Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλ. Νταλιάνη, Θεολόγου
2ον
Β) Ο ΣΕΒ. ΜΟΡΦΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΕΠΕΤΥΧΕ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟΝ – ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΗ ΑΛΛΟΣ ΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ («ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ» ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ)
Στὸ κοινὸ ποινικὸ δίκαιο, ὅταν κάποιος ὑπογράψει γιὰ σένα ἢ θὰ πρέπει νὰ ἔχει τὴν συγκατάθεσή σου, τόσο θεωρητικὰ ὅσο καὶ γραπτὰ διὰ μέσου πληρεξουσίου ἐγγράφου κ.λπ., ἢ ἂν δὲν τὴν ἔχει τότε ὁμιλοῦμε γιὰ παραποίηση ἐγγράφου, ἀρχῆς καὶ προσώπου, δηλαδὴ γιὰ πλαστογραφία {σύμφωνα μὲ τὸν ποινικὸ κώδικα ἄρθρο 216 κ.λπ. ἡ πλαστογραφία συνιστᾶ παραπλάνηση καὶ τιμωρεῖται καὶ αὐτὸς ποὺ θὰ χρησιμοποιεῖ ἕνα τέτοιο ἔγγραφο. «Ἡ πλαστογραφία δημοσίου ἐγγράφου εἶναι ἕνα σοβαρὸ ποινικὸ ἀδίκημα ποὺ ἀφορᾶ τὴν κατάρτιση ἢ τὴ νόθευση ἑνὸς ἐγγράφου μὲ σκοπὸ τὴν παραπλάνηση κάποιου γιὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ ἔχει καὶ ἔννομες συνέπειες. Τιμωρεῖται μὲ φυλάκιση καὶ χρηματικὴ ποινή, ποὺ κυμαίνονται ἀπὸ φυλάκιση ἕως κάθειρξη 10 ἐτῶν»…Ἄρθρο 216 – Ποινικὸς Κώδικας (Νόμος 4619/2019)}.
Δηλαδὴ παρανομεῖ ὅποιος καταρτίζει πλαστὸ ἢ νοθεύει ἔγγραφο μὲ σκοπὸ νὰ παραπλανήσει μὲ τὴ χρήση του…ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῶν ὑπογραφῶν τῶν ἐν λόγω Μητροπολιτῶν, ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε(;) ἀπὸ ὅ,τι ἔχει ὑποθεῖ – ὑποτεθεῖ, τὴν συγκατάθεση τῶν ἐν λόγω Μητροπολιτῶν, γιὰ λογαριασμὸ τῶν ὁποίων ὑπέγραψε στὸ Κολυμπάρι Χανίων τὸ 2016 – οἱ ἐν λόγω Μητροπολίτες εἶναι οἱ Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος, Μόρφου Νεόφυτος, Κωνσταντίας καὶ Ἀμμοχώστου Βασίλειος, Ἀμαθοῦντος Νικόλαος, Λήδρας Ἐπιφάνιος καὶ Νεαπόλεως Πορφύριος (ἀπὸ τὴν ἀντιπροσωπία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου), – καθὼς καὶ ὁ Μητροπολίτης Μπάτσκας Εἰρηναῖος (ἀπὸ τὴν ἀντιπροσωπία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας), οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπέγραψαν τὸ τελικὸ Κείμενο «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ» καὶ παρουσιάστηκαν ὡς νέοι «Μᾶρκοι Εὐγενικοί», ὅταν μάλιστα ὑπέγραψε ἄλλος ἀντὶ αὐτῶν – τουλάχιστον στὴν Κυπριακὴ ἀντιπροσωπία)}.
Στὴν περίπτωση λοιπὸν τοῦ Μητρ. Μόρφου, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁμιλοῦμε – ἢ τῶν λοιπῶν Μητροπολιτῶν – τί ἀκριβῶς ἔγινε; Δύο πράγματα!
α. Ἤ ὁ Μητρ. Μόρφου Νεόφυτος ἔδωσε τὴν προφορικὴ συγκατάθεσή του (καὶ ἐδῶ νομικὸ πρόβλημα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἔγγραφη συγκατάθεση αὐτοῦ), ἢ ἔδωσε τὴν γραπτὴ συγκατάθεσή του βάσει πληρεξουσίου (τὸ ὁποῖο ποτὲ δὲν ἐμφανίστηκε καὶ φυσικὰ δὲν ἔχει δεχθεῖ ὁ ἴδιος ὁ Σεβ. Μόρφου ὅτι ὑπάρχει τέτοιο πληρεξούσιο), στὸ νὰ ὑπογράψει δηλαδὴ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος ἀντὶ αὐτοῦ στὸ Κολυμπάρι, ὁπότε ἐὰν δεχθοῦμε αὐτὴ τὴν ἐκδοχή, αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ ὁ Μητρ. Μόρφου συμμετεῖχε καὶ αὐτὸς στὴν «ἔμμεση» ἢ ἄμεση ἀντίστοιχα ἀναγνώριση τοῦ Κολυμπαρίου καὶ τῆς ψευδοσυνόδου αὐτῆς, ἀλλάζοντας ἐν συνεχείᾳ πρακτικὴ στάση ἐπὶ τοῦ θέματος.
β. Ἢ μὲ τὴν δεύτερη ἐκδοχὴ ἀντίθετα καὶ ποιὸ πιθανή, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος πρώην Χρυσόστομος πλαστογράφησε αὐθαίρετα χωρὶς τὴν προφορικὴ ἢ καὶ γραπτὴ συγκατάθεση τῶν ἀνωτέρω, τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Σεβ. Νεοφύτου καὶ τῶν ὑπολοίπων Ἐπισκόπων τῆς Κύπρου, οἱ ὁποῖοι διαφωνοῦσαν, ὁπότε ἐδῶ ὁμιλοῦμε γιὰ μία παράνομη ἐνέργεια παπικοῦ τύπου, ἡ ὁποία καταλύει κάθε συνοδικότητα καὶ μὲ δικτατορικὸ τρόπο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἰσπήδησε στὴν Μητρόπολη Μόρφου καὶ ὄχι μόνο, δηλαδὴ σὲ ξένη Μητρόπολη (καὶ ξένες Μητροπόλεις), ἀκυρώνοντας οὐσιαστικὰ τὸν οἰκεῖο Μητροπολίτη, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὑπολοίπους, ἐπιβάλλοντας μὲ τὸν δικτατορικὸ αὐτὸ τρόπο τὴν ἄποψή του σὲ αὐτούς, ὁπότε ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία εἶναι ἄκυρη, παράνομη, ἀντισυνοδικὴ καὶ ἀντικανονική. Ἀλλὰ ἐὰν ἔγινε τέτοιου τύπου δημόσια καὶ ἐπιδεικτικὴ μάλιστα πλαστογραφία ἀπὸ τὸν Κύπρου Χρυσόστομο, τὴν ὁποία καὶ ὁ ἴδιος παραδέχθηκε, τότε «ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι» πῶς δὲν παρενέβη τὸ λιγότερο κάποιος εἰσαγγελέας, ἀφοῦ ἐδῶ ἔχουμε καὶ ἐκκλησιαστικὸ ἀλλὰ καὶ ποινικὸ ἔγκλημα!!!
Θὰ περίμενε λοιπὸν κανείς, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μόρφου (καὶ ὄχι μόνο αὐτὸς) ὡς ἀδικημένος, ἀλλὰ καὶ ὡς ὑπερασπιστὴς τῆς κανονικότητας καὶ τοῦ ὁμολογιακοῦ φρονήματος (ὅπως λέει ὁ ἴδιος ὅτι εἶναι), θὰ κατήγγελε τὴν πλαστογραφία ταύτην καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου Χρυσόστομον, ὡς παραβάτη τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τῶν ἱερῶν δογμάτων καὶ θὰ ζητοῦσε τουλάχιστον τὴν κρίση αὐτοῦ σὲ ἀνώτατο συνοδικὸ βαθμό, κατὰ παρόμοιο τρόπο ποὺ ἔπραξε καὶ ὁ νῦν Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, ὁ ὁποῖος δὲν δέχθηκε τὴν ἀπόφαση τῆς Κυπριακῆς Συνόδου κ.λπ.
Ἐπίσης θὰ μποροῦσαν οἱ ἀνωτέρω Μητροπολίτες αὐτοὶ νὰ ἀκυρώσουν τὴν ἀπόφαση, ἀφοῦ ἦταν παράνομη καὶ προϊὸν πλαστογραφίας. Ὅμως ἀντὶ αὐτοῦ εἴδαμε τὸν Σεβ. Μόρφου καὶ ὄχι μόνον, νὰ ἀλλάζει στάση καὶ πλέον νὰ ἀποδέχεται τὴν ἐν λόγω τακτικὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου αὐτοῦ, ὁμιλώντας μάλιστα καὶ «γιὰ τὴν ἀνάγκη ὑπακοῆς» στὶς ἀντικανονικὲς ἀποφάσεις τοῦ τότε Κύπρου Χρυσοστόμου – ἀλλὰ καὶ τοῦ νῦν Ἀρχιεπισκόπου Γεωργίου, «ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ» (ποιὰ ἑνότητα στὶς κακοδοξίες τοῦ Κολυμπαρίου καὶ τὸ Οὐκρανικὸν σχίσμα;) καὶ μάλιστα θεωρώντας τὴν «ἀνυπακοὴ» σὲ αὐτοὺς καὶ τὶς ἀποφάσεις τους (δηλαδὴ τὴν «ὑπακοὴ ἀντίστροφα εἰς τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους»), ὡς δῆθεν «σχίσμα καὶ ἀποτείχιση» (βλέπε καὶ σχετικὸ βίντεο μὲ τὸν Σεβ. Μόρφου, ποὺ παρέθεσα στὸ προηγούμενο ἄρθρο μου).
Μὲ λίγα λόγια ὁ Μόρφου ἦταν σὰν νὰ παραδίδει τὰ κλειδιὰ καὶ τὴν διοίκηση τῆς Μητροπόλεώς του στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο, ὡσὰν νὰ ἦταν «ἔφηβος ποὺ τὸν κατευθύνει ὁ κηδεμόνας του», ἢ σὰν νὰ ἦταν στὴν καλύτερη τῶν περιπτώσεων «βοηθὸς ἐπίσκοπος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου», ἂν καὶ εἶναι ὄντως κανονικὸς Μητροπολίτης Μόρφου!
Δηλαδὴ ὁ Μόρφου, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι Μητροπολίτες ποὺ ἄφησαν χωρὶς ἔλεγχο καὶ προσφυγὴ ἀκύρωσης, τὴν πλαστογραφία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τους, ἀπέτυχε καὶ ἀπέτυχαν διοικητικά, ἀφοῦ παρέδωσαν μαζὶ μὲ τὴν ὑπογραφή τους – ἔμμεσα – καὶ τὴν διοίκηση τῆς Μητροπόλεώς τους σὲ ἕνα ἄλλο ἐπίσκοπο, κάτι ποὺ ἀποτελεῖ καὶ πνευματικὴ μοιχεία, «ὡσὰν δηλαδὴ ἕνας ἄνδρας νὰ δίνει τὴν γυναίκα του σὲ ἕνα ἄλλον ἄνδρα».
Ἐπίσης οἱ ἄλλοι Μητροπολίτες ποὺ ἔκαναν αὐτὸ τὸ λάθος σιωποῦν γιὰ τὸ λάθος τους, ἐνῶ ἀντιθέτως ὁ Μόρφου ἀντὶ νὰ παραδεχθεῖ τὸ λάθος του, παρουσιάστηκε μετὰ τὴν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου στὰ (καὶ ἀπὸ τὰ) Ἐκκλησιαστικὰ Μ.Μ.Ε. καὶ ὡς «ὁμολογητής», ὡς δῆθεν «νέος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός», ἀντὶ νὰ ζητήσει ἔστω τὸ λιγότερο ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει μία ἁπλὴ συγγνώμη…
Γ) Ὁ κ. Β.Χ. ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΜΟΡΦΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ – ΤΑ ΠΕΡΙ «ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ»
Ὁ κ. Β. Χαραλάμπους βλέποντας «τὸ δένδρο καὶ ὄχι τὸ δάσος», προσπαθεῖ νὰ δικαιολογήσει τὸν Σεβ. Μόρφου, προσπαθώντας νὰ διερμηνεύσει τὰ κίνητρα αὐτοῦ καὶ ὄχι ἐν τέλει τὶς πράξεις καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐνεργειῶν του. Προφανῶς ἀποσυνδέει τὰ κίνητρα ἀπὸ τὶς πράξεις καὶ τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὴν Ὀρθοπραξία.
Προφανῶς εἶναι καὶ αὐτὸς «τῆς ἴδιας σχολῆς» ποὺ λέει ὅτι «ἄλλα λέμε στὴν θεωρία καὶ ἄλλα κάνουμε στὴν πράξη». Στὴν «σχολὴ» ποὺ λέει ὅτι «θὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς «δορυφόρους» αὐτοῦ ἕως θανάτου», ἀρκεῖ νὰ μὴ χάσουν τὶς θέσεις τους, τὸ βόλεμά τους, τοὺς μισθούς τους καὶ θεωρηθοῦν ὡς δῆθεν «σχισματικοὶ» ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές!
Δυστυχῶς καὶ ὁ Σεβ. Μόρφου σὲ αὐτὴ τὴν σχολὴ φαίνεται ὅτι ἀνήκει, ἀπὸ ὅ,τι δείχνουν ἕως τώρα οἱ πράξεις του, ἀφοῦ θεωρεῖ «ὡς ἀρετὴ» τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἀκοινώνητους σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας καὶ «πρόβλημα», «τὸν ἐκκλησιασμὸ τοῦ ἀνδρογύνου τῶν Ἀθηνῶν στὰ μετόχια τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδὴ τὸ ἐν λόγῳ Πατριαρχεῖο δὲν ἔχει δεχθεῖ τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο καὶ τὴν κοινωνία μετ’ αὐτοῦ» (βλέπε ἀναλυτικὰ καὶ τὸ προηγούμενο ἄρθρο μου μὲ τίτλο «Ἀνακόλουθος ὁ Μόρφου διὰ τὸ οὐκρανικὸν σχίσμα’’ καὶ ὑπότιλο, «Περιμένει νὰ τὸν σώση ὁ πόλεμος καὶ τὰ Ψευδῆ «Ὁράματα» καὶ Ὄχι ἡ Ὀρθοπραξία,» στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο, στὶς 20/09/2025 καὶ σχετικὸ βίντεο ποὺ παραθέτω – ὁμιλία τοῦ Μόρφου Νεόφυτου στὶς 26/11/2019, μὲ τίτλο ποὺ ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Σεβ. Νεόφυτος, ἢ οἱ συνεργάτες του: «τὸ σχίσμα ντύνεται μὲ εὐσέβεια. Μεῖνε στὴν Ὑπακοή, ὄχι στὴν ἀποτείχιση», ὅπου θεωρεῖ ὡς δῆθεν «ἀποτείχιση» τὸν ἐκκλησιασμὸ τῶν πιστῶν στὰ μετόχια τοῦ Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων ἐν Ἑλλάδι κ.λπ. σύνδεσμος βίντεο youtu.be)!
Α. Αἱ προβληματικαί καὶ χωρὶς πνευματικότητα καινοτόμαι καὶ ἀντικρουόμεναι θεωρίαι τους – Ποῖος ἐν τέλει δημιουργεῖ σχίσμα;
Ἡ θεωρία τους λοιπὸν αὐτὴ λέει ἀρχικὰ σωστὰ ὅτι, «εἶναι κακὴ ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου», ἀλλὰ μετὰ προσθέτει τὸ λάθος ὅτι «εἶναι δῆθεν καλοὶ οἱ ὀπαδοὶ καὶ οἱ ἐκπρόσωποι τῆς ψευδοσυνόδου!» Ἀκόμη λέει τὴν ἀλήθεια, «ὅτι εἶναι αἵρεση ὁ Οἰκουμενισμός», ἀλλὰ μετὰ προσθέτει τὴν πλάνη, «ὅτι εἶναι δῆθεν ὀρθόδοξοι οἱ Οἰκουμενιστὲς» (λὲς καὶ ὁ οἰκουμενισμὸς ἢ οἱ ὑπόλοιπες αἱρέσεις ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ «φαντάσματα» καὶ ὄχι ἀπὸ πλανεμένους ἀνθρώπους καὶ κληρικούς)!
Πάνω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα λέγει ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἐν ἔτει 1994: «πρέπει νὰ ‘χοῦμε ἐγρήγορση. Καὶ τὰ λέμε αὐτά, γιατί δὲν ξέρουμε αὔριο τί ἔρχεται. Ὄχι ἐπὶ θύραις, ἔχει μπεῖ μέσα ὁ ἐχθρός. Δὲν λέω τὶς αἱρέσεις μόνο, δὲν λέω …πάμπολλα. Ἕνα θὰ πῶ μόνο, τὸν Οἰκουμενισμό. Ὁ ὁποῖος Οἰκουμενισμός, φορεῖς του ἔχει αὐτὴ τὴν στιγμὴ Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὰ ἀκούσατε; Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει φορεῖς του: Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὸ καταλάβατε; Πῶς λοιπόν, θὰ παίρνει τὸ μυαλό μας στροφές, ὅταν αὔριο θὰ μᾶς ποῦν – προοδευτικὰ ἐννοεῖται, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, λίγο-λίγο – καὶ τοῦτο κι ἐκεῖνο. Δὲν θὰ ἀντιδράσουμε; Θὰ πιαστοῦμε στὸν ὕπνο;»
Ἄρα ὁ Οἰκουμενισμὸς ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ ὑψηλόβαθμους κληρικοὺς καὶ ὄχι ἀπὸ ἀόρατες μόνο σκοτεινὲς δυνάμεις!
β. Περὶ ὑποχρεωτικῆς ἢ μὴ ἀποτειχίσεως καὶ ἡ θεωρία τοῦ Σεβ. Μόρφου περὶ τὸ Οὐκρανικὸν Σχίσμα
Γράφει ὁ Β.Χ. γιὰ ἐμένα: «Δηλαδὴ μὲ αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέει ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἐξυπονοεῖται ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Μόρφου, εἶχε συμφωνήσει μὲ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Β΄, νὰ ὑπογράψει ἀντ’ αὐτοῦ, γιὰ (νὰ) φανεῖ κατόπιν ὡς ὁμολογητής; Μὰ εἶναι σοβαρὰ πράγματα αὐτά; Φαίνεται ὅτι ἡ ὑπερβάλλουσα ἔγνοια τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ γιὰ τὴν ὑποχρεωτική, ὅπως διαφαίνεται ἀποτείχιση, δὲν τὸν ἄφησε νὰ δεῖ καθαρὰ τὰ πράγματα».
Σχετικὰ μὲ τὸ «περὶ ὑποχρεωτικῆς ἀποτειχίσεως», πού μοῦ ἀποδίδει ὁ Β. Χ., ἔχω νὰ τονίσω ὅτι τὴν ἔννοια ἀποτείχιση τὴν χρησιμοποιοῦν πολλὲς φορὲς μὲ ἐσφαλμένη ἔννοια τόσο ἡμιμαθεῖς κύκλοι, ὅσο καὶ κύκλοι τοῦ Φαναρίου, προκειμένου νὰ τὴν θεωρήσουν ἐσφαλμένα καὶ νὰ τὴν παρερμηνεύσουν, λέγοντας ὅτι, «ἡ ἀποτείχιση συνδέεται δῆθεν μὲ τὸ σχίσμα», θεωρίες ποὺ ὑποστηρίζει ἐν πολλοῖς καὶ ὁ Σεβ. Μόρφου Νεόφυτος καὶ ὁ Β. Χαραλάμπους.
Ἡ κανονικὴ ἔννοια ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε εἶναι «ἡ διακοπὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς νέους αἱρετικούς», ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Ἀποστολικοὺς καὶ Οἰκουμενικοὺς κανόνες καὶ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ σχίσμα. Ἀκόμη καὶ στὸ ἠθικὸ κοινωνικὸ πλαίσιο, οἱ χριστιανοὶ διακόπτουν τὴν κοινωνικὴ σχέση μὲ παράνομους ἢ ἀνήθικους ἀμετανόητους ἀνθρώπους, βάσει τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων (βλέπε π.χ. τὰ Προβλήματα ποὺ ἀντιμετώπισε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου μὲ τὴν ἐκεῖ ἀνηθικότητα τῶν μελῶν της καὶ ὄχι μόνο, Α΄ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολή, 1:10 – 6:20 κ.ἄ.), πόσο μάλιστα στὸ δογματικὸ ἐπίπεδο μὲ τοὺς ἀμετανόητους αἱρετικούς.
Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἡ ἔννοια «ἀποτείχιση» ὀρθοδόξως ἑρμηνευμένη, σημαίνει τὸ ὅτι «ἀποτειχίζουμε τοὺς αἱρετικοὺς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία» καὶ «ὄχι ἀντίθετα ὅτι ἀποτειχιζόμαστε ἐμεῖς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία», ἀφοῦ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὄχι ὁ ἑκάστοτε κακόδοξος ἄνθρωπος Πατριάρχης ἢ Ἀρχιεπίσκοπος.
Ἀλλὰ ἂς δοῦμε ποιὸς ὠθεῖ τοὺς πιστοὺς στὸ σχίσμα; Ἡ ἀναξιότητά μου, ὅπου ὑποστηρίζω «ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικούς, ἀχειροτόνητους, οὐνίτες καὶ νεοναζιστὲς τῆς Οὐκρανίας τοῦ ψευδο – Κιέβου Ἐπιφανίου», ἢ ἐν τέλει ὁ Μητροπολίτης Μόρφου καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ὁ ὑποστηρικτὴς αὐτοῦ Β. Χαραλάμπους, οἱ ὁποῖοι ἄλλα ἔλεγαν τὸ 2019 – πρὸ δηλαδὴ τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ τῆς Κύπρου τοῦ σχισματικοῦ Ἐπιφανίου – ἐνῶ τώρα «δηλώνουν ὑπακοὴ στὴν μνημόνευση τοῦ Ἐπιφανίου ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο καὶ ἔχουν ξεχάσει τὸν κανονικὸ Ἀρχιεπίσκοπο Οὐκρανίας Ὀνούφριον, ὁ ὁποῖος διώκεται μαζὶ μὲ τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας;»
Καὶ μάλιστα περιμένουν «νὰ τοὺς σώσει ὁ πόλεμος», ὅταν ἤδη ἡ μισὴ Κύπρος εἶναι κατεχόμενη ὑπὸ τῶν Τούρκων. Δηλαδὴ ἂν ὑποθέσουμε «ὅτι θὰ πάρουν στὸ μέλλον οἱ Τοῦρκοι καὶ τὴν ἄλλη μισὴ νῆσο» θὰ εἶναι δῆθεν καλύτερα μὲ τὴν λογική τους; Προφανῶς καὶ ὄχι, διότι τότε θὰ δοῦμε καὶ ἄλλες ὑποχωρήσεις, χειρότερες τῶν προηγουμένων!!!
Στὸ σύνολο τῶν λεγομένων του ἀπὸ τὸ 2019 – 2025 ὁ Σεβασμιώτατος Νεόφυτος (σεβαστὸς κατὰ τὰ ἄλλα), ὑποστηρίζει τὰ ἀντιφατικὰ καὶ ἀλληλοσυγκρουόμενα περὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ κακοκεφάλου, ἀφοῦ δηλαδὴ τὸ 2019 ἔλεγε σωστὰ ὅτι «ὁ κανονικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Οὐκρανίας εἶναι ὁ Ὀνούφριος», ἐνῶ μετὰ τὴν ἀναγνώριση τοῦ Ἐπιφανίου ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν, τὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου, ἄλλαξε τακτικὴ «ὑποσχόμενος ὑπακοὴ στὴν μνημόνευση τοῦ σχισματικοῦ Ἐπιφανίου», λέγοντας μάλιστα τὴν πλάνη ὅτι «ὅποιος δὲν δέχεται τὴν μνημόνευση τοῦ σχισματικοῦ Ἐπιφανίου, ὁδηγεῖται στὸ σχίσμα καὶ τὴν ἀποτείχιση μὲ πρόσχημα τὴν εὐσέβεια» καὶ αὐτὸ μάλιστα τὸ ἔλεγε ὁ δῆθεν «ὁμολογητής», ἀκόμη καὶ πρὶν τὴν ἀναγνώριση τοῦ Ἐπιφανίου ἀπὸ τὸν Κύπρου ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ (βλέπε σχετικὸ βίντεο youtube.com).
Ἄρα ἡ πλανεμένη αὐτὴ θεωρία οὐσιαστικὰ εἰσάγει «τὴν κοινωνία μὲ τὸ σχίσμα καὶ τοὺς σχισματικοὺς» καὶ θεωρεῖ ὡς δῆθεν «σχίσμα» τὴν «κοινωνία μὲ τοὺς μὴ σχισματικούς», κάτι ἐντελῶς διαστροφικὸ σὲ σχέση μὲ τὴν πατερικὴ διδασκαλία, ἡ ὁποία θεωρεῖ ὡς σχίσμα τὴν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς καὶ ὄχι ἀντίθετα μὲ τοὺς κανονικοὺς ἐπισκόπους!
γ. Σύγκρισις τοῦ Μελιτιανοῦ καὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ Σχίσματος
Αὐτὸ τὸ βλέπουμε καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Μελιτιανοῦ σχίσματος κ.ἄ., ὅπου οἱ σχισματικοὶ ἐντάχθηκαν ξανὰ στὴν Ἐκκλησία διὰ τῆς ἀναχειροτονίας τους, ὅσοι τουλάχιστον ἐκ τῶν 30 Μελιτιανῶν ἐπισκόπων ἐπέστρεψαν κ.λπ. μετὰ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 325, ἐνῶ ἀντιθέτως ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στὴν Οὐκρανία, ζητάει ἀπὸ τὸν κανονικὸ Ἀρχιεπίσκοπο Οὐκρανίας Ὀνούφριον, νὰ ἐνταχθεῖ στὴν «ἐκκλησία» – παρασυναγωγὴ τῶν σχισματικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐκτὸς τῶν ἄλλων σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν εἶναι οὔτε καὶ τυπικὰ χειροτονημένοι – πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἐπίσης ἔχουν καὶ ἑτερόδοξη προσέλευση, ὅπως ἦταν καὶ ὁ Ἀγγλικανὸς Τσεκάλιν καὶ οἱ φιλο-οὐνίτες καὶ νεοναζιστὲς τοῦ Ζελένσκι, ὁ ὁποῖος παίρνει μὲ τὴν βία τοὺς ναοὺς τῆς κανονικῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας!
Ὁ Λυκοπόλεως Μελίτιος τασσόταν ἀρχικὰ ὑπὲρ τῆς αὐστηρότητας τῆς τήρησης στὴν μετάνοια τῶν πεπτωκότων, ἐνῶ ἐν συνεχείᾳ προέβη σὲ ἀντικανονικὲς χειροτονίες γειτονικῶν ἐπισκοπῶν καὶ καθαιρέθηκε… Οὐσιαστικὰ ἡ αἰτία τῆς καθαιρέσεώς του δὲν ἦταν ἡ αὐστηρότητά του (ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΑ ΛΕΓΟΥΝ), ἀλλὰ ἦταν οἱ ἀντικανονικὲς χειροτονίες του.
Ὁμοίως ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἰσπήδησε στὴν Οὐκρανία καὶ ἀκόμη χειρότερα νομιμοποίησε τοὺς ἀχειροτόνητους σχισματικούς, χωρὶς μάλιστα τὴν ἀναχειροτονία τους, προκειμένου νὰ ἐπιβάλει τὴν πανθρησκεία καὶ ὄχι φυσικὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία.
Καὶ οἱ θεωρίες τοῦ Σεβ. Μόρφου ἀκολουθοῦν ὡς συνέχεια τῶν ἀνωτέρω, τὴν τακτικὴ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου (ἀφοῦ ὑποστηρίζει ὅτι «κανονικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Οὐκρανίας εἶναι ὁ Ὀνούφριος, – ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ λέγει ὅτι, – ἐὰν ἐσεῖς συνεχίσετε νὰ μνημονεύετε τὸν Ὀνούφριο καὶ ὄχι τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο, παρακούοντας τὴν θέληση τοῦ Πατριάρχη καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, θὰ γίνετε (δῆθεν) σχισματικοὶ – ἂν δὲν μνημονεύσετε τοὺς σχισματικούς», – ὢ τῆς παραφροσύνης)! Ἄρα οἱ θεωρίες τοῦ Σεβ. Μόρφου ὠθοῦν σὲ σχίσμα καὶ ὄχι αὐτὰ ποὺ γράφω πρὸς γνῶσιν καὶ συμμόρφωσιν!
δ. Τὸ δένδρον φαίνεται ἀπὸ τοὺς καρπούς του καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ ὡραῖα φύλλα του
Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ κ. Β.Χ. ἔχει σύγχυση, γιατί ἐκτὸς τοῦ ὅτι φτιάχνει φανταστικὰ σενάρια, συνεχίζει νὰ ὀνομάζει «ὡς ὁμολογητὴ» τὸν Σεβ. Μόρφου Νεόφυτον, ἀκόμα καὶ στὸ ὑποθετικὸ σενάριο ποὺ ὁ ἴδιος ἀναφέρει, δηλαδὴ «τοῦ νὰ εἶχε δώσει ὁ Σεβ. Νεόφυτος τὴν ἄδεια στὸν Ἀρχιεπίσκοπο νὰ ὑπογράψει ἀντὶ αὐτοῦ, γιὰ νὰ φανεῖ μετὰ ὡς (δῆθεν) ὁμολογητής!»
Μὰ πῶς θὰ φαινόταν ὡς «ὁμολογητής», ἀφοῦ θὰ δεχόταν νὰ ὑπογράψει ἄλλος ἀντὶ αὐτοῦ ὑπὲρ αἱρετικῶν ἀποφάσεων, ὅπως τοῦ Κολυμπαρίου καὶ μετὰ θὰ προχωροῦσε σὲ συμβιβασμό!
Ὁ Β. Χ. ξεχνᾶ ὅτι ὅλοι κρίνονται ἐν τέλει ἀπὸ τὶς πράξεις τους καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ κίνητρα αὐτῶν πρὶν προβοῦν στὶς πράξεις αὐτές. Ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφὴ «τὸ δένδρο φαίνεται ἀπὸ τοὺς καρπούς του» καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ ἐὰν ἔχει ὡραῖα φύλλα. Ἡ Ἁγία Γραφὴ ὁμιλεῖ γιὰ ἔργα καὶ ὄχι γιὰ ἀνούσια λόγια ποὺ δὲν γίνονται ποτὲ πράξεις. Λέγει ἡ Ἁγία Γραφή…..
Ματθ. 7,13 Εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πλατεῖα ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν, καὶ πολλοὶ εἰσιν οἱ εἰσερχόμενοι δι’ αὐτῆς.
Ματθ. 7,13 Ἀλλὰ ἀγωνισθῆτε καὶ προσπαθεῖτε νὰ μπῆτε στὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς ἀπὸ τὴν στενὴν πύλην. Διότι πλατεῖα μόνον εἶναι ἡ θύρα καὶ εὐρύχωρος ὁ δρόμος, ποὺ ἐκτρέπει καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἀπώλειαν καὶ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ μεγάλην εὐκολίαν εἰσέρχονται εἰς αὐτήν.
Ματθ. 7,15 Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δὲ εἰσι λύκοι ἅρπαγες.
Ματθ. 7,15 Προσέχετε δέ, νὰ μὴ παρασυρθῆτε εἰς τὴν πλάνην ἀπὸ τοὺς κακοὺς διδασκάλους καὶ ψευδοπροφήτας, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται εἰς σᾶς μὲ τὸ ἐξωτερικὸν ἔνδυμα τῆς ἀθωότητος καὶ πραότητος τοῦ προβάτου, ἐνῶ ἀπὸ μέσα εἶναι ἄγριοι καὶ ἅρπαγες σὰν λύκοι.
Ματθ. 7,17 οὕτω πᾶν δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον καρποὺς πονηροὺς ποιεῖ.
Ματθ. 7,17 Ἔτσι καὶ κάθε δένδρον ἀγαθὸν καὶ ἥμερον κάμνει καλοὺς καρπούς, ἐνῶ τὸ σάπιο καὶ βλαμμένο δένδρο κάνει καρποὺς ἐπιβλαβεῖς.
Ματθ. 7,18 οὐ δύναται δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖν.
Ματθ. 7,22 πολλοί ἐροῦσί μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ· Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν;
Ματθ. 7,22 Κατά τὴν μεγάλην καὶ ἐπίσημον ἐκείνην ἡμέραν τῆς κρίσεως πολλοὶ θὰ μοῦ εἴπουν· Κύριε, Κύριε, μὲ τὴν πίστιν στὸ ὄνομά σου δὲν ἐπροφητεύσαμεν καὶ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός σου δὲν ἐδιώξαμεν δαιμόνια καὶ χάρις στὸ ὄνομά σου, ποὺ ἐπεκαλεσθήκαμεν, δὲν ἐκάμαμεν θαύματα πολλὰ καὶ μεγάλα; (σ.σ. δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι καὶ ὁ Σεβ. Μόρφου ἀναφέρεται σὲ «ὁράματα», γιὰ νὰ στηρίξει τὴν ἀναγνώριση τοῦ ψευδοκιέβου Ἐπιφανίου, ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου, ὅπως ἔγραψα καὶ στὸ προηγούμενο ἄρθρο)
Υ.Σ. «Ο.Τ.»: Κάνομεν γνωστὸν εἰς τοὺς ἀγαπητοὺς ἀρθρογράφους ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξη ἄλλη ἀνταπάντησις, μετὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀνταπαντήσεως τοῦ κ. Περικλέους Νταλιάνη.
Ἀνταπάντησις εἰς τὰς κατηγορίας τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους – 1ον
Παρακάτω τό άρθρο τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους
Δὲν εἶναι ἀνακόλουθος ἡ στάσις τοῦ Σεβ. Μόρφου διὰ τὸ “Οὐκρανικὸν”