Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος
Τί σημαίνει πιστὸς ἐπιστήμονας; Εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ συνδυάζει τὴ δύναμη τοῦ νοῦ μὲ τὸ βίωμα τῆς πίστης. Εἶναι ὁ ἐρευνητὴς ποὺ μέσα ἀπὸ τὴν παρατήρηση καὶ τὸ πείραμα, βλέπει τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴ σοφία τοῦ Δημιουργοῦ. Εἶναι τὸ ἀνήσυχο πνεῦμα ποὺ βρίσκει εἰρήνη καὶ ἀνάπαυση μόνο κοντὰ στὸ Θεό. Ἂς ἀναφέρουμε μερικοὺς ἀπὸ αὐτούς:
Ὁ Ἰωάννης Κέπλερ ( 1571 – 1630 ) ἦταν ὁ ἀστρονόμος ποὺ διατύπωσε τοὺς τρεῖς νόμους κίνησης τῶν πλανητῶν. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὀνομάστηκε «Νομοθέτης τοῦ οὐρανοῦ». Ὁ Κέπλερ διατύπωσε τοὺς νόμους ἔχοντας τὴν ἀκράδαντη πίστη ὅτι ὅλα ὁ Θεὸς τὰ ἔφτιαξε μὲ θαυμαστὴ τάξη καὶ τελειότητα. Γι’ αὐτὸ κι ὅλες τὶς ἀνακαλύψεις του τὶς ἀπέδιδε στὸ Θεὸ καὶ ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Οὐράνιες ἁρμονίες, δοξολογῆστε τὸν Κύριο»!
Ὁ Νικόλαος Κοπέρνικος (1473 – 1543) ὁ ἀστρονόμος ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ παρουσίασε ἕνα μαθηματικὰ τεκμηριωμένο σύστημα ποὺ ἐξηγοῦσε πῶς οἱ πλανῆτες γυρνοῦν γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιο, διατηροῦσε πολὺ στενὴ ἐπαφὴ μὲ τὴν Ἐκκλησία. Μάλιστα ἀπὸ τὸ 1497 καὶ γιὰ λίγα χρόνια ὑπῆρξε ἱερέας τῆς παπικῆς ἐκκλησίας.
Ὁ Βλάσιος Πασκὰλ (1623 – 1662) ὁ ἅγιος τῆς ἐπιστήμης, ὅπως τὸν ὀνόμασαν, σὲ ἡλικία μόλις 16 ἐτῶν διατύπωσε τὸ θεώρημά του γιὰ τὶς κωνικὲς τομές, ὥστε οἱ εἰδικοὶ νὰ τὸν χαρακτηρίσουν δεύτερο Ἀρχιμήδη. Διατύπωσε ἐπίσης τὸ νόμο τῆς πιέσεως τῶν ὑγρῶν, γνωστὸ στὴ Φυσικὴ ὡς «ἀρχὴ τοῦ Πασκάλ». Αὐτὸς ὁ σπουδαῖος ἐπιστήμονας βρῆκε τὴν ἱκανοποίηση τῆς ψυχῆς του μονάχα κοντὰ στὸ Χριστό. Ἡ πίστη του αὐτὴ διατυπώνεται ζωηρὰ στὸ βιβλίο του «Σκέψεις», ποὺ ἀποτελοῦν τοὺς φιλοσοφικούς του στοχασμοὺς γιὰ τὴν πίστη.
Ὁ σὲρ Ἄρθουρ Νιοῦτον (1642 – 1727) ὁ γνωστός μας Νεύτων, ὁ θεμελιωτὴς τῆς κλασσικῆς φυσικῆς, ἔλεγε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δημιούργησε τὸ χῶρο καὶ τὸ χρόνο. Ἡ μεγάλη αὐτὴ διάνοια, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Φυσικῆς, στὰ ὁποῖα ἀνάμεσα στὰ ἄλλα διατύπωσε καὶ τὸν νόμο τῆς παγκόσμιας ἕλξης, ἔγραψε καὶ θεολογικὰ βιβλία.
Ὁ θεμελιωτὴς τῆς Θερμοδυναμικῆς Μπόιλ (1627 – 1691) γνωστός μας ἀπὸ τὸ νόμο τῶν ἀερίων Μπόιλ – Μαριότ, μαζὶ μὲ τὶς φυσικὲς ἀναλύσεις συνδύαζε τὴν ἱεραποστολή. Γιὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ ἔλεγε: «Τὸ Εὐαγγέλιο περιλαμβάνει ὁλόκληρο τὸ μυστήριο τῆς λύτρωσης τοῦ ἀνθρώπου».
Οἱ γνωστοί μας ἀπὸ τὸν ἠλεκτρισμὸ Βόλτα (1745 – 1827) καὶ Ἀμπὲρ (1775 – 1836) πίστευαν βαθιὰ καὶ προσεύχονταν πολύ. Ὁ Βόλτα ἐκκλησιαζόταν, κοινωνοῦσε τακτικότατα, κι ἔκανε κατηχητικὸ σχολεῖο στὰ παιδιά. Ὁ Ἀμπὲρ διάβαζε τακτικὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἦταν ἄνθρωπος θερμῆς προσευχῆς.
Ὁ Μάικλ Φαραντέι (1791 – 1867) ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἐπιστήμονες τοῦ 19ου αἰώνα, ὁ ἄνθρωπος ποὺ μὲ τὸ ἔργο του γιὰ τὸν ἠλεκτρομαγνητισμὸ ἄλλαξε τὰ δεδομένα, ἦταν ἀφοσιωμένος χριστιανός. Μάλιστα ὑπῆρξε καὶ μέλος μίας ἐκ τῶν πιὸ γνωστῶν χριστιανικῶν ὁμάδων στὴν Ἀγγλία.
Ὁ Ἄλμπερτ Ἀϊνστάιν (1879 – 1955) ὁ σπουδαιότερος φυσικὸς ἔχει φροντίσει μὲ ἀρκετοὺς τρόπους νὰ δείξει τὴν πίστη του πρὸς τὸν Θεό. «Ὁ Θεὸς δὲν παίζει ζάρια» εἶχε δηλώσει, γιὰ νὰ ἐναντιωθεῖ στὴν τύχη. Ὁ Ἀϊνστάιν προσπαθοῦσε μὲ κάθε τρόπο νὰ συνδέσει θρησκεία καὶ ἐπιστήμη. «Ἡ ἐπιστήμη χωρὶς τὴν θρησκεία εἶναι κουτσή. Ἡ θρησκεία χωρὶς τὴν ἐπιστήμη εἶναι τυφλὴ», εἶχε πεῖ χαρακτηριστικά.
Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς μας δηλώνουν ἀνοικτὰ τὴν πίστη τους, τονίζοντας ὅτι ἡ μελέτη τοῦ σύμπαντος τούς φέρνει πιὸ κοντὰ στὸν Δημιουργό:
Ὁ Φράνσις Κόλινς, ὁ γενετιστὴς ποὺ ἡγήθηκε τοῦ προγράμματος ἀποκωδικοποίησης τοῦ ἀνθρώπινου γονιδιώματος (Human Genome Project). Ἦταν ἄθεος στὰ νιάτα του, ἀλλὰ ἔγινε πιστὸς Χριστιανός. Στὸ βιβλίο του «Ἡ Γλώσσα τοῦ Θεοῦ», ἐξηγεῖ ὅτι τὰ θαύματα τῆς βιολογίας εἶναι ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἐκφράζει τὸ σχέδιό του.
Ὁ Τζὸν Πόλκινγκχορ (ἀπεβίωσε τὸ 2021), ὑπῆρξε κορυφαῖος μαθηματικὸς καὶ κβαντικὸς φυσικός, ὁ ὁποῖος ἀργότερα χειροτονήθηκε ἱερέας. Ἔγραψε δεκάδες βιβλία γιὰ τὸ πῶς ἡ κβαντικὴ φυσικὴ καὶ ἡ θεολογία συμπληρώνουν ἡ μία τὴν ἄλλη.
Οἱ Werner Heisenberg & Max Planck, οἱ θεμελιωτὲς τῆς Κβαντικῆς Φυσικῆς εἶχαν ἐκφράσει βαθιὰ θρησκευτικὴ πίστη. Ὁ Πλὰνκ εἶχε πεῖ τὴ χαρακτηριστικὴ φράση: «Τόσο ἡ θρησκεία ὅσο καὶ ἡ ἐπιστήμη ἀπαιτοῦν τὴν πίστη στὸν Θεό. Γιὰ τὴ θρησκεία ὁ Θεὸς εἶναι στὴν ἀρχή, γιὰ τὴν ἐπιστήμη εἶναι στὸ τέλος κάθε σκέψης».
Καὶ φυσικὰ ὁ κατάλογος τῶν πιστῶν ἐπιστημόνων δὲν τελειώνει ἐδῶ. Δὲν εἶναι συνεπῶς ἀληθινὸ τὸ λεγόμενο ὅτι ἡ ἐπιστήμη κάνει ἄθεο τὸν ἐπιστήμονα. Ἀντίθετα, πολλοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ ἔκθαμβοι μπροστὰ στὸ θαῦμα ποὺ ἀποκαλύφθηκε ἐμπρός τους, ὑποχρεώθηκαν νὰ ἀναφωνήσουν, ὅπως ὁ Δαβίδ: «Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας» (Ψαλμ. ιγ΄ 1).