1ον
Εἶναι χρήσιμο νὰ θυμούμαστε τὶς διδαχὲς τὸν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἐμπνευόμαστε ἀπ’ αὐτές. Νὰ ἀποτελοῦν ὁδηγὸ στὴν πολυκύμαντη ζωή μας καὶ φῶς στὸ πνευματικὸ σκοτάδι ποὺ μᾶς περιβάλλει.
Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ εἶναι λιγότεροι ἀπ’ ὅ,τι φανταζόμαστε. Πολλοὶ φέρουν τὸ ὄνομα χριστιανός, ἀλλὰ πόσοι τὸ τιμοῦν στὴ ζωή τους; Δὲν πρέπει νὰ μένουν στὴν καύχηση, ἀλλὰ νὰ ἀποδεικνύουν μὲ τὶς πράξεις τους τὴ Χριστιανική τους ἰδιότητα. Νὰ ἔχουν ἠθικὸ κριτήριο, πνευματικὴ εὐαισθησία καὶ σταθερὴ ἀπόφαση νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Οἱ πειρασμοὶ πάντα θὰ ὑπάρχουν καὶ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ πνευματικὸ ἀγώνα καὶ ὅταν ὁδηγοῦν στὴν ἁμαρτία, νὰ μὴ λησμονοῦν ὅτι ἡ πόρτα τῆς μετανοίας εἶναι ἀνοικτή.
Οἱ διδαχὲς ποὺ ἀκολουθοῦν, σχολιασμένες τὸ κατὰ δύναμη, μποροῦν νὰ παρομοιαστοῦν ὡς ἀναμμένο κεράκι, ποὺ δὲν σβήνει, γιατί τροφοδοτεῖται ἀπὸ τὴν ἱερὴ ἐμπειρία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου.
* * *
1. Πνευματικὴ ἐλεημοσύνη
Ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος κάνει πνευματικὴ ἐλεημοσύνη, παράλληλα μὲ τὴν ὑλική. Διδάσκει μὲ ταπείνωση, προσφέροντας τὴν ἐμπειρία του ἀπὸ ὅλο τὸν προσωπικό του ἀγώνα, τὴν ὁποία ἀποδίδει σὲ ἄλλους! Δὲν χρησιμοποιεῖ τὸ ἐγώ.
2. Ἀποφυγὴ ναυαγίου
Μεγάλη προσοχὴ χρειάζεται ὁ νέος μοναχὸς νὰ μὴ μπεῖ σὲ σαραβαλιασμένο καράβι, μὲ κίνδυνο τὸ ἀναπόφευκτο ναυάγιο, δηλαδὴ νὰ μὴ ἐμπιστευθεῖ Γέροντα κοσμικόφρονα.
3. Ὑπαίθριον ἀρχονταρίκι
Παντοῦ ὑπάρχουν χῶροι γιὰ τοὺς ἐπισκέπτες. Διακρίνονται γιὰ τὴν ἄνεση, τὴν ἐπιμέλεια, τὴν ἐντυπωσιακὴ διακόσμηση -γιὰ νὰ προκαλεῖ τὰ ἐπαινετικὰ σχόλια καὶ τὴν ὑποκρισία στὶς ἐκδηλώσεις τῶν φιλοξενούντων καὶ τῶν φιλοξενουμένων. Τὰ θέματα τῶν συζητήσεων εἶναι πεζά, κοσμικά, χωρὶς πνευματικὸ περιεχόμενο. Τὰ σαλόνια τῶν κοσμικῶν καὶ τὰ ἀρχονταρίκια τῶν μοναστηριῶν ἔχουν πολλὲς ὁμοιότητες. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ μερικὲς ἐξαιρέσεις. Εἶναι τὰ ἀρχονταρίκια ἐνάρετων γερόντων, ὅπου χαίρεσαι τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν πτωχεία τους καὶ κυρίως δέχεσαι τὶς βιωματικὲς διδαχὲς τῶν ἀρχοντάρηδων.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος εἶχε ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι, μὲ μερικὰ ἄσκιστα κούτσουρα γιὰ καθίσματα, μία πέτρινη πλάκα γιὰ τραπέζι, ἕνα πεζουλάκι κολλητὸ στὴν πλευρὰ τῆς ἀσκητικῆς καλύβης καὶ πιὸ ’κεῖ, κάτω ἀπὸ τὸ δέντρο, ἕνα ξύλινο κάθισμα γιὰ τὸν ἑαυτό του. Κερνοῦσε λουκούμι καὶ νερὸ καὶ ὅταν οἱ προσκυνητὲς τὸν ρωτοῦσαν, ἀπαντοῦσε μὲ τὶς πειστικὲς διδαχές του!
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης