Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Τὸ Οὐκρανικὸ Ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα παραμένει ἄλυτο, ἔστω κι ἂν μὲ ἄλλους τρόπους γίνεται προσπάθεια νὰ δειχθεῖ ὡς πρόβλημα, τὸ ὁποῖο ἔχει ἐπιλυθεῖ. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα παραμένει κλονισμένη. Ὁ πιστὸς λαὸς παραμένει σκανδαλισμένος μὲ τὴν ἀπροσπάθεια γιὰ ἐπίλυση τοῦ τόσο σοβαροῦ αὐτοῦ ζητήματος.
Ὅσο παρατείνεται ἡ λυπηρὴ αὐτὴ κατάσταση γίνεται ἀντιληπτό, ὅτι ἡ σημαντικότητα τῆς διαφύλαξης τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτεῦον ζήτημα καὶ δὲν ἐπιτρέπει τὶς περὶ ἔθους γνωματεύσεις στὴν περίπτωση τοῦ Αὐτοκεφάλου. Ἐξάλλου ποιὸ ἔθος κατὰ τὴν ἄποψή τους, μπορεῖ νὰ γίνεται αἴτιο κλονισμοῦ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας;
Μὲ Πανορθόδοξη Σύνοδο θὰ ἐπιλυθεῖ τὸ πολύπλοκο αὐτὸ πρόβλημα καὶ θὰ τεθεῖ τέλος στὸν κλονισμὸ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας. Οἱ ὅποιες προσπάθειες μεγαλύτερης ἀποδοχῆς τῆς μεγάλης ἀνατροπῆς στὴν Οὐκρανία δὲν ἀποτελοῦν τρόπο ἀπάβλυνσης τοῦ κλονισμοῦ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας. “Ὁμόθυμος σύνοδος ἢ ὁμόθυμος συμφωνία πάντων τῶν πατριαρχικῶν θρόνων ἀποτελοῦν τὸ κανονικὸν ὄργανον ἀνακηρύξεως τοῦ αὐτοκεφάλου ἢ τοῦ αὐτονόμου ἐκκλησίας τινός, πᾶσα δὲ ἄλλη διαδικασία εἶναι ἀντικανονικὴ καὶ ὄχι μόνο δὲν ἐξυπηρετεῖ τὴν ἑνότητα, ἀλλὰ τουναντίον διὰ τῆς καταπατήσεως τῆς κανονικῆς παραδόσεως διαβιβρώσκει καὶ διασπᾶ τὴν ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει καὶ ἀγάπῃ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας”, ἀναφέρει ὁ καθηγητὴς Β. Φειδᾶς στὴ ἐξαιρετικὴ μελέτη του ποὺ τιτλοφορεῖται «Τὸ “αὐτοκέφαλον” καὶ τὸ “αὐτόνομον” ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ». Πρὸς τοῦτο ὁ ἐκκλησιαστικὸς αὐτὸς λόγος τοῦ κ. Β. Φειδᾶ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλὰ γνωμάτευση ἑνὸς πανεπιστημιακοῦ, ἀλλὰ προικῷο δώρημα στὴν Ἐκκλησία.
Ποῦ ἔχομε φθάσει; Καὶ μόνο στὸ ἄκουσμα τῆς λέξης “Σύνοδος” γιὰ τὸ “Οὐκρανικό”, τάραχος νὰ προκαλεῖται. Ποῦ ἔχομε φθάσει, ζητήματα γιὰ τὰ ὁποῖα κατ’ οὐσία ἁρμόδια εἶναι ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, νὰ προκαλεῖται μεγάλη ταραχὴ στὸ ἄκουσμα τῆς συνοδικῆς ἐπίλυσής τους.
“Μία ἀπόφασις συναντῶσα τὴν ἀντίδρασιν τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Ἐπισκόπων, καὶ ἂν ἀκόμα δὲν εἶνε ἐξ αὐτῆς ἄκυρος, ποῖον κῦρος δύναται νὰ ἔχη διὰ τὴν Ἐκκλησίαν; Οὐδέν! Καταργεῖται de facto”*, σημειώνει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Τὸ σημαντικὸ καὶ ἀξιοπρόσεκτο, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Γέροντας Ἐπιφάνιος δὲν ὁμιλεῖ μόνο γιὰ ἀντικανονικὴ πράξη, ἀλλὰ γιὰ πράξη ποὺ κι ἂν ἀκόμα “δὲν εἶνε ἐξ αὐτῆς ἄκυρος”.
Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες πρὸς ὄφελος τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν θεσπισθεῖ. Μόνο “δικανικὲς” γνωματεύσεις μποροῦν νὰ παραβλέπουν “τὴν ἀντίδρασιν τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Ἐπισκόπων”, γιὰ μία πράξη ἡ ὁποία ἦταν ἐκ τῶν προτέρων γνωστὸ ὅτι θὰ ὁδηγοῦσε στὴ διάσπαση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας. Μὲ Πανορθόδοξη Σύνοδο θὰ ἐπιλυθεῖ τὸ πολύπλοκο αὐτὸ πρόβλημα καὶ θὰ τεθεῖ τέλος στὸν κλονισμὸ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας.
* “Τὰ δύο ἄκρα”, Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Ἰ. Θεοδωροπούλου, Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος.