«…Ἐγώ λοιπὸν τί θὰ τοὺς πῶ; Ὅτι ὁ Θεός δὲν σὲ θέλει ἔτσι. Καὶ θὰ μοῦ ἀπαντήσει: γιατί, στό εἶπε; Καὶ τί θὰ τοῦ ἀπαντήσω ἐγώ; Ὅτι μοῦ τό πε;»
Σεβασμιώτατε, Ζῶν γάρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργὴς καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καί διϊκνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καί πνεύματος, ἁρμῶν τε καί μυελῶν, καί κριτικὸς ἐνθυμήσεων καί ἐννοιῶν καρδίας» (Ἑβρ. 4,12).
Ἔχει μιλήσει λοιπὸν μέσα στὸ Εὐαγγέλιο ὁ Κύριος καὶ σᾶς δίνει τὴν ἀπάντηση νὰ τὴν χρησιμοποιήσετε εὐχερῶς καὶ πρὸς ὠφέλεια ψυχῶν ἄν ποτὲ σᾶς κάνουν αὐτὴν τὴν ἐρώτηση, ἄνθρωποι ποὺ θέλγονται ἀπὸ τὸ ἴδιο φῦλο ! Διαβάστε σᾶς παρακαλοῦμε τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα ἀπὸ παλαιότερο ( Μάρτιος 2020) κείμενό μας.
…Κάποιοι μιλοῦν καὶ παραμιλοῦν γιὰ μία σχεδὸν ἀπροϋπόθετη Θεία Κοινωνία –γιατί αὐτὴ εἶναι ἡ πεμπτουσία καὶ τὸ ὑπέρτατο ζητούμενο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, ἡ ἕνωση μὲ τὸν Χριστὸ- ἡ ὁποία βασίζεται ἀποκλειστικὰ στὶς καλές μας πράξεις, στὴν βοήθεια τῶν φτωχῶν, στὴν ἀλληλεγγύη , στὸ εὐσυγκίνητό μας, στὸ νὰ μιμηθοῦμε τὸν Χριστό μας ἔστω, ὁ ὁποῖος λένε δὲν κατέκρινε ποτὲ τοὺς ἄλλους… (Ξεχνοῦν ὅμως οἱ ἀδελφοί μας, -προσπαθοῦμε νὰ μὴ λογιστοῦμε ὅτι παρασιωποῦν-, τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου τὸν λόγο: Τὸ μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, περὶ βίου ἐστίν, οὐ περὶ πίστεως!), Αὐτοὶ λοιπὸν ὑπερτονίζοντας καὶ παρατονίζοντας τὴν ἀγάπη ποὺ ἔχει ὁ Χριστὸς μας, παρέχουν ἕνα ἐξωραϊσμένο, στρογγυλεμένο λόγο καὶ ἄφθονες δικαιολογίες καὶ ἄλλοθι στὴν πάντα ἐλέγχουσα Θεόσπαρτη συνείδηση, ἰδίως τῶν νέων ἀνθρώπων, ποὺ καλόπιστα καὶ ἀνεπιφύλακτα τοὺς ἐμπιστεύονται, ἐναγωνίως γυρεύοντας παραμυθία καὶ παρηγοριὰ στὴν πειραστική τους νεότητα καὶ προσπαθώντας νὰ συνταιριάξουν τὸν κόσμο καὶ τὴν ξέφρενη σάρκα, μὲ τὸν Χριστό. Ὅσοι ἐν εἴδει ψυχολογικῶν ὑποστηρικτῶν, (στ’ ἀλήθεια πολλὲς φορὲς μοιάζουν τόσο μὲ τοὺς Motivational Speakers) ἐκκοσμικεύουν μὲ ἀγαπητικὰ ἐπικαλύμματα καὶ ἀκατασχέτως ἀγαπολογοῦν, φοβόμαστε πὼς λοξοδρομοῦν καὶ δὲν ὀρθοδοξοῦν… Τελεύουν τὶς προσευχές τους μὲ τὸ δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν… μὰ ἐκείνων τῶν παγχρύσων στομάτων τοῦ Λόγου, τῶν ἀκαθαιρέτων «πύργων», τὶς φωνὲς ἐνίοτε παραφράζουν εἴτε ἀγνοοῦν καὶ ἐνίοτε λοιδοροῦν… Ἀνήκουν αὐτὰ λένε σὲ ἄλλη ἐποχή
Πολὺ μακρινὴ! Δὲν καταδίκασε προσθέτουν ὁ Χριστὸς! Μόνο συγχώρεσε! Δὲν λιθοβόλησε τὴν μοιχαλίδα! Ἀλήθεια ὥς ἐκεῖ μόνο θυμᾶστε; «…πορεύου καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν μηκέτι ἁμάρτανε! -(Ἰωάν. η΄11)». Τί ἐννοοῦσε μὲ ἐκεῖνο τὸ μηκέτι ὁ μόνος ἀναμάρτητος; Φυσικὰ καὶ θὰ τὴν ξανασυγχωροῦσε, ἂν ἐκείνη καὶ πάλι προσέτρεχε μετανοημένη στὰ ἄχραντα πόδια του. Μὰ δὲν ἀμνήστευσε καὶ δὲν στρογγύλεψε τὴν μοιχεία!
Μάλιστα ὁ Χριστός μας καταδίκασε αὐστηρότατα τὸ ἄθεσμο ποὺ σήμερα προελαύνει καὶ ἐνίοτε παρελαύνει… Θέλουμε ἀπόδειξη περὶ τούτου; Γιατί πολλοὶ διατυμπανίζουν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἀσχολήθηκε μὲ κανενὸς εἴδους προσανατολισμό… Ἄλλα λένε εἶναι ἐκεῖνα ποὺ στηλίτευε… Ἐσὺ ἀδελφέ μου , λαϊκὲ καὶ φεῦ… κληρικέ , ποὺ λὲς μὲ τὴν γλυκύτατη φωνή σου καὶ τὸ μεταδοτικό, θεόσδοτο καὶ πρὸς πολλαπλασιασμό, τάλαντό σου κάτι τέτοιο, τρέξε σὲ ἐκλιπαρῶ στὸ Φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ( ἐκτὸς ἂν ἄρχισες καὶ αὐτὸ νὰ τὸ ἀμφισβητεῖς) καὶ δὲς ἐκεῖ τί εἶπε ὁ Χριστός μας ποὺ καὶ χθὲς καὶ σήμερα καὶ στοὺς αἰῶνες θὰ εἶναι ὁ ἴδιος!
(Λουκᾶς. 10,11-12)… «καὶ τὸν κονιορτὸν τὸν κολληθέντα ἡμῖν ἀπὸ τῆς πόλεως ὑμῶν εἰς τοὺς πόδας ἡμῶν ἀπομασσόμεθα ὑμῖν· πλὴν τοῦτο γινώσκετε, ὅτι ἤγγικεν ἐφ’ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι Σοδόμοις ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀνεκτότερον ἔσται ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ». (Μᾶρκος. 6, 11) «καὶ ὅσοι ἐὰν μὴ δέξωνται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσωσιν ὑμῶν, ἐκπορευόμενοι ἐκεῖθεν ἐκτινάξατε τὸν χοῦν τὸν ὑποκάτω τῶν ποδῶν ὑμῶν εἰς μαρτύριον αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται Σοδόμοις ἢ Γομόρροις ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ.
Θὰ ἐπιβληθεῖ στὰ Σόδομα καὶ στὴν Γόμορρα πιό ὑποφερτὴ τιμωρία …Θὰ τιμωρηθοῦν δηλαδὴ! Γιατί θὰ τιμωρηθοῦν; Γιὰ ποιὸν λόγο ἔβρεξε φωτιὰ καὶ θειάφι ἐκεῖ; Μήπως γιὰ μία συγκεκριμένη πράξη…;
Μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς μας λέμε πὼς δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἀπολύτως πράξη ποὺ ἂν τὴν ἐξομολογηθοῦμε μετανοημένοι δὲν θὰ μᾶς συγχωρεθεῖ ! Ἂν ἀκόμα μὲ φιλότιμο ἀναγνωρίσουμε τὰ ὅποια πάθη μας, ποὺ ναὶ εἶναι τόσο φιλεπίστροφα καὶ μὲ φιλότιμο προσπαθήσουμε νὰ παλέψουμε μὲ αὐτά, γιὰ νὰ τὰ νικήσουμε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ! Ἀλλοίμονο ὅμως, ἂς μὴ δίνεται ἀπροϋπόθετη ἄφεση χωρὶς φάρμακο, χωρὶς θεραπεία, χωρὶς τοὺς Θεοπαράδοτους κανόνες , ποὺ κάθε πνευματικὸς ἐξατομικεύοντας θὰ ἔχει ὡς φωτεινὸ σημεῖο ἀναφορᾶς χωρὶς νὰ τοὺς ἐξαφανίζει ἢ στρεβλώνει. Γιατί ἄλλο Ἀγάπη καὶ ἄλλο ἀγαπολογία! Ἄλλο συγχωρῶ καὶ ἄλλο ἀμνηστεύω ἄκριτα καὶ ἰσοπεδωτικά στο ὄνομα τῆς ἀγάπης ποὺ ὁ Χριστὸς ἔχει! Γιατί ὁ Χριστός μας εἶναι ὁ ἴδιος Η ΑΓΑΠΗ, δὲν ἔχει ἁπλὰ ἀγάπη συναισθηματική, δακρύβρεχτη, συγκινησιακή …Ἂν ἔχουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας, ἄρα καὶ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ἀκολουθοῦμε τὸν νόμο Του τὸν Εὐαγγελικό, τὶς ἐντολές Του, τὰ Χρηστά Του κρίματα καὶ τὰ μαρτύριά Του! Βαδίζουμε τὴν στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδὸ τῶν δικαιωμάτων καὶ τοῦ θελήματός Του! Αὐτὸς εἶναι καὶ μόνο ὁ ὀρθὸς δρόμος! “Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με” (Ἰωάν. ιδ΄, 21) Ὅσοι ἀλλιῶς πορεύονται μὲ μία κάποια ἀγάπη …δὲν ὀρθοδοξοῦν μὰ λοξοδρομοῦν…Ἂς φωτίσει ὁ Κύριος ὅλους μας!
Νώντας Σκοπετέας
Πηγή: Ἱστοσελὶς «Χώρα τοῦ Ἀχωρήτου», 18.02.2022