Στὴν ἐποχή μας ποὺ κυριαρχεῖ ἡ διαδικτυακὴ εἰκόνα καὶ φιέστα, ἔχουμε τὸ νέο φαινόμενο τῆς προβολῆς τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν ἐν ζωῇ. Ἡ Ἐκκλησία εἶχε μέχρι πρότινος τὴν τάξη τῆς ταπείνωσης, τὴν ὁποία ἐπιβράβευε μαζὶ μὲ τὰ ἐκ Θεοῦ σημεῖα μετὰ θάνατον. Ἂς ἔχει. Τώρα ἄλλαξαν κάπως τὰ πράγματα. Ὁ ἡγούμενος Ξενοφῶντος πρὸ ἡμερῶν, ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος τώρα καὶ πόσοι ἀκόμη “λαοπρόβλητοι” ταγοὶ τῆς σύγχρονης Ὀρθοδοξίας – καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ Θεὸς ἔχει τοὺς δικούς του ἀφανεῖς καὶ κρυφοὺς μάρτυρες τῆς συνείδησης ἀσκητὲς καὶ τοὺς μάρτυρες τοῦ αἵματος (βλ. Μ. Ἀνατολή). Ἂς μὴ εἴμεθα ὅμως ἰσοπεδωτικοί. Ἂς δεχθοῦμε λοιπὸν καὶ αὐτὸ τὸ καινοφανὲς φροῦτο: τὴν ἐν ζωῇ (αὐτὸ)προβολὴ τῶν διακόνων τῆς Ἐκκλησίας. Ποιὰ ἡ σχέση τους μὲ τοὺς ἀποστολικοὺς καὶ μεταποστολικοὺς προκατόχους τους, ὁ καθένας ἂς τὸ κρίνει μοναχός του…
Πόσο μεγάλος, λοιπόν, εἶναι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ τὸ ἔργο του; Τί ἐπέτυχε τὰ 35 αὐτὰ χρόνια τῆς οἰκουμενικῆς του ἀρχιερατείας; Στὰ καλὰ ἔχω νὰ τοποθετήσω (προσωπικὴ κρίση ἐννοεῖται) μονάχα τὴν πληθώρα τῶν ἁγιοκατατάξεων, ἂν καὶ σὲ αὐτὲς ὑπάρχουν ἀρκετὲς ἐνστάσεις καὶ προβλήματα ποὺ δὲν εἶναι τῆς παρούσης νὰ ἀναφέρουμε. Ἂς θεωρήσουμε ὅμως πὼς οἱ περισσότερες ἐξ αὐτῶν ἀπήχησαν θετικὰ στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα. Πέρα ἀπὸ αὐτὸ ὅμως ἔχουμε ὁλόκληρες ἀράδες ἀπὸ σκοτεινὰ πεπραγμένα. Ἂς δοῦμε μερικά. Πρῶτα τὰ πιὸ σοβαρὰ καὶ μετὰ τὰ κάπως δευτερεύοντα:
- Ἡ βεβιασμένη καὶ ἀποτυχημένη Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ποὺ δίχασε τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὸ ἐπίσημο σχίσμα μεταξὺ Ρώσων καὶ ἑλληνόφωνων Ὀρθοδόξων.
- Ἡ βεβιασμένη καὶ πάλι, μονομερὴς καὶ αὐταρχικὴ ἀνακήρυξη τῆς Αὐτοκέφαλης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἐπισφράγισε τὸ σχίσμα μὲ τοὺς Ρώσους καὶ δὲν ἔγινε ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὶς περισσότερες ἀνὰ τὸν κόσμο Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.
- Ἡ λίαν διάτρητη ἐπίλυση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ “Μακεδονικοῦ”.
- Ἡ προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ τὴν καθιέρωση τῶν διαχριστιανικῶν (καὶ διαθρησκειακῶν) συμπροσευχῶν καὶ ἡμισυλλείτουργων χωρὶς δογματικὲς προϋποθέσεις, καθὼς καὶ τὸ ἄνοιγμα τῆς τελικῆς εὐθείας γιὰ τὸν συνεορτασμὸ τοῦ Πάσχα μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς.
- Ἡ ἀνοχὴ σὲ πληθώρα Ἱεροκανονικῶν παραβάσεων (π.χ. ἡ βάπτιση τέκνου ὁμοφυλοφίλων).
- Ἡ φανερὴ ὑποτέλεια στὸν Πάπα Ρώμης καὶ ἡ πρόδηλη προσπάθεια ἕνωσης μὲ τοὺς Λατίνους σὲ Οὐνίτικη βάση.
- Καὶ τὰ κάπως “δευτερεύοντα”: ἡ ψευτοαθώωση τοῦ νεστοριανοῦ κυροῦ Αὐστραλίας Στυλιανοῦ Χαρκιανάκη καὶ ὁ ἀδικότατος ἀφορισμὸς τοῦ μακαριστοῦ λαϊκοῦ θεολόγου Νικόλαου Σωτηρόπουλου γιὰ τὸν ἔλεγχό του στὶς πλάνες τοῦ πρώτου.
- Ἡ ἔμμεση ὑπογραφὴ στὴν ἀντικανονικὴ καθαίρεση τοῦ Πάφου Τυχικοῦ.
- Ἡ μετατροπὴ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας σὲ σύγχρονη ΜΚΟ μὲ οἰκολογικὲς καὶ ἄλλες συναφεῖς “εὐαισθησίες”…
Ἀξίζει πράγματι τόσες τιμὲς καὶ δόξες ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος;
Κ. Ν.