Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Ὁ Παπισμὸς ἐνοχλεῖτο καὶ ἐνοχλεῖται τὰ μέγιστα ἀπὸ τὸ λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «λογίζομαι γὰρ μηδὲν ὑστερηκέναι τῶν ὑπερλίαν ἀποστόλων» (Β΄ Κορ. 11, 5), ὁ ὁποῖος σαφέστατα ἀναιρεῖ τὴν κακοδοξία τοῦ Παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου, γι’ αὐτὸ σκοπίμως οἱ Παπικοὶ τὸν παραγνωρίζουν. Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀντιστρατεύεται τὸ “ἐξουσιαστικὸ πρωτεῖο” τῶν Παπικῶν, γι’ αὐτὸ μὲ πολλὴ σπουδὴ οἱ Παπικοὶ ἐπεδίωκαν καὶ ἐπιδιώκουν τὴν ἀποσιώπησή του.
Ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Παῦλος Μπαγιεστὲρ στὸ σύγγραμμά του «Ἡ μεταστροφή μου στὴν Ὀρθοδοξία», ἀναφέρει ὅτι «ἡ σημασία καὶ ὁ ρόλος τῶν ἐπισκόπων στὴν ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία συνίστατο στὸ νὰ κατέχουν θέση ἁπλοῦ ὑφισταμένου, ἐκπροσώπου τῆς παπικῆς ἐξουσίας, διεσπαρμένοι σὲ κάθε γωνιὰ τοῦ κόσμου. Στὴν ἐξουσία αὐτὴν ὑποτάσσονται τὸ ἴδιο ὅπως καὶ οἱ ἁπλοὶ πιστοί»*. Καθετὶ λοιπὸν ποὺ ἀναιρεῖ τὴν κακοδοξία τοῦ Παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου, σκοπίμως οἱ Παπικοὶ τὸ παραγνωρίζουν, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «λογίζομαι γὰρ μηδὲν ὑστερηκέναι τῶν ὑπερλίαν ἀποστόλων» (Β΄ Κoρ. 11,5).
Ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Παῦλος Μπαγιεστὲρ πρὶν γίνει Ὀρθόδοξος ἦταν μοναχὸς τοῦ τάγματος τοῦ “ἁγίου” Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης στὴ Βόρεια Ἱσπανία κοντὰ στὴ Βαρκελώνη. Ὅπως ἀναφέρει στὸ ἐν λόγῳ σύγγραμμά του, οἱ ἡγούμενοι τοῦ μοναστηριοῦ, ποὺ ἀνῆκε, πρὶν γίνει Ὀρθόδοξος, τοῦ εἶχαν ἀναθέσει τὴ διόρθωση τῶν καταλόγων τῶν ἔργων καὶ τῶν συγγραφέων τῆς βιβλιοθήκης τοῦ μοναστηριοῦ τους.
Ἐκεῖ λοιπὸν ἀνακάλυψε ἕνα φάκελο ἀναφερόμενο στὴν Ἱερὰ Ἐξέταση τοῦ ἔτους 1647, μὲ ἀντίγραφο διατάγματος τοῦ Πάπα Ἰννοεντίου τοῦ I΄ στὰ λατινικά. Ἐπρόκειτο γιὰ τὸ διάταγμα τοῦ Sancti Oficii ἡμερομηνίας 21 Ἰανουαρίου 1647. “Μὲ αὐτὸ ἀναθεματιζόταν ὡς αἱρετικὸς κάθε χριστιανὸς ποὺ θὰ τολμοῦσε νὰ πιστέψει, νὰ ἀκολουθήσει ἢ νὰ μεταδώσει τὴ διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου περὶ τῆς αὐθεντίας τοῦ Ἀποστολικοῦ ἀξιώματος”, σημειώνει ὁ Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Παῦλος Μπαγιεστέρ. Ὁ λόγος φυσικὰ εἶναι προφανὴς καὶ ἐπεξηγεῖται ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο αὐτόν.
Φυσικὰ ἡ Παπικὴ ἐξουσιαστικὴ μάνητα δὲν ἀφοροῦσε μία μόνο περίπτωση. Ὁ μ. Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Παῦλος Μπαγιεστέρ, ἀναφέρει καὶ τὶς περιπτώσεις τοῦ Πάπα Ἰωάννη ΚΒ΄(1327) καὶ τοῦ Πάπα Κλήμη ΣΤ΄ (1351), ὅπου ἀναθεματιζόταν ὅποιος “θὰ τολμοῦσε νὰ ἀρνηθεῖ ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὑπάκουε στὶς διαταγὲς τοῦ πρώτου τῶν παπῶν Ἀποστόλου Πέτρου, οἱ ὁποῖες δὲν ἐλέγχονταν ἀπὸ κανένα, καὶ ὅτι βρίσκονταν ὑπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία του”*.
Αὐτὰ ὅλα συνεχίστηκαν, ὅπως ἦταν ἑπόμενο καὶ ἐπὶ Πάπα Μαρτίνου E΄, ὁ ὁποῖος ἀναθεμάτισε τὸν Ἰωάννη Χοὺς στὴ Σύνοδο τῆς Κωνστάντζας καὶ ἀπὸ τοὺς Πάπες Πίο Θ΄, Πίο Ι΄ καὶ Βενέδικτο ΙΔ΄. Ἔτσι ἔγιναν ἀφορμὴ νὰ ἀναζητήσει ὁ μ. Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Παῦλος Μπαγιεστὲρ τὴν ἐκκλησιολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, νὰ τὴ βρεῖ καὶ ἀκολούθως νὰ γίνει Ὀρθόδοξος.
Καὶ μόνη ἡ φράση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι, “ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ἦταν ὅ,τι καὶ ὁ Πέτρος, δηλαδὴ μὲ τὴν ἴδια τιμὴ καὶ ἐξουσία”*, ἀρκεῖ γιὰ νὰ δειχθεῖ τὸ ἀτόπημα τῶν Παπικῶν. Ὁ ἀκολουθῶν τὰ βήματα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου τὴν ἐκκλησιολογία του πρέπει νὰ ἀποδέχεται.
* Ἐπισκόπου Ναζιανζοῦ Παύλου Μπαγιεστὲρ «Ἡ μεταστροφή μου στὴν Ὀρθοδοξία», Ἔκδοσις Ἱερᾶς Βασιλικῆς καὶ Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Μαχαιρᾶ – Κύπρος 2009.