ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ τοῦ Κυρίου δὲν πίστευαν στὰ μάτια τους, βλέποντας τὸν διδάσκαλό τους νὰ συζητᾶ μὲ μία γυναίκα Σαμαρείτισσα, ὄχι ἠθικῶν ἀρχῶν καὶ τὸ χειρότερο: «αἱρετική», γιὰ τοὺς Ἰουδαίους. Οἱ Σαμαρεῖτες ἦταν Ἰσραηλίτες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀναμειχθεῖ μὲ τοὺς ἐθνικοὺς καὶ εἶχαν διαμορφώσει δικές τους ἀντιλήψεις καὶ συνήθειες καὶ γιὰ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι τοὺς μισοῦσαν καὶ τοὺς ἀποστρέφονταν. Ἀλλὰ ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος ἦρθε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ λυτρώσει ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ ὄχι νὰ ἐξυπηρετήσει τοὺς ἐθνικισμοὺς καὶ μεγαλοϊδεατισμοὺς τῶν ὁμοφύλων Του, στράφηκε καὶ πρὸς τοὺς «αἱρετικοὺς» Σαμαρεῖτες, νὰ τοὺς ἀναγγείλει τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας. Μόνο ποὺ διάλεξε μία γυναίκα νὰ διαλεχτεῖ μαζί της, στὸ στόμιο ἑνὸς πηγαδιοῦ. Σὲ αὐτὴ ἀποκάλυψε τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν πνευματικὸ τρόπο προσέγγισής Του ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Σὲ αὐτὴ ἀνάγγειλε εὐθέως ὅτι ὁ Μεσσίας ἦρθε καὶ μαζί Του ἡ νέα μεσσιανικὴ ἐποχή. Ὅτι οἱ θρησκευτικὲς ἀντιλήψεις τοῦ κόσμου, εἴτε ἰουδαϊκές, εἴτε σαμαρειτικές, εἴτε ἐθνικές, εἶναι παρελθὸν καὶ πὼς ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ λατρεύεται ὁ Θεὸς «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» (Ἰωάν.4,23). Ὁ λόγος Του καρποφόρησε στὴν ψυχή της καὶ ἡ ὥς τότε ἁμαρτωλὴ γυναίκα, ἔγινε ἡ ἔνθερμος ἱεραπόστολος στοὺς ὁμοφύλους της. Εἶναι ἡ ἁγία Φωτεινή, ἡ ὁποία δόξασε τὸ Θεὸ καὶ ὠφέλησε τοὺς συνανθρώπους της. Πραγματικὸ φωτεινὸ ὁρόσημο στὸν ζόφο τῆς ἐποχῆς της. Ἂς ἔχουμε τὶς πρεσβεῖες της στὸ σύγχρονο καιρὸ τῆς ἀποστασίας καὶ τοῦ πνευματικοῦ σκοτασμοῦ.