συνήθως εἶναι βιαστικοὶ καὶ θέλουν σήμερα νὰ γίνει αὐτὸ ποὺ ἐπιδιώκουν, νὰ φύγει σήμερα αὐτὸ ποὺ τοὺς δυσαρεστεῖ, νὰ γίνουν σήμερα ὑγιεῖς, ξεπερνώντας τὴν ἀσθένειά τους, νὰ ἱκανοποιήσουν σήμερα τὰ πάθη τους, νὰ ἐκδικηθοῦν σήμερα τὸν ἐχθρό τους, νὰ γίνουν σήμερα πλούσιοι μὲ τὰ λαχεῖα, νὰ ἀπαλλαγοῦν σήμερα ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ τὰ ἐμπόδια καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες περιπτώσεις στὴ ζωή τους.
Ἡ ἀνυπομονησία αὐτὴ τοὺς ἐμποδίζει νὰ ἀποκτήσουν ἀρετές, καὶ δὲν τοὺς κατευθύνει σ’ ἕνα θεοφιλῆ τρόπο ζωῆς. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος λέει: «Χωρὶς ὑπομονὴ δὲν γίνεται τίποτα. Μερικοὶ εἶναι τόσο ἀνυπόμονοι ποὺ μοιάζουν μὲ ’κεῖνον ποὺ μόλις φυτέψει τὸ ἀμπέλι θέλει ἀμέσως τὴν ἄλλη μέρα, νὰ πιεῖ κρασί. Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἀδύνατο. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ὑπομονὴ βασανίζεται. Τὴν παγωνιὰ τὴν κάνει διπλῆ παγωνιά, τὴ ζέστη διπλῆ ζέστη. Ὅπως ὁ στρατιώτης ποὺ νομίζει ὅτι ὁ τελευταῖος μήνας τῆς θητείας εἶναι μεγαλύτερος ἀπ’ ὅλη τὴ θnτεία ποὺ πέρασε. Χρειάζεται πολλὴ ὑπομονὴ σὲ ὅλα καὶ ἰδιαίτερα στὰ πνευματικά».
17. Πληθωρικοὶ εἰς τὴν θεωρίαν, βραδυκίνητοι εἰς τὴν πρᾶξιν
Οἱ χριστιανοὶ στὴν πλειονότητά τους μὲ εὐκολία θεολογοῦν, ἀλλὰ στὴν πράξη εἶναι βραδυκίνητοι. Δηλώνουν δημοσίως τὴν ἀγάτη τους καὶ τὸν σεβασμὸ σὲ μερικοὺς ἁγίους, κτίζουν ναοὺς πρὸς τιμήν τους, ἀλλὰ στὴ ζωή τους δὲν τοὺς μιμοῦνται. Ἡ τακτικὴ αὐτή, δυστυχῶς, παρατηρεῖται καὶ στοὺς κληρικοὺς ὅλων τῶν βαθμῶν! Πρόκειται γιὰ σκάνδαλο ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν ἔλλειψη πνευματικῆς ζωῆς καὶ τὴν περιφρόνηση τῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καὶ μὲ τὰ βιβλία πνευματικοῦ περιεχομένου, τὰ ὁποῖα διαβάζουν οἱ ἄνθρωποι, «τὰ θαυμάζουν χωρὶς νὰ προχωροῦν στὸν ἀγώνα. Μοιάζουν μὲ ἐκείνους ποὺ παρακολουθοῦν μία καλὴ κινηματογραφικὴ ταινία, θαυμάζουν τοὺς ἥρωες, τοὺς χειροκροτοῦν, ἀλλὰ συνεχίζουν νὰ κάθονται στὶς ἀναπαυτικὲς πολυθρόνες. Δίχως κόπο καὶ ἀγώνα δὲν ἔρχεται ὁ ἁγιασμός», λέει ὁ ἅγιος Παΐσιος.
18. Καρδιακὴ προσευχὴ
Ὅλοι οἱ θρησκευόμενοι ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ τὴν ἀξία τῆς προσευχῆς, τὰ ἀποτελέσματά της, ἀλλὰ καὶ τὶς προϋποθέσεις ποὺ χρειάζονται, γιὰ νὰ εἶναι θεοπειθής. Στὴν πράξη ὅμως τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσο εὔκολα. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος μᾶς δίνει μερικὲς πρακτικὲς συμβουλές, οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν στὸν ὀρθὸ τρόπο τῆς προσευχῆς: «Εἴτε προσευχόμαστε γιὰ τὸν ἑαυτό μας εἴτε γιὰ τοὺς ἄλλους, ἡ προσευχὴ πρέπει νὰ εἶναι καρδιακή. Τὸ πρόβλημα τῶν ἄλλων νὰ γίνεται καὶ δικό μας πρόβλημα. Πρέπει νὰ κάνετε προετοιμασία γιὰ τὴν προσευχή. Νὰ διαβάζετε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο ἢ τὸ Γεροντικὸ καὶ μετὰ νὰ προσεύχεσθε. Χρειάζεται προσπάθεια, γιὰ νὰ μεταφερθεῖ ὁ νοῦς στὸ θεῖο χῶρο. Ἡ μελέτη μοιάζει μὲ γλειφιτζούρι ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὰ πνευματικότερα. Μὲ τὴ μελέτη θερμαίνεται ἡ ψυχή».
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης