Ἑλλάδα – Σερβία – Ρωσία: Ὀρθόδοξος Ἀνατολική Συμμαχία

Ἕνα κείμενον γραμμένον πρίν ἀπό εἴκοσι χρόνια, τό Ἅγιον Πάσχα τοῦ ἔτους 1999 καί ἐνῶ ἐμαίνοντο οἱ φονικώτατοι ἀεροπορικοί βομβαρδισμοί τοῦ ΝΑΤΟ ἐναντίον τῶν Σέρβων

Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Ν. Γκουρβέλος

Νόμων πατρῴων οἱ μακαριστοί, ἐν Βαβυλῶ­νι νέοι προκινδυνεύοντες, βασιλεύοντος κατέπτυσαν προσταγῆς ἀλογί­στου, καὶ συν­ημμένοι ᾧ οὐκ ἐχωνεύθησαν πυρί, τοῦ κρατοῦντος ἐπάξιον ἀνέμελπον τὸν ὕμνον. Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Ὁ ὕμνος αὐτός, τῆς ὀγδόης ὠδῆς τοῦ Κανόνα τῆς Μεγάλης Πέμπτης, ἐγκωμιάζει τούς τρεῖς Ἑβραίους παῖδες γιά τήν ἀνδρεία τους, ἐπειδή –κατά τήν περίοδο τῆς Βαβυλώνιας αἰχμαλωσίας τῆς πατρίδας τους- «κατεφρόνησαν τῆς ἀλογίστου προσταγῆς» τοῦ βασιληᾶ τῶν Βαβυλωνίων Ναβουχοδονόσωρα καί ἀρνήθηκαν νά κλίνουν γόνυ στό μεγαλεπίβολο χρυσό ἄγαλμά του, παρότι γνώριζαν καλά ὅτι ἡ ἄρνηση τῆς προσκύνησής του θα ἐπέσυρε τή θανατική τους καταδίκη.

Ἐπίσης στήν ἀρχαία Ἑλληνική τραγωδία, ἡ ὁπλισμένη μέ ἀντρίκεια γενναιότητα καί θαυμαστό ἡρωϊσμό Ἀντιγόνη, κατέπτυσε τήν παράλογη καί ἀπάνθρωπη διαταγή τοῦ βασιληᾶ Κρέοντα καί τόλμησε καί ἔθαψε τό σῶμα τοῦ ἀγαπημένου της νεκροῦ ἀδελφοῦ Πολυνείκη, ἀψηφώντας τήν ἴδια της τή ζωή, ἀλλά μένοντας πιστή στούς πατρώους νόμους.

Καί στίς μέρες μας ὅμως, ὅπου ὅλοι ἀνεξαιρέτως προσφέρουμε γῆ καί ὕδωρ στόν μονοκράτορα τοῦ κόσμου τούτου, ὁ νεαρός ναύτης τοῦ ἀντιτορπιλλικοῦ μας πλοίου «Θεμιστοκλῆς», μέ περισσή λεβεντιά –μιμούμενος τό θάρρος τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας, εὐσχήμονος βουλευτοῦ, πού μετά τόν ἑκούσιο Σταυρικό θάνατο τοῦ Κυρίου «τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ»- ἔφτυσε κατάμουτρα τήν ἄδικη διαταγή πού τόν καλοῦσε νά συν­εργήσει στήν ἀνελέητη σφαγή τοῦ ὁμόδοξου καί μαρτυρικοῦ Σερβικοῦ λαοῦ.

Ἐπειδή ὁ πολυπράγμων καί ἀναιδέστατος Ἀμερικανός πρεσβευτής στή χώρα μας χαρακτήρισε τόν Γιουγκοσλάβο Πρόεδρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς «τρελλό δικτάτορα» καί, μέ ἀπίστευτη θρασύτητα καί ὑποκρισία, ὑποστήριξε ὅτι οἱ φονικότατοι ἀεροπορικοί βομβαρδισμοί τοῦ ΝΑΤΟ γίνονται γιά τήν προστασία τῶν Ἀλβανόφωνων τοῦ Κοσσυφοπεδίου ἀπό τήν ἐθνική ἐκκαθάριση πού ἐνεργεῖ ἐναντίον τους ὁ Γιουγκοσλαβικός στρατός, χρειάζεται δεόντως νά ἀπαντηθοῦν οἱ αἰσχρές καί ἕωλες αὐτές κατηγορίες.

Κατ’ ἀρχάς ὁ Ἑλληνικός λαός ἀπερίφραστα καταδικάζει τίς ὅποιες ἀγριότητες καί φρικαλεότητες διαπράττει ὁ Γιουγκοσλαβικός στρατός ἐναντίον τῶν Ἀλβανῶν Κοσσοβάρων. Τήν ἔμπρακτη ἐξάλλου συμπαράστασή του πρός τούς Ἀλβανούς πρόσφυγες τοῦ Κοσσυφοπεδίου καί πρός τούς Σέρβους κατοίκους τῆς πολύπαθης αὐτῆς ἐπαρχίας, ὁ λαός μας τήν ἐκδηλώνει μέ τή συν­εχῆ ἀνθρωπιστική βοήθεια πού ἀποστέλλει σ’ αὐτούς, χωρίς νά προτιμῶνται οἱ Ὀρθόδοξοι Σέρβοι ἤ νά ἀποκλείονται οἱ ἀλλόθρησκοι Ἀλβανοί.

Παράλληλα ὅμως, ὁ ὑπερήφανος λαός μας ἀπορρίπτει τήν ἐμπαθῆ, φανατισμένη καί χυδαία Ἀμερικανο -Νατοϊκή προπαγάνδα πού δαιμονοποιεῖ τούς ἡρωϊκούς Σέρβους, ἐγκαλώντας τους γιά πρακτική ἐθνικῆς κάθαρσης σέ βάρος τῶν Ἀλβανῶν Κοσσοβάρων. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι δέν ἀμνηστεύω τίς ἀγριότητες τοῦ Γιουγκοσλαβικοῦ στρατοῦ, ἀλλά καί δέν υἱοθετῶ τόν κατάπτυστο Νατοϊκό ὅρο «ἐθνικές ἐκκαθαρίσεις», γιά νά τίς περιγράψω. Τό λεξιλόγιο αὐτό μοῦ θυμίζει τή σκοτεινή, Ναζιστική ἐποχή τῆς Γερμανίας, ὅταν ὁ Χίτλερ, γιά νά δικαιολογήσει τήν ἀκόρεστη ἐπιθετικότητά του, μέ ἀπύθμενο θράσος καί χωρίς τύψεις συνειδήσεως, φόρτωνε στά καημένα τά θύματά του τίς δικές του ὠμότητες καί θηριωδίες.

Γιά ὅποιον δέν τρώει κουτόχορτο, ἀλλά διατηρεῖ ἀκόμη σώας τάς φρένας, εἶναι ἡλίου φαεινότερον πώς οἱ Ἀλβανοί –καί ὄχι οἱ Σέρβοι!- εἶναι αὐτοί πού ἤρξαντο χειρῶν ἀδίκων. Ὁ Ἀπελευθερωτικός Στρατός τοῦ Κοσσυφοπεδίου (UCK), μέ χαραγμένη -χωρίς αἰδῶ!- τή σημαία τῆς Ἀλβανίας στά μπράτσα τῶν ἀνδρῶν του καί τό ἰμπεριαλιστικό –μιλιταριστικό ὅραμα τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας νά πυρπολεῖ τίς καρδιές τους, εἶναι αὐτός πού κήρυξε τόν ἔνοπλο ἀγώνα, γιά νά πετύχει τήν ἀπόσπαση τοῦ Κοσσυφοπεδίου, τῆς ἱστορικῆς δηλαδή κοιτίδας τοῦ Σερβικοῦ ἔθνους ἀπό τήν Σερβική πατρίδα καί τήν προσάρτησή του στήν ποθούμενη Μεγάλη Ἀλβανία. Καί βέβαια ἡ ἀποφασιμένη αὐτή ἐξέγερση τῶν Κοσσοβάρων Ἀλβανῶν δέν διεξάγεται μέ τήν λογική πειθώ, ἀλλά μέ τήν βία τῶν ὅπλων καί μέ τούς ἀπηνεῖς διωγμούς ἐναντίον τῶν λιγοστῶν πλέον ἐναπομεινάντων στήν πατρογονική γῆ τοῦ Κοσσυφοπεδίου ἡρωϊκῶν Σέρβων κατοίκων.

Ἄν εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ Ἀλβανόφωνοι Κοσσοβάροι ἐγκαταλείπουν τίς ἑστίες τους λόγῳ τοῦ ὅτι οἱ Σέρβοι τούς ἐκδιώκουν βίαια ἀπ’ αὐτές, εἶναι ἐπίσης ἀλήθεια ὅτι, σέ ἀσυγκρίτως μεγαλύτερο ποσοστό, οἱ κακόμοιροι οἱ Ἀλβανοί τοῦ Κοσσόβου παίρνουν τό δρόμο τῆς προσφυγιᾶς ἐξαιτίας τῶν βάρβαρων βομβαρδισμῶν τοῦ Ναζιστικοῦ Ἀμερικανικοῦ Τρομοκρατικοῦ Ὀργανισμοῦ (ΝΑΤΟ), πού ἀφήνουν στό πέρασμά τους ἑκατόμβες νεκρῶν –Σέρβων καί Ἀλβανῶν ἀδιακρίτως-, κατεστραμμένες περιουσίες καί ἀπέραντους σωρούς ἐρειπίων νά καπνίζουν. Καί ἐάν εἶναι σωστό ὅτι οἱ βομβαρδισμοί τοῦ ΝΑΤΟ ἐξαγριώνουν τούς Σέρβους καί τούς ἐξωθοῦν σέ καινούργιους διωγμούς ἐναντίον τῶν Κοσσοβάρων, εἶναι ἐξίσου δίκαιο νά λεχθεῖ πώς οἱ βομβαρδισμοί αὐτοί ἀποθρασύνουν καί ἐνισχύουν τούς ἄνδρες τοῦ Ἀπελευθερωτικοῦ Στρατοῦ τοῦ Κοσσόβου, γιά νά συν­εχίζουν τόν ἔνοπλο ἀγώνα τους καί νά προβαίνουν σέ φρικαλέες πράξεις βίας κατά τοῦ ἄμαχου Σερβικοῦ πληθυσμοῦ.

Τό γεγονός ὅτι ἡ χώρα μας εἶναι μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τοῦ ΝΑΤΟ, τῆς ἐπιβάλλει νά εὐθυγραμμίζεται δίχως ἀντίρρηση μέ τίς ἀποφάσεις τους. Γιατί ὅμως πρέπει σώνει καί καλά νά ὑπογράφουμε τίς ἐγκληματικές ἀποφάσεις τῶν Ἀμερικανο –Νατοϊκῶν, βάφοντας καί ἐμεῖς τά χέρια μας μέ αἷμα ἀθώων; Γιατί μέ τό νά συμφωνοῦμε μέ τίς ἀπάνθρωπες καί φονικἐς πράξεις τῶν νεο –Ναζί τοῦ ΝΑΤΟ, νά ὑποχρεωνόμαστε οἱ Ἕλληνες νά γινόμαστε κοινωνοί ἀλλοτρίων ἁμαρτημάτων;

Ἑπομένως, ἐπειδή θεωροῦμε ἀπαράδεκτη, σατανική καί κτηνώδη τήν πράξη τῶν Ἀμερικάνων καί Εὐρωπαίων νά βομβαρδίζουν ἀλύπητα τούς Σέρβους ἀδελφούς μας, ὀφείλουμε, μέ τρόπο ἔντιμο καί ξεκάθαρο, νά ἀλλάξουμε γραμμή πλεύσης στήν ἐξωτερική μας πολιτική, ἀποκηρύσσοντας ὁριστικά τόν φιλοαμερικανικό καί φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό τῆς χώρας μας. Οἱ Τοῦρκοι δηλώνοντας ὅτι ἡ Ἑλλάδα, ἡ Σερβία καί ἡ Ρωσία συγκροτοῦν τό κατά τήν κρίση τους τρίγωνο τοῦ Διαβόλου –τήν πεποίθησή τους αὐτή διαμηνύουν κάθε στιγμή καί σέ ὅλους τούς τόνους-, μᾶς φανερώνουν ἄθελά τους τούς ἀληθινούς καί ἐν κινδύνοις γιγνωσκομένους καί ἀποδεικνυομένους γνησίους φίλους μας. Ἀληθινοί σύμμαχοί μας εἶναι οἱ ὁμόδοξοι λαοί τῶν Βαλκανίων καί οἱ Ρῶσοι, δηλαδή τά Ὀρθόδοξα κράτη τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς.

Ἀσφαλῶς γνωρίζω ὅτι ἡ θέση μου αὐτή περί συμπήξεως Ὁμοσπονδίας τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν τῆς Ἀνατολῆς, ἐξοργίζει τούς ὀπαδούς τοῦ δόγματος: «Ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν», τοὐτέστιν τούς Δυτικόφιλους («Εὐρωπαϊστές»), πού ἐξακοντίζουν ἐναντίον τῶν ἰδεολογικῶν τους ἀντιπάλων τίς κατηγορίες τοῦ ἐθνικισμοῦ, τῆς θρησκοληψίας καί τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἀλλά περιποιεῖ μεγάλη τιμή γιά κάποιον τό νά τοῦ προσάπτονται αὐτές οἱ παράλογες καί ἄδικες μομφές ἀπό ἐκείνους πού θεωροῦν ὡς ἔγκλημα καθοσιώσεως τήν ἁγνή καί ἀφανάτιστη ἀγάπη γιά τήν πατρίδα, τήν προσήλωση στή γλυκειά, λυτρωτική ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς μας πίστης καί τήν συναρπαγή τους ἀπό τό θεάρεστο καί φιλάδελφο ὅραμα τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης.

Ἡ παραμονή μας κάτω ἀπό τήν ὀμπρέλλα τοῦ ΝΑΤΟ δέν παρέχει, παρά τά ἀντιθέτως λεγόμενα, καμμιά, μά καμμιά ἀπολύτως προστασία. Ἡ ἀνεπούλωτη πληγή τῆς κατακτημένης ἀπό τούς Τούρκους Βόρειας Κύπρου, ἡ ματαίωση –προσ­ωρινά μόνο;- τῆς καθ’ ὅλα νόμιμης ἐπέκτασης τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων στό Αἰγαῖο στά δώδεκα μίλια, ἡ ἐθνική μας ταπείνωση στή βραχονησίδα τῶν Ἰμίων, ἡ ἀκύρωση τῆς ἐγκατάστασης τῶν Ρωσικῶν πυραύλων S-300 στήν Κύπρο, ὁ ἐξαναγκασμός μας σέ παράδοση τοῦ Κούρδου ἡγέτη Ἀμπντουλάχ Ὀτσαλάν στούς ψυχρούς Τούρκους δημίους του, καί τώρα ἡ ἀφόρητη πίεση πού μᾶς ἀσκοῦν, γιά νά σηκώσουμε τά ὅπλα ἐναντίον τῶν Σέρβων ἀδελφῶν μας, εἶναι ὅσα, αὐτή τή στιγμή μοῦ ἔρχονται στό νοῦ, ἀπό τά πισώπλατα μαχαιρώματα τῶν ἀδίστακτων Ἀμερικανῶν, Εὐρωπαίων καί Τούρκων «συμμάχων» μας.

Τό μοντέλο ἐξωτερικῆς πολιτικῆς πού ἐκθειάζουν ὡς ἰδανικό οἱ θιασῶτες τοῦ μονότροπα Δυτικοῦ προσανατολισμοῦ τῆς χώρας μας, εἶναι ἡ δουλοπρεπής ὑποταγή στούς ἰσχυρούς Δυτικούς προστάτες μας καί τώρα πλέον στόν ἕνα καί μοναδικό κοσμοκράτορα, μέ τήν ἐλπίδα –τήν ἀβέβαιη ἐλπίδα!- πώς, ὡς ἀντάλλαγμα τῆς συμμόρφωσής μας πρός τάς ὑποδείξεις τους, θά λάβουμε κάποια περιορισμένης ἔκτασης καί μειωμένου βαθμοῦ ἐθνική κυριαρχία. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἐπαίσχυντη εἰρήνη ἐπέμειναν ἐπ’ ἀπειλῇ πολέμου στόν Γιουγκοσλάβο Πρόεδρο νά ἀποδεχθεῖ, τοὐτέστιν νά προδώσει τό Κόσσοβο, νά τό παραδώσει στούς Ἀλβανούς, καί αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἐξευτελιστική εἰρήνη θά ζητήσουν -ἀπαιτητικότερα καί ἀναιδέστερα στό μέλλον ἀπ’ ὅ,τι στό παρελθόν- ἀπό τήν Πατρίδα μας νά συν­ομολογήσει. Ἀλλά γιά τόν φιλόπατρι καί γενναῖο λαό μας, ἀπό μιά τέτοια ἐπαίσχυντη εἰρήνη, εἶναι σίγουρα προτιμητέος ὁ ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν δίκαιος πόλεμος!

Ὁ παντοδύναμος καί εὔσπλαγχνος Κύριος, μέ τίς θερμές προσευχές ὅλων μας καί μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Σάββα, τοῦ φωτιστοῦ καί προστάτη τῶν Σέρβων, θά ἐλευθερώσει τή Σερβία καί θά ταπεινώσει καί συντρίψει τήν ἀλαζονική καί αἱμοβόρα Ἀμερικανο –Νατοϊκή ὑπερδύναμη. Καί ὅλοι τότε, μαζί μέ τούς τρεῖς Ἰουδαίους νέους πού θαυματουργικά σώθηκαν μέσα ἀπό τήν πυρωμένη κάμινο, θά «ἀναμέλψωμεν τοῦ κρατοῦντος Θεοῦ ἐπάξιον τὸν ὕμνον. Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας».

Παρασκευή 16 καί Σάββατο 17 Ἀπριλίου,

τῆς Διακαινησίμου, 1999

Παναγιώτης Νικ. Γκουρβέλος