Λόγῳ τῶν περιοριστικῶν μέτρων ἀσθενεῖς ἐκοιμήθησαν χωρὶς νὰ τοὺς ἐπιτραπῆ νὰ λάβουν τὴν Θείαν Κοινωνίαν. Ἡ Ἱεραρχία ὀφείλει νὰ μεριμνήση. Πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν κινεῖται πρόσφατον ἄρθρον τοῦ Καθηγητοῦ Κανονικοῦ Δικαίου κ. Θ. Γιάγκου, ποὺ χρῄζει βεβαίως συζητήσεως. Παραθέτομεν ἀπόσπασμα, ὡς ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν ἱστοσελίδα «orthodoxia.info» τῆς 18ης Μαρτίου 2021:
«…μέχρι σήμερα, ἕνα καὶ πλέον χρόνο μετὰ τὴν πανδημία, ἔχουν γίνει πολλὲς καὶ γόνιμες συζητήσεις γιὰ τὸν τρόπο μετάδοσης τῆς θείας Εὐχαριστίας, πάντοτε μὲ φόντο τὴ διασφάλιση τῆς ὑγείας τῶν πιστῶν. Στὸν διάλογο ἀναζητήθηκαν πατερικὰ καὶ κανονικὰ τεκμήρια γιὰ κάποια νέα ἐπιλογή, ὅμως οἱ πηγὲς δὲν φαίνεται νὰ βοηθοῦν, τουλάχιστον μὲ τὴ μορφὴ ποὺ ἀπαιτοῦν οἱ περιστάσεις. Στὴν περίπτωση ὅμως τῆς μετάδοσης τῆς θείας Κοινωνίας σὲ ὅσους εὑρίσκονται σὲ κίνδυνο θανάτου, τὰ πράγματα εἶναι ἐντελῶς διαφορετικά… Ἡ Ἐκκλησία σήμερα ὅπως καὶ τότε, ἔχει τὴ διακριτικὴ εὐχέρεια νὰ ἀποστέλλει μὲ κάποιο πρόσωπο, γιατρὸ ἢ νοσοκόμο, ἄνδρα ἢ γυναίκα, ποὺ ἔχει τὴ δυνατότητα πρόσβασης στοὺς χώρους νοσηλείας, τεμάχιο καθαγιασμένου ἄρτου μὲ ἐνσταλαγμένο τίμιο αἷμα, τοποθετούμενο σὲ εἰδικὸ μικρὸ σκεῦος, ὥστε οἱ ἔγκλειστοι τῶν ΜΕΘ νὰ κοινωνοῦν, ὡς μετάδοση ζωῆς αἰωνίου γιὰ τοὺς ἀπερχομένους καὶ ὡς πράξη παρηγοριᾶς γιὰ τοὺς «περιλειπόμενους»…».